برگرفته شده از تارنگار:

خاکَم به سَر ، زغصه به سَر،    خاک   اگر  کنم   **  خاک وطن که رفت ، چه خاکی به سَر کنم؟
افسوس کُلاه نیست وطن تا کز سَرَم  **  برداشتند،  فکر  کُلاهی  دگر کنم
مرد  آن بود  که این کُلَهَش بر سراست  و من  **  نامَردم  ا َرکه  بی  کُله، آنی  به  سَر کنم
من آن نیم که یکسره  تدبیر مملکت  **  تسلیم هرزه گرد قضا و قَدَر کنم
زیر و  زبَر  اگر  نکنی  خاک ِ   خصم  را  ** ای چرخ, زیر و روی تو، زیر و زبَرکنم
جائیست  آرزویم  اگر من  به  آن ر ِسَم **  از روی نعش لشکر دشمن گذرکنم
بَد هر چه می کنی بُکن  ای  دشمن  قوی ! ** من  نیز  اگر  قوی شدم,  از  تو   بَتَرکنم
من آن نیَم که  به مرگ ِ  طبیعی  شوم  هلاک ** وین کاسه ی خون به بستر راحت هدر کنم
عشقت نه سَرسَریست که از سر به دَر  شود  **  مهرت نه عارضیست که  جای   دگر   کنم
 عشق  تو  در   وجودم  و  مهر تو  در دلم  **  با شیر اندرن شد و با جان به در کنم