مولای ما نمونهء دیگر نداشته است

اعجاز خلقت است و برابر نداشته است

وقت طواف دور حرم فکر می کنم

این خانه بی دلیل ترک برنداشته است

دیدیم در غدیر که دنیا به جز علی

آیینه ای برای پیمبر نداشته است

سوگند می خورم که نبی شهر علم بود

شهری که جز علی در دیگر نداشته است

طوری ز چارچوب در قلعه کنده است

انگار قلعه هیچ زمان در نداشته است

یا غیر لافتی صفتی در خورش نبود

یا جبرِِییل واژهء بهتر نداشته است

چون روز روشن است که در جهل گمشده است

هر کس که ختم نادعلی بر نداشته است 

این شعر استعاره ندارد برای او

تقصیر من که نیست برابر نداشته است

به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

بر روح تمام شیعیان تیغ زدند
بر مردترین مرد جهان تیغ زدند

خورشیدبه سینه، ماه برسر می زد
انگاربه فرق آسمان تیغ زدند.

شاهنشهی و شد نجفَت مركز شاهی

ایوان تو نور است و جهان جمله سیاهی

گر پای كسی در حرمت جای بگیرد

از لطف خریدار شوی تو به نگاهی

من رعْیتِ مُلك توام ای شاه ولایت

شاهی بنما و بده بر ما تو پناهی

دیوار حرم، سنگ حرم، صحن و سرایت

دل را ببرد تا به خدا، گر كه بخواهی

گر قسمت من بوسه به خاك نجف افتد

سخت است بیارم به حرم، بار گناهی

از دور اگر چشم من اُفتد به ضریحت

گویم كه بگردم به فدای تو الهی

گمگشته طوفان بلاها به سراغت

آید نشود در دو جهان غرق تباهی

دریا مَثَلِ كوچك بحر كرم توست

می میرد اگر آب ننوشد لب ماهی

از كودكی‌ام حب تو با شیره ی جان داد

مادر به امیدی كه شوم آنچه تو خواهی

یك عمر دلم را به تو بستم كه از آن رو

گویی بمن ای شاه، تو هم جزء سپاهی

الفبای مردی

از الف اول امام از بعد پیغمبر علی است

آمر امر الهی شاه دین‌پرور علی است

ب برادر با نبی بیرق فراز دین حق

بحر احسان باب لطف بی‌حد و بی‌مر علی است

ت تبارك تاج و طاها تخت و نصراله سپاه

تیغ‌آور خسرو مستغنی از لشگر علی است

ث ثری مقدم ثریا متكا ثابت قدم

ثانی احمد به ذات كبریا مظهر علی است

ج جاه و قدرش ار خواهی به نزد ذوالجلال

جل شانه جز نبی از جمله بالاتر علی است

ح حدوثش با قدم مقرون حدیثش حرف حق

حاكم حكم اللهی حیه در حیدر علی است

خ خداوند ظفر خیبر گشا مرحب شكار

خسرو ملك ولایت خلق را رهبر علی است

د داماد نبی دست خدا دارای دین

داعی ایجاد موجودات از داور علی است

ذ ذاتش ذوالجلال و ذالمنن وز ذوالفقار

ذلت افزا بر عدوی ملحد ابتر علی است

ر رفیع‌القدر و والا رتبه روح افزا سخن

رهنمای خلق عالم ساقی كوثر علی است

ز زبر دست و زكی و زاهد و زهد آفرین

زیب بخش مسجد و زینت ده منبر علی است

س سعید و سید و سرور سلونی انتساب

سر لا رطب و لا یا بس سر و سرور علی است

ش شفیع المذنبین شیر خدا شاه نجف

شمع ایوان هدایت شافع محشر علی است

ص صدیق و صبور و صالح و صاحب كرم

صبح صادق از درون شب پدیدآور علی است

ض ضرغام شجاعت پیشه‌ی روشن ضمیر

ضاربی كز ضربش المضروب لایخبر علی است

ط طبیب طبع‌دان مطلوب ارباب طلب

طاق نه كاخ مطبق طرح را لنگر علی است

ظ ظهیر ملك و ملت ظاهر و باطن امام

ظل ممدود خدای خالق اكبر علی است

ع عین‌الله و علی جاه و علام الغیوب

عالم علم علی الاشیا ز خشك و تر علی است

غ غران شیر یزدان غیرت الله المبین

غالب اندر غزوه‌ها بر خصم بد گوهر علی است

ف فصیح و فاضل و فخر عرب میر عجم

فارس میدان مردی فاتح خیبر علی است

ق قلب عالم امكان قسیم خلد و نار

قاضی روز قیامت خواجه‌ی قنبر علی است

ك كنز علم ماكان و علوم مایكون

كاشف سر و علن از اكبر و اصغر علی است

ل لطفش شامل احوال كل ما خلق

لازم التعظیم شاه معدلت گستر علی است

م ممدوح صحف موصوف تورات و زبور

مصحف انجیل را مصداق و المصدر علی است

ن نظام نه فلك از نام نیكش وز جمال

نور بخش مهر و ماه و انجم و اختر علی است

و واجب منزلت ممكن نما والا گهر

واقف از ماوقع و از ما وقع یك سر علی است

هـ هوالهادی المضلین فی الصراط المستقیم

هر چه بهتر خوانمش صد بار از آن بهتر علی است

ی یدالله فوق ایدیهم یكی از مدح او

یك سر از یا تا الف هر حرف را مضمر علی است

آدم و نوح و سلیمان و خلیل بی‌خلل

موسی با اقتدار و عیسی با فر علی است

جان علی جانان علی ظاهر علی باطن علی

می علی مینا علی ساقی علی ساغر علی است

گویی ار مدح علی دیگر چه غم داری صغیر

یاور خلق جهانی گر ترا یاور علی است

محمدحسین صغیر اصفهانی

 به ذره گر نظر لطف کند بوتراب      به آسمان رود و کار آفتاب کند

چه کرده ای عزیز من, چونین عزیز گشته ای؟

چه کرده ای قرار دل, که بر دلم نشسته ای؟

الهی !

چه عزتی فراتر از این که بنده ی تو باشم ؟

و چه فخری بالاتر از این که « تو » خدای من باشی ؟

تو آنگونه خدایی هستی که من دوست دارم ،

پس از من آن بنده ای را بساز که تو دوست داری !

گوشه ای از مناجات حضرت علی (ع)

مصلوب

چون واپسین نگاه تب آلود آفتاب

بر بام های غم زده شهر می نشست

با بانگ گام خسته ی مردی سیاهپوش

خواب عمیق کوچه ی خاموش می شکست

آن مرد، مرد نیمه ی شبهای پر هراس

با سینه ای که چشمه ی جوشان درد بود

دلتنگ یار گمشده، کز هجر او دلش

چون برگ خشک مرده ی پائیز زرد بود

می رفت تا میان دل رازدار شب

فریاد های زخمی خود را رها کند

تا در سکوت محرم آن چاه آشنا

نام عزیز گمشده اش را صدا کند

آن مرد او که برق درخشان تیغ او

کابوس نوش شیاطین شهر بود

از دست های ملتهبش در تمام عمر

بختک به جان کاخ نشینان دهر بود

آن قهرمان فاتح دیروز ای شگفت

سردار بی سپاه غریبی است سر به چاه!

نام آوری که در دل شب تیغ می کشید

مصلوب جهل قوم پلیدی است، بی گناه!

آن مرد او که وسعت چشمان سبز او

فریاد موج و غربت خاموش دشت بود

لبخند پاک و دست پر از مهربانیش

آغوش گرم مردم بی سرگذشت بود

ناگه چرا به جرم کدامین گنه شکست؟

بانگ نوای زمزمه های شبانه اش

دست شفا دهنده ی مرگ التیام داد

از کوله بار هر شبه بر زخم شانه اش!

تایپ شده از کتاب «صبح پروانه ها غم انگیز است»

صفحه 105 و 106  - سروده ی مهدی رمضانی (سها)

اون آقایی که شبا رد می شد از کوچه ما کیسه به دوش کو؟

رد پای پر خراش و بی خروش کو؟

اون آقای خرقه پوش کو؟

کجاست اون آقا که پینه های دستاش مرحم دلای ما بود؟

نفس سبز نگاهش همیشه حلال مشکلات ما بود؟

می شه یکبار دیگه سر بزنه به خونه ما؟

بگیره نشونی از غربت بی نشونه ما؟

موهای آقا سفیده جوونا کیسه رو از آقا بگیرید..

قامت آقا خمیده جوونا کیسه رو از آقا بگیرید!

جوونا آقا بشید زنده کنیم رسم جوونمردی رو امشب,

یتیما منتظرند زنده کنیم شیوه شبگردی رو امشب,

یتیما پشت درای خونشون منتظر آقا نشستن,

گوش به زنگ تق تق یه جفت صدای پا نشستن,

موهای آقا سفیده جوونا کیسه رو از آقا بگیرید,

قامت آقا خمیده جوونا کیسه رو از آقا بگیرید,

علی زیبا ترین نام جهان است .......................................علی ذکر لب صاحب زمان است

تقدیم به همه محبان مولا علی ع

و التماس دعا

شب بـرافــراشت سیـه چـادر خشـم بــــر ســر گیتــی آلــوده بــه ننـگ

دســت انــگشــتــگر شــــــام سیــاه كرد آفــــــاق، سیـــه گونــه بـرنگ



* * *

دیــــو پـتیـــــاره ی آبستـــن شــب روی بنهــــــاد بـــزایشــگه شــــوم

تـــــا بــــزایــــد بسحـــــرگاه دژم كودكی شــوم و سیـه فـال، چـو بوم



* * *

انــــدر آنحــال كه عفـــریت بــلا شبـــح فـــاجعــــه بـنمــود بـــدهــر

دیــو خـوئـی زسـر جهـل و عنـاد تیــــغ بیــــداد، بیــالـــود بـــزهـــر



* * *

گرد وحشـت بسـر و پیـكر شهـر بنشسته است و جهان غرق سكوت

كوه و دشـت و در و دیوار، دژم مضطـرب حـال، سـراسـر مـلكوت



* * *

اهـرمـن سـیرت ناپاك چـو دید تیـــغ را در خــــور آن كار تبــــاه

در پـس دامـن آلـــوده خــویـش تیـــغ بنهفـت و روان گشت بـــراه



* * *

اختران خیره و لرزنده بخویش كه چه خواهد شدن امشب دم صبح

آه از كینـه ی ایـن تـافتـه دیــــو وای از فــاجعـــــة مـــاتـــــم صبح



* * *

آگـــــه از كیــــنه سگالیدن دیو در فلك جمــــله ملایك بخروش

آســمانها هــمه ماتمـــگه غـــم كهكشانها بــــــجزع رفته زهوش



* * *

وای از این تیره شب ماتم زای شب زاینده یــك ســـــوگ بزرگ

سـوگ دردآور تقـــــوا و شرف سوگ غـــم پـــرور سردار سترگ



* * *

بـــــــاری آن اهرمن تــــافرجام شد نهـــــــــــان در حرم ذكر خدا

محو اندیشه ی شیطانــی خویش تــا كشد« شیر خدا» را بــــــدغا



* * *

شــد نهـــان در پس دیـوار حرم آن بـــــرانگیخته از جــادوی زن

آن تبه كـــــــار از او یافته جان آن سیه نــــامـــی از او ساخته تن



* * *

چون خرامید بمحراب و نشست شهره ســـــــــالار مكـارم به نماز

نــــاگــهان تیغ بكین خاسته دیو فـــرق بشكافت از آن مخـزن راز



* * *

فــــرق بشــكافت ز سردار دلیر تیغ آن خــــــونی نـــاپاك سرشت

فـــــــــــرق سر دفتر یاران خدا علی آن ســــرور خــــاصان بهشت



* * *

مـــــــرگ سر حلقة ارباب كرم مرگ یك تن نه كه یك عــالم بود

مـــــــــاتمش، ماتم یك عالم نه هــــمه افلاك پــــــر از مـــاتم بود



* * *

تا ابد شعله ی این سوگ بزرگ می گـــــــذارد دل هر عارف پاك

ابــــر اندوه فـــــــــرو می بارد اشك افلاك بـر این توده ی خاك

یا هو یا من لا هو الا هو

خیلی زیبا بودند

اجرتان با مولا علی و پسرشان مهدی ع

یا علی

یا هو