به گناهی كه نكرده­ایم و جرمی كه مرتكب نشده­ایم، دیرگاهی است كه اسیر قومی هرزه و لوده گشته­ایم. اینان میتوانند صاحبان ایدئٶلوژیهای دینی یا پیروان مكاتب عرفی باشند، میتوانند حامل اتیكت­های اصولگرایی یا اصلاح طلبی بوده و با وجود اینها، از حداقلی از شعور  انسانی محروم باشند. شاعر و نویسنده­ این قوم كه خود از سانسور در عذاب است، حاضر به اعتراض علیه سانسور حاكم بر آثار ملل غیرفارس نیست، رهبر جریان چپ بعداز 25 سال زندگی در خارج، هنوز توهین راسیستی به هموطنان ترك و عرب خود را بهترین تفریح خود میشمارد. جماعت غیر سیاسی فارس كه در ممالك غرب برای كسب كمكهای دولتی برای حفظ زبان فارسی تلاش میكنند، تلاش مشابه از سوی تركها در سرزمین خودشان را معادل پانتوركیسم میشمارند. این قوم حتی وقتی كه با هزینه دوول غربی به عنوان كارمند به استخدام رسانه­های فارسی زبان غرب درمی­آیند، سرویس فارسی این رسانه­ها را  از نظر نگاه به چند فرهنگی بودن جامعه ایران، چون مدل رسانه­ای مشابه نمونه آریامهری یا ولایت فقیهی آن اداره می­كنند. اختلافات سیاسی متعارف این قوم، مانعی برای یكرنگی آنان در مقام نژادپرستی نیست.

از میان انبوه مطالب منتشر شده از سوی صاحب نظران ترك در جریان سونامی آذربایجان در سه سال قبل، جمله­ای با مضمون جمله زیر اینروزها در ذهن من جولان میكند:
"ما اسیر قومی وحشی هستیم كه توهم متمدن بودن هم دارد" این جملات شاید در مورد دیگری بعنوان اظهار نظری تند رد می­شد و حداقل جایی برای خود در بایگانی ذهن نمی­یافت. اما در این سالها حوادث مختلفی ناخودآگاه این جمله را از بایگانی محفوظات فكری­ام بیرون افكنده است، هر چند كه نه نام نویسنده و نه تیتر یا حتی موضوع مقاله مزبور بیادم نمانده است.

"ما اسیر قومی وحشی هستیم كه توهم متمدن بودن هم دارد" در این جمله بیانی موجز از یك واقعیت تلخ و انعكاسی از واقعیت اسارت ملی در چنگال نادانی و جهالت نهفته است. اگر در افسانه ضحاك مار به دوش، مغز جوانان، مارهای نشسته بر دوش وی را آرام می­كرد، در واقعیت اسارت آذربایجان،  قومی بر ما حاكمیت می­كند كه تحقیر اسیران تنها درمان بیماری سادیستی آنهاست. نزدیك به نود سال حاكمیت بلامنازع توآم با اجرای پروژه نابودی معنوی و فیزیكی ملل غیرفارس در ایران، ذهن این قوم را بیمار كرده و توان تشخیص صواب و ناصواب از آنان گرفته است. عمله و ارباب، كمونیست و مذهبی، رئیس جمهور و روزنامه­نگار، شاعر، نویسنده،  هنرمند و هر قشر دیگری از این قوم، روح خود را  با سادیسم ترك ستیز و عرب ستیز عجین ساخته است. استعمار ملل دیگر، نظام بیماری است كه به رهبران خودكامه و ملتی بیمار نیازمند است. خودكامگی استعماری بمرور ذهن ملت استعمارگر را اعم  از عالم  و عامی، گرفتار بیماری می­كند تا كراهت استعمار را عادی و طبیعی جلوه دهد و معترضان به نظام استعماری را افراطی و شورشگر بنامد. از اینرو بود كه سارتر  در جریان جنگ آزادیبخش الجزایر معتقد بود كه علاوه بر ملت الجزایر، ملت فرانسه نیز اسیر خودكامگی استعماری است: "امری که امروزه اساسی تر از هر کار دیگری است- این است که دوشادوش آنها مبارزه کنیمتا هم الجزایری ها و هم فرانسوی ها از خودکامگی استعماری نجات پیدا کنند"

خودكامگی استعماری، روانشناسی برتری طلبی را در میان نمایندگان ملت استعمارگر توسعه می­دهد و ذهن مسموم شهروندان خود را چون پشت جبهه معنوی و منبع تهی­ناپذیر افكار عمومی موافق مورد استفاده قرار می­هد.

مخالفت با حقوق ملل اسیر غیرفارس در عرصه سیاست و  تحقیر راسیستی این ملتها در زندگی روزمره ملت فارس با تصاحب قدرت سیاسی از سوی طبقه جدیدی از  نوكیسگان و آقازاده­هایشان،  نمایندگانی در میان روحانیت فارس هم یافت و ستاد مركزی تهاجم صلیبی علیه ملت اسیر ترك در ایران از كافه­های ساز و ضربی در زمان شاه، به  صدا و سیمای رفسنجانی-لاریجانی منتقل شد. نقش سید كریم اصفهانی به حمید ماهی صفت اصفهانی واگذار شد و وجولانگه او از "تئاتر"های خیابان لاله­زار تهران به مراسم اطلاعات، سپاه، بسیج، نیروی انتظامی، ارتش، دانشگاهها و رادیو تلویزیون نقل مكان یافت. نحوه انتشار این تولیدات مسموم نژادپرستانه از كاستهای مغناطیسی به دیسكهای دیجیتال و اینترنت منتقل شده و... شمار زیادی از بادی گاردهای دولتی در سالنها و پشت صحنه این اصفهانی جدید را بیشتر شبیه ژنرالی در رأس قشون نظامی در حال تهاجم ایدئولوژیك به ملت ترك ایران ساخته است. تمدن ادعایی آریایی-هخامنشی در تهاجم علیه فرهنگ تركان، غیر متمدنانه­ و لومپنی عمل می­كند.

قوم  لومپن مذكور  در عالم وهم و گمان، ادعاهای بسیار دارد و اگر این قوم بلحاظ تمامی شاخصهای نشان دهنده پیشرفت و تمدن در ته  هر جدولی قرار دارد، چه باك، كه توهم تمدن هم به اندازه سادیسم مزبور، سلولهای ذهن این جماعت را فاسد كرده و توان دیدن سیمای واقعی خود در آئینه آمار و ارقام مقایسه­ای را از آنها سلب كرده است.

اینك نوبت رئیس جمهور سابق و پرمدعای این قوم است تا وقتی كه خود را در میان اصحابش و بدور از نظارت غیر، احساس می­كند، ماهیت تمدن مورد ادعای خود را بروز دهد. اگر سه سال قبل روزنامه رسمی دولت، ماهیت واقعی فرهنگ هزاران ساله قوم پر مدعای حاكم بر سرنوشت ملت ترك آذربایجان و ایران را عیان ساخت، اگر در خارج از گردونه حاكمیت نمایندگان اپوزیسیون بیماری سادیستی خودشان را در محافل خودشان با تحقیر ترك و عرب آرام می­سازند، اگر بر پرده سینما و صفحه تلویزیون شاهد رپرتوآر وسیع جهالت مدعیان هنر هستیم، اینك نوبت رئیس جمهور سابق گفتگوی تمدنی است كه جلوه بنماید، هنرنمایی كند و خود نشان دهد.

نكته آخر اینكه امكان اشراف ما بر این بذله گویی متمدنانه در چهارچوب  یك رقابت درون نظامی برای كسب پست ریاست جمهوری فراهم آمده است. طرفین این رقابت سعی دارند تا آرای تركان ایران را با نشر این ویدئوكلیپ به سمت مورد نظر خود تغییر جهت دهند. آذربایجان اگر چه اسیر قدرت قهر نظامی یك قوم متوهم است، اما از چنان روش بینی و قوه تمیزی برخوردار است كه از این ماجرا خودش نتیجه گیری كند كه یا بیماری راسیستی قوم حاكم را تنها در یك جناح آن ببیند یا از از قبل این روزنه كوچكی كه به پشت پرده اندرونی حكومتیان باز شده، آنچه را كه همیشه با گوشت و پوست خود حس كرده تأییدی برای بار هزارم بیابد: نظامی خود كامه و استعماری كه تمامی جناحهای آن به آذربایجان نگاهی چون سرزمین مفتوحه و اشغالی داشته و با تركان رفتاری چون ملتی اسیر می­كنند. آنان بموقع جنگ ملت آذربایجان را بعنوان نیروی نظامی و به ایام صلح همچون  عوامل تولید كالا  می­بینند ولی هم در جنگ و هم در صلح، ماهیت سیاست موسوم به امنیت املی آنان، سعی در نابودی زبان، فرهنگ و هویت آذربایجان است.

"عقده ی روانی حکیم نادان, فردوسی نسبت به زنان"(درجواب بعضی از مدعیان پارس صاحب تمدن)

یا

"شناسایی یک بیمار روانی  به قدمت نزدیک به هزار سال"

پیشاپیش از بانوان عزیز و مادران گرامی خطه آذربایجان خواهشمندم عذرخواهی بنده را بپذیرند که این اشعار در خور زنان پارس میباشد.

جناب خان طوس عقیده دارندکه پیش زنان هرگز نباید هیچ سخنی گفت:

که پیش زنان راز هرگز مگوی / چوگویی سخن بازیابی به کوی

و در طرف دیگر عقیده دارد که هرکس دختری به دنیا آورد بدبخت شده است:

کرا از پس پرده دختر بود / اگر تاج دارد بداختر بود

کرا دختر آید به جای پسر / به از گور داماد ناید به بر

یـکـی دختـری بـود پـوران بنـام / چو زن شاه شد کارها گشت خام

بددهنی های فردوسی چنان فوران می کند که بانوان را با اژدها مقایسه نموده و جهانی را آرزو میکند که هیچ زنی نباشد، احتمالا عالیجناب فراموش نموده اند که خودشان چگونه به دنیا آمده اند:

زن و اژدها هردو در خاک به / جهان پاک از این هردو ناپاک به

و در جای دیگر چنین می گوید:

زنان را ستایی سگان را ستای / که یک سگ به از صد زن پارسای

و یک نکته شگفت انگیز در این سروده ها جلب نظر می کند و آن اینکه پدرمقدس آریایی در آن زمان به پدیده ی دخترکشی اعتراف می کند:

چو زن زاد دختر دهیدش به گرگ / که نامش ضعیف است و ننگش بزرگ

مرا گفت چون دختر آمد پدید / ببایست اش اندر زمان سر برید

پس بدین ترتیب زنده به گور کردن دختران مختص زمان جاهلیت عرب نبوده است زیرا قبل از آنان آریایی ها به این افتخار نایل شده بودند.

و در دیگر موضوعات نسبت به بانوانچنین می گوید:

به کاری مکن نیز فرمان زن / که هرگز نبینی زنی رای زن

کسی کو بود مهتر انجمن / کفن بهتر او را ز فرمان زن

ز بوی زنان موی گردد سپید / سپیدی کند از جهان ناامید

چو چوگان کند گوژ بالای راست / زکار زنان چندگونه بلاست

سیـاوش ز گـفتـار زن شـد تبـاه / خجسته زنی کو ز مادر نزاد

بدین ترتیب نگرش ارجمند نابغه آن عصر بدین صورت اثبات می گردد که عقیده نامبرده نسبت به مادر خود نیز حتما چنین بوده است.

محتملا مادر این چنین شخصیتی در خفت و خواری زندگی را بدرود گفته است زیرا ننگ بدنیا آوردن این گونه فرزندی را بدوش می کشیده است که تنها و تنها نژادپرستی را، چهره چرکین شوونیزم را، فاشیسم را، ضد تورک صفتی را و ضدزن بودن را میراث نهاده است.

من مطمئن هستم که اگر جستجو و تفحص در بحر کتاب دروغنامه فردوسی به شکل عمیق و علمی تری صورت پذیرد پرده از خیلی مسایل کنار می رود و واقعیت تلخ و عریان آن دروغ پرداز به اصطلاح حماسه ها آشکار می گردد که نتیجه مثبت آن این خواهد بود که شاید …..

شاید بیماری بعضی از بداحوالان معاصر (غرق در گرداب پان آریاییسم و پان فارسیسم) که نزدیک به هزار سال قدمت دارد درمان شود … شاید!

«گاف‌» های حكیم نادان !!! «فردوسی» در «شاهنامه»

1-«فردوسی» به اندازه‌ای در علم «جغرافیا»، به قول معروف «از بیخ عرب» بوده كه در همان شاهنامه و در صفحه‌ی 31 می‌نویسد كه مادر «فریدون» پسرش را به كوه «البرز» در «هندوستان» برده است!

2-در صفحه‌ی 34 همین شاهنامه‌ی چاپ مسكو آمده است كه فریدون بعد از به قتل رسیدن پدرش و آوارگی خودش و مادرش، صاحب دو برادر شد!

3-در صفحه‌ی 35 می‌خوانیم كه فریدون و سپاهیانش كه می‌خواهند به ایران بیایند. از دجله رد می‌شوند و به بیت‌المقدس می‌آیند كه خودشان را به ایران برسانند!

4-جالب است. در صفحه‌ی 55 نوشته است كه فریدون به نوه‌اش منوچهر ـ پسر ایرج ـ چیزهای ارزشمندی از قبیل: «اسب تازی»، «خنجر كابلی»، «شمشیر هندی»، «جوشن رومی»، «سپر چینی» و... می‌دهد!

مرد حسابی! ما كه الآن چیزی نداریم، لااقل خودمان را گول می‌زدیم كه در زمان‌های گذشته همه چیز داشتیم و غربی‌های استعمارگر آمدند و دار ندار ما را به غارت بردند. لاف و چاخان می‌كردیم و به جهانیان می‌گفتیم كه ایرانی‌های باستان، اتم را می‌شكافتند، هواپیما و هلی‌كوپتر داشتند، ضددریایی هسته‌ای می‌ساختند و...! حالا تو همه چیز را لو می‌دهی و می‌گویی كه ما هم مثل زنده‌یاد ملانصرالدین، در روزگار جوانی هم چنان تحفه‌ی مهمی نبودیم و حتی شاهان افتخارآفرین ما هم، همه چیزشان را از شرق و غرب وارد می‌كردند؟! این جوری با آبروی یك ملت گذشته‌گرا بازی می‌كنند؟! جداً كه...!

)

كیروش (كوروش صغیر) و ماده سگ...

طبق افسانه ای قابل قبول و قدیمی، خود افراس (فارسها) را بر این اعتقاد است كه سگ ماده ای كیرروش (كوروش) نوزاد را در کوهستان پیدا کرده و شیر داده است. بی جهت نیست كه فارسها سگ صفت شده اند.

"وقتی کوروش نزد کمبوجیه و ماندانا رسید تعریف کرد که چگونه زن شبان ، اسفاکو ، او را پرورش داده است ، از آن بانو ستایش بسیار کرد و در هنگام بیان سرگذشت خویش پیوسته نام اسفاکو ورد زبانش بود ! این اسم که به معنی ماده سگ است ، بی اندازه در نظر والدین او عجیب آمد . از این جهت و به خاطر وضع اعجازآمیز نجات کوروش ، افسانه ای در میان پارسیان پیدا شد و شایع ساختند که سگ ماده ای نوزاد را در کوهستان پیدا کرده و شیر داده است . "

اینجانب پیرامون کلمه اسپاکو یا اسفاکو تحقیق نمودم ومتوجه شدم که معنی این کلمه همانطوری که هرودوت تاریخ نگار بزرگ به ان اشاره کرده همان به معنی ماده سگ میباشد و این کلمه به شکل سپا(supa) به معنی ماده سگ حالانیز به کار میرود.البته اینجانب پی بردم که نام اصلی اصفهان نیز اسپاکوان بوده (محل زندگی ماده سگان)که بعدها به اصفهان تغییر پیدا کرده است"

وقتی که میگیم کوروش حروم زاده و داریوش زنازاده و  فردوسی و امثالشان ،مشتی بیشرف نژادپرست و پرورش یافته دامن سگان پارسی بودند ، به خاطر این نوشته ی پایینه!!!!!!!!!!!

داریوش چنین شخصی بود....

"من، (داریوش) هم بینی و هم گوش و هم زبان او ( فرورتی سردار استقلال طلب قوم ماد ) را بریدم و یک چشم او را هم کندم (به همین حال) او را به در کاخ بستم تا همه او را ببینند سپس او را در همدان به دار زدم و تمام یاران برجسته او را در درون دژ حلق آویز کردم"

(شارپ-فرمانهای شاهان هخامنشی،کتیبه 2 بند 13)

در منابع مختلف اسم فردوسی به صورت حسن بن منصور و حسن بن علی وحسن بن اسحاق آمده است.علت معلوم نبودن اسم پدرفردوسی برای ما روشن کننده بعضی حقایق میباشد.اکثر کسانی که اسم پدر فردوسی را با نامهای مختلف نوشته اند از شهر توس و شهرهای نزدیک توس بوده اند و به نحوی اسم او را از نزدیکان و آشنایان فردوسی سوال کرده اند .بدین ترتیب معلوم میشود که در شهر توس بر سر پدریت فردوسی متفق القول نبوده اند و در اصل این مساله قابل تامل است.

در همه منابع تاریخی بر فقیر و بیچیز بودن فردوسی تاکید شده است.با توجه به اینکه سرودن شاهنامه را در ۴۰ سالگی شروع کرده است میتوان نتیجه گرفت که این فرد تا ۴۰ سالگی شغل و پیشه نداشته و جوانی بی بخار و بیکار بوده است.هیچ جا در مورد کشاورزی و چوپانی و تجارت فردوسی کلمه ای نوشته نشده است.بدین جهت فردوسی شغلی را برگزید که همیشه دست به سینه جلوی اربابان وحاکمان باشد تا با مدح و ستایش آنها و با چاپلوسی نان شب خود را بدست بیاورد.

ریش سفیدان شهر توس به دفعات فردوسی را از شهر بیرون رانده بودند ،به خاطرمعلوم نبودن پدرش و بی بخاری و بیکاریش و چاپلوس بودنش حتی به هنگام مرگ نیز جنازه او را به قبرستان شهر راه ندادند و نعش گندیده اش در نهایت در باغ حیاط دخترش مدفون شد.

شاهنامه چیست ?

کتابی که از لحاظ اجتماعی وانسانی بی محتوا است و از نظر علمی و تاریخی نیز بدون منبع است و سندیت ندارد.از نظر اجتماعی فقط صد بیت شعر از فردوسی موجود است که آن هم شکایت شاعر از مردم و پادشاه است که به وی آب و غذا نمیدادند.

اکثر شاعران هم عصر فردوسی دروغ گو و یاوه گوئې او را نوشته اند.از آن جمله شاعر معروف همان دوره فرخی سیستانی ،مصراع زیر را گفته است : گفتا که شاهنامه دروغ است سربسر.

فرید الدین عطار نیشابوری در کتاب اسرارنامه نوشته است : چون فردوسی فقط در مدح حاکمان عمر سپری کرده است ،خواندن شاهنامه برای هر فرد عاقلی بدعت و ضلالت است.

معزی نیشابوری میگوید :

من عجب دارم زفردوسی که تا چندان دروغ        از کجا آورد و بیهوده چرا گفت این سمر

شاعر انوری ،در ابیاتی ناقص العقل بودن فردوسی و پست بودن شاهنامه را چنان بر زبان آورده است:

در کمال بوعلی نقصان فردوسی نگر      هر کجا آمد شفا شهنامه گو هرگز مباش

از محققان معاصر نیز احمد شاملو بر شاهنامه ایراد گرفته است.

دکتر حسین فیض اللهی ،شاهنامه را غیر علمی ،دروغ و اشاعه دهنده مفاسد اخلاقی و خوانوادگی بیان کرده است

سلطان محمود غزنوی خطاب به فردوسی گفته است : شاهنامه تو چیزی نیست که ،یک قاطرچی در ارتش من از صد رستم دستان تو پهلوانتر است.

از بیتهای مشهور شاهنامه :

اگر سر بسر تن به کشتن دهیم       از آن به که کشور به دشمن دهیم.  ،حرف فردوسی یا شاهنامه نیست و این جملات را مردم توران به پادشاه خودشان افراسیاب گفته اند .در شاهنامه بخش کامل این بیت چنین است :

چنین گفت لشکر به افراسیاب         که چندین سر از جنگ رستم متاب

نه کیخسرو آباد ماند نه گنج      نداریم از این جنگ کردن به رنج

اگر سر بسر تن به کشتن دهیم   از آن به که کشور به دشمن دهیم

خانواده در شاهنامه :

در شاهنامه هر کجا سخن از خانواده است به وفور میبینیم که پدر با دختر خود یا پسر با خواهر خود ازدواج میکند.و یا اینکه هر وقت از زن صحبت میشود ،کاملا خاﺌن به شوهرش نشان داده میشود.برای نمونه ابیات زیر را میخوانیم :

زنان مهتران و نامداران      بزرگان جهان و کامداران

اگر چه شوی نامبردار دارند   نهانی دیگری را یار دارند

در جاهای دیگر شاهنامه تاکید میشود که ،اگر در فارسستان خوانواده ای دو بچه داشته باشد،هر کدام از یک پدر است .درابیات زیر فردی به نام شهرو ۳۲ بچه دارد ولی پدر همه آنها فرق میکند :

بچه بودست شهرو را سی و اند    نزادست او از یک شوهر دو فرزند

یکایک را زناشایست زاده            به دایه دایگانی شیر داده

در داستان دیگرشاهنامه ،بهمن پادشاه فارسستان به دختر خودش به نام هما عاشق میشود و هما از بهمن پسری به دنیا می آورد که نامش را دارا میگذارند و بعد نیز پادشاه میشود.در این رابطه ابیات زیر را میخوانیم :

یکی دخترش بود نامش همای   هنرمند وبا دانش و پاکرای

همی خواندی وراچهرزاد        زگیتی پدیددار او بود شاد

همای دل افروز تابنده ماه      چنان بود و آبستن آمد زشاه

تحقیقات نشان میدهد، ۳۲ مورد روابط زنان و مردان در شاهنامه اشاره شده است که ۹ مورد آن با عرف معمولی بوده است و۱۱ مورد آن تصاحب زنان و دختران دهقانان و کارگوان بوده است.۶ مورد ازدواج پدر با دختر ،پسر با خواهر یا مادرش بوده است.۶ مورد دیگر آن نیز خیانت زن به شوهرش بوده است.با توجه به آمار فوق نتیجه میگیریم که در فارسیان قدیم ۸۲% مساله ازدواج غیر اخلاقی و توام با وحشیت بوده است.

مرگ فردوسی :

در سن ۸۲ سالگی مرده است.مردم شهر توس به خاطر معلوم نبودن پدرش و بیبخار و چاپلوس بودنش ،جنازه فردوسی را به قبرستان شهر راه ندادند .چند روز جنازه در خانه ماند و گندید .نعش گندیده را در حیاط باغ دخترش چال کردند (دفن

در زمان حکومت تیموریان ،امیر تیمور پایش را بر روی قبر فردوسی گذاشته و میگوید :تو که در مورد توران(ترکها) بد میگفتی ،الآن بلند شو و ببین که ترکها چکاره هستند و فارسها چکار میکنند.(منظورش امپراتوری ترکها از چین تا بالکان ) و(زیر دست بودن فارسان ).بعد نیز دستور داد تا قبر را خراب کرده و آب رودخانه را از روی آن رد کنند .

جای دقیق چال شدن فردوسی معلوم نیست.قبر فعلی در سال ۱۳۴۳ توسط تعدادی فارس صفت بنا گردید .محمد علی فروغی و حسن تقی زاده در راس آنها بودند.و در سال ۱۳۴۷ این بنا تعمیر و تجدید شد

cengizteymurlu@yahoo.com

منابع و ماخذ:

تاریخ ادبیات ایران ،ذبیح الله صفا ،جلد اول*

اسرارنامه فرید الدین عطار نیشابوری*

*ویس و رامین ،فخرالدین اسعد گرگانی

*بر چکاد شاهنامه،محمد روایی ،تهران ۱۳۸۰

*دیباچه شاهنامه ،مول ژول ،تهران ۱۳۶۹

فردوسی

تاریخ نویس مورد علاقه پان فارس ها نكته جالبی رو پیرامون شاهنامه مطرح نموده كه خواندن آن خالی از لطف نیست

احمد كسروی در مقاله اش اثبات میكند كه واژه ی (( آذرآباد گان )) كه فردوسی برای این سرزمین بكار برده اشتباه است. و كسروی معنی (( آذربایگان )) و (( آذربایجان )) رو باز مینماید و مینویسد  (( آذرآبادگان )) كه فردوسی در این بیت : (( به یك ماه در آذرآبادگان ببودند شاهان و آزادگان )) آورده از نظر واژه شناختی اشتباه محض است . (( كاروند كسروی ص 317 ))

فردوسی وقتی كه  ((آذربایگان )) یا (( آذربایجان )) را كه نام صحیح آن خطه است  نمیتواند در بحر متقارب كه وزن شعر های شاهنامه است بیاورد ناچار با یك اقدام جالب اسم رو عوض كرده و برای قافیه كردن آنرا به صورت (( آذرآبادگان )) آورده همین طور به همین خاطر در سراسر شاهنامه از واژه طبرستان كه همواره نام تاریخی و صحیح منطقه مازندارن بوده  برای راحتی از مازندران استفاده كرده . جالبه نه

فردوسی یازده بار در شاهنامه از واژه خودساخته آذرآبادگان استفاده نموده است .

(( به یك ماه در آذرآبادگان   ببودند شاهان و آزادگان )) ( جلد 7 صفحه 388 بیت 1457 در شاهنامه چاپ مسكو)

(( وز آنجایگه لشكر اندر كشید   سوی آذرآبادگان بركشید ) ( جلد 7 صفحه 388 بیت 1455 همان   ))

(( بیامد سوی آذرآبادگان   خود و نامداران و آزادگان )) ( ج 7 ص 396 بیت 1605  همان ))

(( وزین بهره بود آذرآبادگان كه بخشش نهادند آزادگان )) ( ج8  ص 56 بیت 60  همان ))

(( پس پشت و پیش اندر آزادگان  همی رفته تا آذرآبادگان )) ( ج8 ص 82 بیت 509  همان ))

(( همی ویژه گردان آزادگان  بیامد سوی آذرآبادگان ))  (( ج 8 ص 188 بیت 2323 همان ))

(( نداد آن سر پر بها رایگان  همی تاخت تا آذر آبادگان )) (( ج 8 ص 422 بیت 1736 همان ))

(( سپاهی گزین كرد ز آزادگان  بیامد سوی آذرآبادگان )) (( ج 9 ص 102 بیت 1564 همان ))

(( همی تاخت تا آذرآبادگان  سپاهی دلاور ز آزادگان )) (( ج9  ص 109 بیت 1674 همان ))

(( همی تاز تا آذرآبادگان    بجای بزرگان و آزادگان )) (( ج 9 صفحه 316 بیت 64 همان ))

حال نكته جالب این است كه پان فارسها در سال 1353 اسم دانشگان تبریز رو دانشگاه آذرآبادگان گذاشته اند 

جالبه نه تنگی قافیه و تحریف نام فردوسی باعث تغییر نام یك منطقه شده است .

این نوع مقالات انقدر كودكانه و ابتدایی است كه نیاز به پاسخ دادن ندارد.فقط یك نكته ای كه باید به دوستان متذكر شوم این است كه اسطوره های طبیعی ربطی به شاعر ان اثر ندارد درواقع شاعر فقط نقل كننده روایتهایی است كه از گذشته به دست او می رسد و خود او هیچ نقشی در شكل دادن اثر ندارد داستانهای شاهنامه هم در واقع بر گرفته شده از متون كهنی چون اوستا یشتا خداینامه و... كه متعلق به قبل از اسلام می باشند است.طبیعتا هر ملتی اسطوره ای برای خود دارد و این اسطوره ها لحنی استعاری دارند و عمدتا روابط و موجوداتی ماورا طبیعت همچون اژدها شیطان و... در ان نقش ایفا می كنند.فردوسی خالق داستانهای شاهنامه نیست بلكه روایت كننده متون كهنی ات كه به  دست او رسیده است ویژگی منحصر به فرد او هنر شاعری او بوده است كه توانسته است به زیبایی این اثر را به نظم در اورد. و حتی جنبه ای دراماتیك به ان بدهد.

در هر حال بهتر است بگردید دنبال دو تا مقاله كه ارزش بحث كردن داشته باشد.

جناب سامان، منظور شما کدام مقاله بود؟ در بین مقالات کلوب، تقریبا همه آنها صرفا جهت اطلاع رسانی و یا نحوه برخورد با مشکلات عموم مردم آذربایجان مطرح هست.! شما کدام مقاله را تحقیر دیگران دانستید؟

البته اینو هم یاداور شوم که مقالاتی نیز وجود دارد که خزعبلات کسانی همچون فردوسی را مورد نکوهش قرار داده،حالا نمیدونم شما از چی حرف زدین......................

راستی جناب سامان، این دوستی گرامیمان آقای آراز هم خوب گفته اندها

اولا که اگه  در این کلوب گل گرفته بشه یا نه به تو ربطی نداره ! دوما هم که تا زمانی که آذربایجان و آذربایجانی ها و مخصوصا دلاور مردان و شیرزنان خویی وجود دارند در این کلوب به کوری چشم بدخواهان همیشه باز هست و خواهد بود... و احیانا اگر در این کلوب هم گرفته شود , خوب به درک !  جامعه حقیقی را میخواهید چه کنید !؟؟؟ آیا میشود دهان میلونها تورک آذربایجانی که فریاد اعتراض سالهاست که بغض گلویشان را گرفته را هم بست و یا گل گرفت.؟ نه عزیزم , نمیشه, پس خیالت راحت! ملت ما مثل همیشه صدای فریادشان را رساتر از همیشه در جامعه حقیقی به گوش جهانیان خواهند رساند.و چشم بدخواهان را کور خواهند کرد... دیگه در این مورد مزخرف گویی نکنی عزیز دل برادر!!!!!! و اما......

گفتی احمق! یاد خردوسی حکیم افتادم در ظمنٰ احمق جانٰ یادت باشه  مثل بچه ادم حرف بزنیٰ چون اولا در این کلوب چیزی به معنی پانتورک وجود ندارهٰ دوما هم که پیرزن جان, من میدونم که شما و امثالت از ... نمیترسین.   ولی اینو هم خوب میدونم که مثل سگان پارسی از دور پارس میکنید و حتی از سایه ما تورکها هم میترسید, آره عزیز دل برادر  تو و امثالت نه تنها در برابر من , بلکه در برابر هیچ یک از ما تورکاهای دلاور آذربایجان جرات یاوه سرایی نداری... همون طور که خردوسی حکیم هم مثل سگ از سلطان محمود غزنوی میترسید و جرات نزدیک شدن به دربار او را نداشت و فقط از دور پارس میکرد... البته من در تو گناهی نمیبینم! همه شما پان پارس جماعت عادت دارین از دور پارس کنید!

راستی داشت یادم میرفت, من نیازی به مدال و این چیزا ندارم... ولی اگه تو خواستی بیا پیش خودم تا یه پوز بند خوشگل بهت بزنم تا زیاد پارس نکنی عزیز دلم  !!! هر وقت هم خواستی اسم آتاتورک و دیگر بزرگان آذربایجانی و تورک را بیاوری اول دهنت رو آب بکش , بعد زر بزن بچه جان !

این هم یادت باشه , هر وقت انتقاد علمی بر این بحث و مقاله های آن داشتی ما در خدمتیم! آن وقت دیگر همان پارسی جماعت باهاتون حرف نمیزنیم, بلکه همانند یک میزبان خوب از شما و گفته هایتان استقبال میکنیم.