(پای كتل اصلاحات)

«ائتلاف اصلاحات، كشتی نوح را می ماند. همه نوع موجودی در آن هستند». خاطرم نیست اول بار چه كسی از میان داعیه داران اصلاحات این تعبیر را درباره جبهه پرتناقض مذكور به كار برد. اما هرچه بود واقعیت بود. طی دهه گذشته مسلمان، انقلابی پشیمان، تجدیدنظرطلب، ماركسیست، ملی گرا، نهضتی، توده ای، لیبرال، لائیك، سكولار، روند جدایی، منافق، سلطنت طلب، جمهوری خواه و... هركس از هر فرقه ای از راه رسید خود را دوم خردادی خواند و سوار كشتی اصلاح طلبی شد. متولیان رسمی هم به دلایل مختلف، خیلی متعرض كسی نشدند تا كار به آنجا رسید كه بارها به ناخدای كشتی گفتند یا با ما باش یا پیاده شو! بعد هم هركس در گوشه ای به سوراخ كردن كشتی (اصلاح طلبی!) همت گماشت، تا شد آنچه شد. تخته پاره های مانده پریشان بر روی آب.
گویا دوباره می خواهند كشتی بسازند و بر پهنه سیاست بیفكنند و باز ندا دردهند كه سیاست را كشتی بانی دگر آمد. در این 6 سال گذشته كشتی شان با رأی مردم، 6 بار به گل نشسته است؛ 2 بار انتخابات مجلس، یك انتخابات ریاست جمهوری، 2 بار انتخابات شوراها و یك بار انتخابات خبرگان. و این برای یك مجموعه سیاسی اگر دنبال هجو و سبك كردن خود نباشد، تجربه عبرت آموز پرهزینه ای است تا به تعبیر خودشان بتوانند از «استراگیجی» برون آیند، كوهی از كلاف تناقضات را یكی یكی گره بگشایند و یكسویه كنند. آنجا تازه اول راه است: امكان دیالوگ با افكار عمومی و جلب اعتماد آنان.
حتی ذكر فهرستی از تناقضات «تدبیر پنبه كن» در میان جبهه اصلاحات سرسام آور است، كه اساساً نطفه این جبهه با تناقض بسته شده، در تناقض بالیده و زاده و با یك بار پیش از این در تناقض مرده است، آنگونه كه زعما و حكمای جریان نظیر آقایان بهزاد نبوی و سعید حجاریان معاینه كرده و شهادت داده اند. بنابراین اكنون كه میل به زایشی دوباره در میان است، پیشاپیش باید تدبیر كرد كه مرده به دنیا نیاید یا دچار سقط جنین نشود. باید پیش از هر چیز برخی بیماری های خطرناك را معالجه كرد و به برخی پرسش ها و تناقض ها پاسخ گفت تا بعد!
1- سخت است باور اینكه این طیف از فعالان سیاسی به وجود بیماری باور داشته باشند. آقای خاتمی 16 آذر 83 وقتی از سوی برخی عناصر تندرو در دانشگاه تهران مورد بی احترامی قرار گرفت، فی المجلس فریاد برآورد كه «از درون اردوگاه اصلاحات صدای دشمن به گوش می رسد» اما پس از 4 سال اكنون در دیدار جمعی از دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی می گوید «بهترین و یكی از لذت بخش ترین لحظه های زندگی من روز 16 آذر 83 بود كه تعدادی دانشجو اعتراض كردند و سخنان تند به زبان آوردند». سخن بر سر تحمل مخالف- در عین مرز داشتن با او- نیست بلكه بر سر این است كه آن روز صدای دشمن پس از 7 سال معركه گردانی عوامل آن و صرفاً به خاطر تند شدن به شخص آقای خاتمی شنیده و هشدار داده شد و امروز از همان «صدای نفوذ دشمن در اردوگاه اصلاحات» به عنوان لذت بخش ترین لحظه ها یاد می شود و اینك تحریك كنندگان و سامان دهندگان اصلی افراطی گری مورد نظر آقای خاتمی در جبهه اصلاحات، جزو ستاد اولیه ای شده اند كه قرار است دیگران را به راه آورد. وگرنه چند تا جوان ساده دل اغوا شده كه به خودی خود شأنیت و اهمیتی ندارند.
باید پرسید جناب خاتمی كه به درستی طی سال گذشته چپ روی به نام خط امام و تنه زدن به لیبرالیسم تحت عنوان اصلاحات را انحراف های مهم تلقی می كردند اكنون تصور می كنند افراطیون این جبهه بازنشسته شده اند. حضار در ستاد كه چیز دیگری را تداعی می كنند. اگر آقای یونسی وزیر اطلاعات دولت اصلاحات در گفت وگو با نشریه شهروند امروز تصریح كرد «روشنفكری در ایران بیمار است... من بارها به برخی احزاب اصلاح طلب گفتم كه شما نمی توانید هم حاكم باشید و هم اپوزیسیون» كه این یكی از معضلات و بن بست های اصلی برخی حامیان دروغین و ناصادق آقای خاتمی بود، آیا اكنون این بیماری منافقانه مرتفع شده است. آیا تندروهای طرفدار خروج از حاكمیت(علیه حاكمیت) و عبور از خاتمی در جبهه مشاركت و سازمان مجاهدین كه سخیف ترین خطاب ها و اهانت ها را به او روا داشتند، اكنون توبه كرده و ابراز ندامت می كنند. و اساسا اگر ده ها و صدها مسئله و احتمال هم حل شد و آقای خاتمی یا نامزد دیگری از سوی این جریان رأیی آورد، آیا دیگر از حیثیت او عبور نخواهند كرد؟ آیا مرزبندی با جریان هایی نظیر گروهك نهضت آزادی كه همین اواخر به بدترین وضع اقدام به دریوزگی نسبت به دولت و صدای آمریكا كرد، احیا شده یا اساساً به هم ریخته است كه نشست های منظم هماهنگی با برخی از پدرخوانده های مشاركت برگزار می كنند؟ آیا دیگر قهرمان كشی در میان نیست؟
2- مردم را باید در تبلیغات بشارت داد. این چه شروع مهیجی است كه برادر تنی آقای خاتمی- دبیركل سابق مشاركت- 7 تیر امسال در مصاحبه با روزنامه اعتماد بگوید «شاید یكی از دلایل عمده ای كه خود آقای خاتمی كاندیداتوری را رد می كند همین است كه می گوید نفس آمدن دوباره من، نشانه وجود یك بیماری مزمن سیاسی در كشور است. او احساس می كند نكند آمدنش این بیماری را مزمن كند... اساس كار این است كه فردی كه رئیس جمهور بوده، وقتی آمد- حتی اگر یك بار كاندیدای ریاست جمهوری شده باشد- و موفق هم نبود، این بیماری خیلی بدی است كه دوباره بیاید و كاندیدا شود. بنابراین من هم قبول دارم بازگشت به آقای خاتمی نوعی عقبگرد است... ما به عملكردهای ایشان انتقادهایی داریم اما به این نكته در حزب رسیدیم كه استراتژی او كامل تر از استراتژی ما بوده است. این حرف به مفهوم تندروی ما نیست. استراتژی او موزون تر(!) بوده است». شبیه همین تناقض را روزنامه كارگزاران 18تیر ماه مورد هشدار قرار می دهد آنجا كه در سرمقاله خود می نویسد «3 سال پیش خاتمی در آخرین روزهای كار خود و در حالی كه احمدی نژاد آن طرف تر بر مسند ریاست جمهوری تكیه زده بود، نشستی با تنی چند از روزنامه نگاران در سعدآباد داشت و در آن نشست ورود مجدد هاشمی رفسنجانی به صحنه انتخابات را به دلیل نگاه منفی افكار عمومی نسبت به تكرار دوره حضور در این جایگاه اشتباه دانست و گفت برخی این حضور را چسبیدن به قدرت تلقی می كردند».
زعما و نظریه پردازان و سخنوران جبهه اصلاحات وقتی پای نظریه و حرف و پز روشنفكری به میان می آید، مدعی اند باید از وضع قحط الرجالی و فقر شخصیت و قائم به شخص بودن خارج شد، پارلمان اصلاحات راه انداخت، به صورت دموكراتیك و جمعی برنامه و راهبرد نوشت، نامزد ساخت، كادر تربیت كرد و... اما به عرصه عمل كه می آیند عوارض بیماری پیش گفته رخ می كند، هنوز بحث و صحبتی در شورای هماهنگی جبهه اصلاحات آغاز نشده و غایت و برنامه ای فراهم نیامده، شماری از پدرخوانده های حرفه ای جبهه اصلاحات، نامزدی خاتمی را هم به وی و هم به احزاب دیكته می كنند و آن را رسالت و ضرورت تاریخی می خوانند و غیر این را مقابله با اصلاح طلبی معرفی می كنند. یكی از همین آقایان در اظهارنظری جالب به ایسنا(11تیر87) گفته است «در صورت حضور آقای خاتمی، ائتلاف خود به خود شكل می گیرد». آیا حق نباید داد به «شهروند امروز»ی ها- شرقی های سابق كه یك بار در سال 84 پریدن از ارتفاع بدون چتر نجات را تجربه كردند- كه هشدار دهند رفقا! گویا شما قصد پریدن از آسمان خراش و شكستن استخوان دارید نه سیاست ورزی با هدف پیروزی. و باید حق داد به سعید حجاریان كه هشدار دهد بی قاعده و بی رمق وارد گردنه سیاست و انتخابات شدن را بی فایده بخواند و بگوید «نمی توان با بسیج پوپولیستی در انتخابات گمان كرد می توان این كتل را رد كرد. خوراندن جو پای كتل، كاری كه در قدیم بعضی چاپاردارها با قاطرهای هودج بر پشت می كردند، بی فایده است». بالاخره انتخابات موقع شكوفایی و رونق احزاب است یا دوره تحمیل مطامع پدرخوانده ها بر احزاب و منكوب و مطیع كردن آنها؟
3- صدای خبرنگار روزنامه اعتماد حتما هنوز در گوش بسیاری از اصلاح طلبان زنگ می زند كه سال گذشته در آستانه انتخابات مجلس به تاج زاده گفت «من معنی این حضور معترضانه را نمی فهمم، قبلا هم از تعابیر متناقض مانند آرامش فعال استفاده كردید آخر سر هم كسی نفهمید منظور چیست. تعبیر حضور معترضانه تعبیر منافقانه ای است. مردم از شركت در انتخابات و تخطئه آن احساس عدم صداقت می كنند.»
اگر تندروهای مدعی اصلاحات آن روز با تمام غرور و امید ادعا كردند رئیس جمهور تداركاتچی است و 20 درصد اختیارات بیشتر ندارد و نمی تواند كاری انجام دهد، امروز در كمال ناامیدی و بی اعتباری دنبال كدام غایتند؟ آیا صورت مسئله عوض شده یا آنها دگرگون شده اند؟ برخی از این تندروها، هنوز نه به بار است نه به دار، خاتمی را تخطئه می كنند و گذشته اش را زیر سؤال می برند و همكاران آنها در عین حال مشغول دعوتند. در این پروژه خاتمی توأمان دعوت و تخطئه می شود تا در صورتی كه در حلقه گرفتار آمد، تحت فشار روانی ممتد باشد و مجبور به تندروی هایی شود كه اساساً در طبع و باور و اعتقاد او نیست.
4- سهم خواهی و گروكشی یكی از بیماری هایی بود كه دولت خاتمی را از پای درآورد. اكنون با گرد هم آمدن اكثریت قریب به اتفاق مؤتلفان سابق، باید این پرسش را پاسخ گفت كه سابقه داران سهم خواهی، آیا توبه كرده اند و برای رضای خدا و خلق آستین بالا زده اند؟ آیا قرار است كشور به 12 سال قبل بازگردد و درجا زدن و عقبگرد را از نو شروع كند؟
5- بودن نام خاتمی در تبلیغات و فهرست انتخاباتی اصلاح طلبان به ویژه در تهران (انتخابات مجلس هشتم) هیچ گرهی از كار فروبسته آنان نگشود. اگر این نام گره گشا و شفابخش بود، چرا در مرحله دوم انتخابات، بی سر و صدا از پای فهرست ها پاكش كردند و اگر موثر نبود كه حذفش كردند، اكنون چرا باید افاقه كند؟ به گمانم چوب حراجی بود كه بر حیثیت آقای خاتمی زده شد. حیثیت اساسا برای خرج كردن است اما اعتماد به رندان دغلبازی كه پیش از این سر بزنگاه از هر دشمن دشمن تر عمل كرده اند و سپردن خود به دست آنان، هرچه باشد، نامش تدبیر نیست.
محمد ایمانی

وزیر بازرگانی: نرخ تورم بین 10 تا 49 درصد طبیعی است

كارگزاران: «تورم بین 10 تا 49 درصد طبیعی است.» درحالی كه افزایش نرخ تورم به اصلی‌ترین انتقاد كارشناسان اقتصادی از دولت نهم بدل شده، وزیر بازرگانی بازهم طی اظهارنظری جدید بیان داشت كه نرخ تورم فرآیندی طبیعی دارد. او به صراحت اعلام كرد كه تورم 20 درصدی دولت نهم اتفاق جدیدی نیست. میركاظمی درحالی چنین ابراز عقیده می‌كرد كه منتقدان اقتصادی دولت بارها خبر داده‌اند كه برنامه چهارم توسعه قید كرده كه تورم در سال چهارم اجرای برنامه از حدود 5/9 درصد نباید تجاوز می‌كرد ولی اجرای ناكام برنامه چهارم سبب شد تا تورم بیش از 20 درصدی حاصل شود. دولت نهم از مفاد برنامه چهارم توسعه بارها گذر كرده ولی وزیر بازرگانی با توجیهات جدید تورم 20 درصدی را اتفاقی تكراری در اقتصاد ایران می‌داند. پیش از او نیز سخنگوی دولت در یكی از نشست‌های مطبوعاتی خود تورم دولت نهم را با تورم دوران سازندگی قیاس كرده بود. او بیان داشت كه در دوران سازندگی تورم 49 درصدی در پی سیاست‌های تعدیل رقم خورده بود. مجریان برنامه تعدیل به سرعت یادآور شدند كه تورم 49 درصدی در دورانی رقم خورد كه اقتصاد جنگ‌زده ایران دورانی تازه را تجربه می‌كرد. اما دولت نهم با نفت 125 دلاری و همزمان با ایجاد فضای جدید برای خصوصی‌سازی، تورم بیش از 20 درصدی را برای اقتصادی ایران به ارمغان آورد كه وزیر بازرگانی نیز از آن به دفاع می‌پردازد. میركاظمی در كنفرانس خبری خود از دولت، خود و حتی اقتصاددانان نیز انتقاد كرد. او به دیدار رسانه‌های همسو با دولت آمده بود تا دلایل گرانی‌ها را تشریح كند هرچند كه گفتار او چندان با همراهی منتقدان اقتصادی دولت همراه نشد: «تورم از سال 1358 در اقتصاد كشور وجود داشته ضمن آنكه این شاخص در سال 74 حتی به 49 درصد نیز رسیده بود. ساختار اقتصادی كشور همواره با تورم مواجه بوده است.» او یادآور شد كه تورم همیشه در اقتصاد كشور وجود داشته است. میركاظمی تورم را پای ثابت اقتصاد كشور معرفی می‌كرد، اما هیچگاه اشاره نكرد كه پیش از او چه كسانی وجود تورم را تكذیب كرده بودند: «تورم همیشه یك عددی بوده است.» شاید آقای وزیر فراموش كرده بود كه عددی كه برای تورم در برنامه چهارم قید شده با آنچه در دوران فعالیت دولت نهم رخ داده تا حدود بسیاری تفاوت دارد: «باید دلایل تورم و گرانی در اقتصاد كشور مشخص شود تا بهتر بتوان برای حل آن اقدام كرد. فشار هزینه‌ها در سال 2007 میلادی افزایش یافت. این در حالی است كه افزایش دستمزد كارگران طی سال‌های اخیر روی افزایش قیمت كالاها بی‌تاثیر نبوده است هرچند نمی‌توان دستمزد آنها را افزایش نداد. در صورتی كه ۲۰درصد به دستمزد كارگران افزوده شود شش تا هشت درصد تورم افزایش می‌یابد.» او در بخش دیگری از اظهارنظرهای خود به رشد نرخ نقدینگی نیز اشاره می‌كند. میركاظمی افزایش تقاضای ناشی از رشد نقدینگی را یكی از ریشه‌های موثر در افزایش نرخ تورم عنوان كرد و گفت: این موضوع مختص امروز نیست زیرا نقدینگی همواره بیشتر از پیش‌بینی در برنامه‌های اقتصادی كشور بوده است. وی اظهار داشت: «متوسط برنامه رشد نقدینگی طی سال‌های 68 تا 72 نیز 8/2 درصد پیش‌بینی شده بود اما این میزان به 1/25 درصد رسید.» میركاظمی از روند رشد نقدینگی انتقاد كرد ولی هیچگاه اشاره نكرد كه نرخ رشد 46 درصدی نقدینگی بر اثر سیاست‌های اقتصادی دولت نهم رقم خورده است. میركاظمی به دولت‌های اصلاحات و سازندگی نیز چنین انتقاد می‌كند: «در برنامه‌های اول، دوم و سوم رشد نقدینگی به ترتیب 5/12، 1/8 و 24 درصد پیش‌بینی شده بود كه در عمل به ترتیب یاد شده به 22، 1/25 و 9/28 درصد رسید.» وی معتقد است، تا زمانی كه اصلاح ساختارهای اقتصادی انجام نشود رشد نقدینگی همواره وجود خواهد داشت كه در نهایت به افزایش تورم منجر خواهد شد. او همچنان كلام خود را ادامه داد تا به جایی رسید كه اصلی‌ترین سیاست‌های اقتصادی دولت بر محور آْن بنا نهاده شده است:«افزایش قیمت واردات از دیگر علل گرانی و تورم در كشور است. انجام شدن عمده معاملات اقتصادی كشور با دلار نیز سبب افزایش قیمت واردات شده است.» وی معتقد است: كاهش ارزش دلار نسبت به سایر ارزهای غالب و ثابت نگهداشتن ارزش دلار در كشور از دیگر عوامل تشدید گرانی در كشور است. وزیر بازرگانی، تبعات افزایش قیمت نفت را روی اقلام وارداتی موثر دانست و گفت: این تاثیر به محصولات ساخته شده از نفت محدود نمی‌شود و حكم تورم وارداتی را دارد. او در شرایطی از افزایش بهای نفت انتقاد می‌كرد كه رئیس دولت در گفت‌وگوی خود با خبرنگاران ایتالیایی ثبات بهای نفت را حاصل توطئه دولت دانسته بود. وی ادامه داد: رشد نقدینگی در سال اول برنامه چهارم توسعه 24 درصد پیش‌بینی شده بود كه در عمل به 3/34 درصد، در سال دوم برنامه 22 درصد كه 4/39 درصد و در سال سوم برنامه 7/27 درصد رسید.

تنظیم بازار ربطی با ما ندارد

سه روز پس از آنكه معاون وزیر بازرگانی اعلام كرد كه دولت برای تنظیم بازار برنامه‌ای ندارد،‌ وزیر بازرگانی نیز بیان داشت كه تنظیم بازار وظیفه دولت نیست. وزیر بازرگانی نقش وزارت جهاد در تنظیم بازار گوشت و مرغ را 90 درصد اعلام کرد و گفت: کمبود گوشت مرغ در ماه مبارک رمضان ربطی به وزارت بازرگانی ندارد. وی افزود: تنظیم بازار گوشت بر عهده وزارت جهادکشاورزی است و وزارت بازرگانی این مسوولیت را برعهده نمی‌گیرد. وی در خصوص احتمال کمبود گوشت مرغ در ماه مبارک رمضان تصریح کرد: این موضوع به ما ربطی ندارد. وزیر بازرگانی تاکید کرد: وزارت بازرگانی تنها نقش 10 درصدی در نظارت بازار گوشت و مرغ بر عهده دارد.