من یک بی صواد محذ هستم.من صوادم را وقتی از دست دادم که از خواندن و نوشتن به زبان مادریم مهروم شدم.

من یک بی صوادم. من صوادم را وقتی از دست دادم که تصویری کودن از انسانی نا پخته برایم ساختند و صکوت کردم!

 من بی صوادیم را وقتی فهمیدم که این همه سال تحقیرم کردند و ساکت ماندم.

من بی صوادیم را وقتی فهمیدم که این همه درد و رنج این ملت را ندیدم.

من یک بی صوادم.. من بی صوادیم را وقتی فهمیدم که ملتم را مهروم از همه چیز یافتم. مهروم از ابتدایی ترین حقوقش در تحسیل به زبان مادری، مهروم از تمام امکانات اقتسادی و فرهنگی و ...

من بی صوادیم را وقتی فهمیدم که بزگراه های اسفهان و شیراز و طهران را دیدم و با جاده های آضربایجانم مقایسه کردم.

بله عزیز؛ من بی صوادم که این همه سال این گونه تهقیر گشته ام. اگر با صواد بودم این گونه نمی بود.

دلت خنک شود، من یک بی صواد مهضم و بی صوادتر از خود در جهان نمی یابم.