این ، تنها دعوتی است به تامل و آگاهیدن!

نگاهی به جریانهای سیاسی صد سال اخیر نشان  می دهد که بیشتر این جریانها به صورت استایل یک طبقه بودند که بیشتر هم در حد همان استایل در جامعه شایع شدند.  چرا می گویم استایل؟

چون جذابیت عدالت خواهی و از فرنگ آمدن، بوی خوشی میداد. اما آگاهی - شرط لازم برای اجرایی کردن آن، جایش خالی بود!

ما به جای اینکه فکر مطرح شده را بررسی کنیم، نقد کنیم ، محک بزنیم، بخاطر خوشگلی اش و بخاطر احساسات سرکوب شده مان دچار تب آن می شویم. از آنجایی که طبق گفته ی دوست عزیزمان لنین: نهایت چپ روی ، راست روی است ؛ در جامعه ی مُد زده ، هر استایلی به دنبال خود مُد مخالفش را به ارمغان می آورد. یعنی وقتی مُد امروز شلوار کوتاه است، وقتی تا نهایت کوتاهی ارضا شدیم به سمت بلندی بلند می رویم! یعنی مُد بعدی شلوار بلند است! این چیزی است که تمام طراحان مُد دنیا از آن آگاهی دارند. اندیشه ها نیز همین پروسه را در اذهان ملت مُد زده طی میکند!

در عرصه ی سیاست ، سیاستمداران برای جوامع مُد زده حکم همان طراحان مُد را دارند. آنها بر اساس روانشناسی بازار، مُد بعدی را وارد می کنند. بعد از دوران استبداد ، مشروطه خواهی مُد شد. با ادای احترام به تمام مبارزان مشروطه، میخواهم اعلام کنم یکی از دلایل شکست انقلاب مشروطه مُد بودن آن بود! مشروطه نتوانست به طور کامل از این حالت خارج شود.

(به صورت اشاره خدمت دوستان عرض می کنم که البته در جامعه ای که پیشرو باشد این سیاستمداران هستند که ناچارند با مُد بوجود آمده در جامعه هم سو باشند و دیگر لزوما وارد کننده ی مد نیستند...)

حالا کارگاه های مختلف شروع کردند روی این مد مانور دادن! به طور مثال بعد از شکست استبداد قاجار و انقلاب تبریز، چند انقلاب دیگر به تقلید از حرکت اولیه بر پا خواست. یعنی به جای اینکه عمیقا مشروطه خواهی در اذهان ریشه دوانیده باشد به صورت یک استایل از مد اصلی دچار تکثر می شد. هرکسی هم در این استایل مدعی بود...

مد بعدی که در همان زمانها استارتش زده شد ، سوسیالیسم و کمونیسم بود. ما درک نکردیم که سوسیالیسم چیست؟ درک نکردیم که مارکسیسم چیست و برای چه کاربردی و به صورت چه کارکردی به درد میخورد. بلکه به صورت  یک مد آن را تقلید کردیم. تنها چیزی که عمیقا از آن درک می کردیم به قول دوست عزیزم فواد، عدالت خواهی آن بود  و البته عهد کردیم که حتما لباس سوسیالیسم و کمونیسم ما ، مارک اتحاد جماهیر شوروی داشته باشد. این وسط عده ای خواستند که این لباس با مارک مائو(1) یا هوشی مینه(2) باشد. خدای من!

این یعنی خیانت! چطور تو جین کونز می پوشی در حالی که لیوایز یک چیز دیگر است!!

مد بازی ما خیلی هزینه شد. تا آنجا که وقتی در حال مد بازی بودیم اصلا حواسمان نبود که یک بابا هایی دارند فریاد جمهوری سر می دهند. آنها را با برچسبهای مختلف محکوم کردیم و نتیجه چی شد؟ ما مشغول مد بازی بودیم که استبداد شاه را تجربه کردیم. در زمان استبداد شاه که مد شاه و شاه بازی و شکوه تاج بازی بود و پیشرفت به سبک غرب ، مدهای دیگر در قدرت، حاشیه ای شدند، و ما اسم این را گذاشتیم مبارزه مسلحانه ی مخفیانه...

اما این وسط باز استایل دیگری علم شد. مد اسلام نو گرا ، اسلام با حال عاشورایی، اسلام انقلابی... ما هیچوقت با دقت احکام اسلام، داعیه داران حکومت اسلامی، تاریخ اسلام، قرائت های مختلف اسلام و... را دقت نکردیم. فقط شیفته ی این مد شدیم. باز استایلی دیگر.

ما هیچکدام از مدهای دیگر را درک نکردیم. ما خسته بودیم و تشنه ی مد جدید. فقط می دانستیم شاه را نمی خواهیم. یک چیز جدید می خواستیم. شاید اگر در آن رفراندوم می پرسیدند حکومت سوسیالیسم ، می گفتیم آری! می گفتند حکومت کمونیسم می گفتیم آری! می گفتند فدراتیو می گفتیم آری! مهم این بود که یک چیز جدیدی باشد که بوی عدالت هم بدهد. (چندتا چیز نه، فقط یک چیز! که گیج نشویم!!) چون اگر واقعا می دانستیم چی می خواهیم بی شمار راه برای رسیدن به آن بود و خیلی کارها میتوانستیم بکنیم.

بله گفتند جمهوری اسلامی و ما گفتیم آری!

جمهوری به گوشمان آشنا بود از زمان مصدق به اینور... اسلامی ... آه یاد حضرت علی افتادیم که حکومت عدلش خبری مبهم و شیرین از دور بود   و نه خبری که سراسر جنگهای داخلی بود و کشمکش بر سر موروثی کردن قدرت ...

جمهوری اسلامی. هم جمهوری است هم اسلامی! چه مد جالبی ، پاچه اش هم گشاد است و هم تنگ! هیچکس نگفت مگر میشود که هم گشاد باشد و هم تنگ؟! همه ی کسانی که گشاد میخواستند تا کمی عدالت ببینند گفتند آری آری! و همه ی کسانی که تنگ می خواستند چون گشاد را با گشاد بازی اشتباه می گرفتند گفتند آری آری! برای همین درصد آراء «آری» خیلی بالا رفت!

این ملقمه ی جمهوری اسلامی که خصوصیات کمونیستی را هم میخواست به خودش بچسباند تا طرفدارهای بیشتری داشته باشد، نه تنگ بود نه گشاد!! چون اصلا پاچه و آستین نداشت! یک کیسه بود که سرو ته اش را دوخته بودند.

و عده ی زیادی صدایشان درآمد. اما دیگر دیر شده بود. در حالی که توی کیسه بودند به رگبار بسته شدند... یا خفه شدند... یا دارند خفه میشوند...

الان بچه ها برای هوای تازه ، انگشتشان را در سوراخهای جوالدوزی شده اش می کنند و کم کم سوراخش را پاره تر می کنند! بعضی هم سر درآورده اند از این سوراخها بعضی هم محکوم شده اند که دم  درآورده اند!

بگذریم.

بعد از این آگاه باشیم. هر چیزی که سر زبانها می افتد باید دقیق و مشخص شود. دموکراسی یعنی چه؟ چه خصوصیاتی باید داشته باشد یک حکومت تا دموکرات شود؟ نقش مردم و قانون چیست؟ اقتصاد چه میشود؟ آزادی بیان یعنی چه؟ کلمه ها را شهید نکنیم!

همه ی اینها را باید به درستی تحلیل کنیم و به جای دچار شدن به تب یک مد، عملکردی بیاندیشیم. کمی مکث، دیدن دورنما، ترسیم راه، ... و بعد حرکت مداوم.

بسم الله...

سربلند و آگاه

1-       مائو: رهبر انقلاب کمونیستی چین

2-       هوشی مینه: رهبر مبارزات چریکی بی امان ویتنام بر علیه آمریکا