سلام به همه برو بچه های گل خوی.میبینم که روی این تایماز مسخره رو کم کردین  محسن/مهدی دمت گرم اطلاع رسانی خیلی خوبی بود.راستی رسول جدی یه همچین جایی تو خوی هست و ما خبر نداریم؟

خوی - آذربایجان

حافظه تاریخی و یا هر آنچه که ما را با خود به گذشته می برد و شگرف کارهای نیاکانمان را یادآور می شود، چیزی است که اگر از آن به گونه ای نیک بهره مند شویم، می تواند راهگشای بزرگی برایمان باشد، اینکه «آنان خواستند و توانستند پس ما نیز باید بخواهیم و بتوانیم و می توانیم» کم چیزی نیست و هر مردمی نیز از چنین حافظه ای بهره مند نیستند و آنانیکه بهره مندند و استفاده می کنند، بس قلیل ترند. و چه خوش گفته است آن فرهیخته ای که سخنش بر سردر مدرسه سانترال فرانسه حک شده است : فقط با گذشته می توان آینده را ساخت. یک سرزمین بدون مردگان و میراث گذشتگان، زمینی غیر قابل سکونت است!

سئوالی که حال مطرح است اینکه، ما در کجای راه قرار داریم؟ 84 سال قبل (1297) در یکی از روزهای گرم تیر ماه، مردم بی حامی خوی که از یک سو شرف و ناموس و سرزمین آبا و اجدادیشان را در خطر می دیدند و از دیگر سو هیچ امیدی به یاری و کمک حاکمان بی صلاحیت که تنها در فکر اثبات نوکری خویش به استعمار بودند، نداشتند، با دستان بی بضاعت، و تنها با اتکا به ایمان و همدلی خویش توانستند کاری انجام دهند که برگ زرینی باشد بر صفحات تاریخ این خاک پاک و موجب سربلندی و عزت فرزندانشان گردد.

بعد از اتمام جنگ جهانی اول، ارامنه و آسوریان منطقه که سالها نان و نمک این مردم و سرزمین را خورده بودند، وقتی آمدن هم نژادان خویش از عثمانی و پشتیبانی بی حد و حصر استعمار روس و انگلیس را دیدند، افکاری بس نامیمون در ذهنشان جرقه زدن آغازید و چون زمینه را از هر حیث مساعد دانستند، دست به کار شده، خواستند با قتل عام مسلمانان و پاک سازی منطقه به نان و نوایی برسند. حکایت جنایتهای وحشیانه آنان در اورمیه و سلماس و قتل عام دهها هزار و بل صدها هزار انسان بی گناه. قلب هر انسان منصفی را به درد می آورد و تأسف و انزجار او را بر می انگیزد.

بقیه مقاله را در http://khoylee.blogsky.com/?PostID=6  بخوانید ...