اگر نوشته های پیشینیان را خوب بخوانیم خواهیم دید که هر نویسنده ای بنا بر گویش سرزمین خود واژگان و یا شکل دستوری ای را در نوشته ی خود به کار برده که در دیگر گویش ها نبوده و از گستره ی فارسی معیاری که ما می شناسیم بیرون است و این واژگان و شکل دستوری گاه در چنان در زبان معیار جایی برای خود باز کرده که جزوی از آن شده اند به سانی که امروزه آنها را به کار می بریم بی آنکه بیندیشیم به اینکه روزی این واژه و یا شکل دستوری تنها در بخش کوچکی از ایران و در گویشی بومی بوده است.

امروزه نیز اگر بخواهیم زبان خود را از انیران بپالاییم باید از گویش های بخش های گوناگون ایران - که کمتر به واژگان انیران آلوده اند - واژگان و یا شکل های دستوری به زبان معیار اندر کنیم تا از آلودگی دورش کنیم. می توان از کردی، گیلکی، طبری، تالشی، بلوچی، لری و ... در زبان معیار فارسیه کار برد و این زبان را پربارتر کرد و از انیران پالود.

همچنین بسیاری واژگان و شکل های دستوری در ادبیات غیر رسمی مردمان به کار می رود که بسیاری از نویسندگان به کار بردین این واژگان را گناه می دانسته و از آن دوری می کنند در صورتی که این واژگان و اصطلاحات می تواند زبان و ادبیات رسمی را بسیار پربارتر کند.

اکنون پرسش این است؛ چگونه می توان این ادبیات غیر رسمی را در ادبیات رسمی به کار برد آن گونه که زبان را سست و شکننده نکند؟ و یا اینکه چه واژه و اصطلاحی را می توان در ادبیات رسمی به کار برد؟

از دوستان گرامی خوهش می کنم پیشنهادهای خوب و پسندیده ی خود را بنویسند که همگی از آنها بهره ببریم.