السلام علیکِ یا زوجة ولی الله، السلام علیکِ یا زوجة امیرالمؤمنین، السلام علیکِ یا ام العبّاس بن امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب، رضی الله تعالی عنکِ و جعل الجنّة منزلکِ و مأواکِ و رحمة الله و برکاته

عزاداری ام البنین در بقیع

سخن کوتاه و در تعریف مقام این بانو همین بس که گفته شود: فرزندی چون ابا الفضل العباس تقدیم به کاروان کربلا نمود، فرزندی که اسوۀ ایثار و فداکاری شد، فرزندی که در روز عاشورا پس از شهادتش امام زمانش حضرت ابا عبدالله علیه السلام فرمود: اکنون و با شهادت تو پشتم شکست!!! همان کسی که امام زمانش دست های بریده اش را بوسه زد!!

ام البنین سلام الله علیها یکی از زنان آزاده ای بود که افشاگری بر علیه بنی امیه را پیشۀ خود قرار داد و با سخنان خود جهاد ابا عبدالله را ادامه داد و از آن پس پیوسته به بقیع می آمد و صورت های قبری بیاد شهدای کربلا و به نام فرزندانش و سالار شهیدان امام حسین علیهم السلام درست نموده و بر سر آن مرقد های رمزی مشغول به عزاداری می شد، و در ضمن عزاداری خود، از ظلم بنی امیه و فساد آنان می گفت، و پس از دو سال با اینکه این بانو عمری زیاد نداشت وفات یافت و برای همین گمان میرود بنی امیه آن حکومت فاسد، بی دین و از خدا بی خبر، آن حکومتی که پایه و اساس آن بر ظلم بنا شده بود، باقی ماندن این زن آزاده را نیز مانند دیگر آزادگان خاری در چشم خود می دید و به همین جهت او را نیز به شهادت رساند زیرا دأب و عادت آن جکومت و هر حکومت ظالمی چنین است که آزادگان و مجاهدین راه حق و اهل بیت علیهم السلام را به هرصورت شده از بین ببرند!!

دل سوختۀ ابا عبدالله

ام البنین سلام الله علیها محبت و علاقۀ شدیدی به خاندان اهل بیت علیهم السلام داشت، و این محبت به حدی بود که وقتی بشر به امر امام زین العابدین علیه السلام وارد مدینه شد تا مردمش را از شهادت سالار شهیدان و یاران با وفایش در کربلا خبردار نماید، ام البنین پی در پی از او از حال سید الشهدا حضرت ابا عبدالله علیه السلام می پرسید و هرچه بشر نام فرزندان او را می برد و از شهادت یکایک آنان می گفت، ام البنین می گفت: فرزندانم و تمام کسانی که در زیر این گنبد کبود زندگی می کنند به فدای ابا عبدالله، از حسین علیه السلام برایم بگو، هنگامی که بشر گفت:" عظم الله لکِ الاجر بمصاب مولانا الحسین علیه السلام " ام البنین را دیگر تاب مقاومت نبود، بر سر میزد و گریه می کرد و به سوی خیمه ای که بیرون مدینه برای اهل بیت امام حسین علیه السلام بپا شده بود رفت تا با آنان همدردی و عزاداری نماید.

دل سوختۀ ابا عبدالله به خیمۀ حضرت زینب سلام الله علیها وارد شد و از بانوی کربلا خبر کربلائیان را گرفت، بانو زینب کبری قصۀ شهادت فرزندانش را برایش گفتند، ام البنین در جواب بانو می گفت: تمامی آنان به فدای حسین، از فرزندم حسین برایم بگو!! بانو فرمود:" قتل الحسین عطشانا " حسین را تشنه کام کشتند!! ام البنین با شنیدن این کلام صدا به گریه بلند کرد و بر سر زده و پیوسته می گفت: واحسیناه!!

عمل ام البنین تصدیق کنندۀ کلام او

حضرتام البنینسلام الله علیهااز بانوانی است که عمل او کلامش را آن هنگامی که در عالم " ذر " به پروردگار " بلی " را گفت تأیید می کند، در آن عالم خدای متعال پس از معرفی خود و پیامبران، اهل بیت علیهم السلام را نیز به همۀ مردم معرفی نمود و از آنان اقرار به پیروی آن بزرگواران گرفت، آنان که با جان و قلب کلام الهی را قبول نمودند و با زبان نیز اعتراف کردند در دنیا نیز وحدانیت پروردگار را عملاً قبول نموده و پیروی از پیامبران و حجت های الهی علیهم السلام نمودند، اما آنانکه در آن عالم با خدا نفاق و دوروئی داشتند در این عالم به دشمنی خدا و پیامبران و حجت های پروردگار پرداختند.

ام البنین سلام الله علیها از بانوانی است که با جان و دل وجود خود را وقف اهل بیت علیهم السلام نمود و فرزندانی فداکار و ایثارگر پرورش داد تا در خدمت دین و امام زمان خود باشند.

ام البنین سلام الله علیها از لحظه ای که قدم در منزل شوهر و امام زمان خود حضرت امیر المؤمنین علیه السلام گذاشت در خدمت مولای خود و فرزندان او بود و همچون مادری مهربان برای فرزندان حضرت فاطمه سلام الله علیها بود، و خدمت به آنان را افتخاری برای خود میشمرد که واقعاً نیز چنین بود.