یا هو یا من لا هو الا هو

درود بر  عاشقان كوی حضرتش

  فرسنگاها فاصله است میان عاشقی باطنی بر مولا و عشق  ظاهری.

عاشقان و شیعیان علی  آنانند كه راه اورا ادامه میدهند و سنت اورا نه آنكه تنها نام اورا بیاورند.

و اینست سنت مولا:

ایجاد عدالت در جامعه/تلاش برای احقاق حقوق ستمدیدگان /كمك به محرومان و درد دیده گان/افشای  ظالمان /

مبارزه با ظالمان خرقه پوش/هدایت مسلمین و مومنین/و....

سنت مولا در كلام نمی گنجد.

میدانم كه كسی نمی تواند علی باشد اما كاش لااقل  انان كه تظاهر شیعه بودنش را داشتند تنها رد پای كوچكی 

 در ادامه سنت مولا داشتند.تنها یك گام!!!!

مولا علی ع فرموده اند:

از علایم ظهور آنست كه به یكدگر بد گویندو هم دیگر را تكذیب میكنند و تهمت میرسانند و آزار میدهند

دیگران را.و از شیعیان من باقی نمی ماند مگر به اندازه سرمه در چشم و نمك در غذا و این آزارها از 

به ظاهر شیعیانست امتحانات دوران غیبت مهدی.

از بحار الانوار

یا علی

یاهو

آیا واقعا شیعه هستیم؟؟

معنای شیعه در کلام مولا علی بن موسی الرضا (ع):

هنگامی كه مامون علی ابن موسی الرضا را ولیعهد خود قرار داد عده‌ای به در خانه آن جناب آمده و اجازه ورود

میخواستند،

گفتند : به امام رضا(ع) عرض كنید یك دسته از شیعیان علی (ع) میخواهند ،خدمت شما برسند

 در جواب آنها امام فرمودند : من مشغولم آنها را برگردانید

فردا آمدند و مانند روز قبل خود را معرفی كردند باز هم امام فرمودند :

آنها را برگردانید

 تا دو ماه به همین طریق می‌آمدند و برمیگشتند، بالاخره از شرف یابی مایوس شدند

روزی به دربان گفتند:

به آقای ما بگو ما شیعهء پدرت علی (ع) هستیم ، دشمنان به واسطه اجازه ندادن شما ،ما را سرزنش كردند

اینبار برمیگردیم ولی از خجالت به وطن خود نخواهیم رفت زیرا تاب شماتت دشمنان را نداریم

این مرتبه امام اجازه فرمود و داخل شدند

سلام كردند

امام رضا نه جواب سلام و نه اجازه نشستن داد

،همانطوری كه ایستاده بودند عرض كردند:

 ای پسر رسول خدا این چه ستمی است كه بر ما روا میداری ، ما را خوار میگردانی؟

بعد از اینهمه سرگردانی ،دیگر چه برای ما باقی ماند؟

 فرمود: این آیه را بخوانید :

 ما اصابكم من مصیبة فبما كسبت ایدیكم یعفوا عن كثیر

 "هر مصیبتی كه بر شما وارد میشود بواسطه كارهایی است كه كرده‌اید با اینكه بسیاری از آنها را میبخشند"

در این عمل من از خدا و پیغمبر وعلی و اباء طاهرینم(ع) پیروی كرده‌ام

 آنها شما را مورد عتاب قرار دادند و من نیز چنین كردم

عرض كردند : سبب چه بود كه باعث عتاب و سرزنش شدیم؟

 فرمود : چون شما ادعا میكنید ما شیعیان علی(ع) هستیم وای بر شما ،

شیعیان آن آقا حسن و حسین (ع) و اباذر و سلمان و مقداد و عمار ومحمد ابن ابیبكرو امثال آنانند.

كسانی كه كوچكترین مخالفت نسبت به دستورات علی (ع) نكرده و مرتكب یك كار كه او نهی كرده بود نشده‌اند

و نمی شوند.

 اما شما میگویید ما شیعه علی هستیم ولی در بیشتر كارها مخالف او هستید ونسبت به بسیاری از واجبات

كوتاهی میكنید ،

حقوق برادران را سبك میشمارید ،جایی كه نباید تقیه كنید تظاهر میكنید و تقیه نمیكنیدآنجا كه باید بكنید

 اگر بگویید دوستان و محبین آن آقاییم و با دوستانش دوست و با دشمنانش دشمن هستید این سخن را رد نمیكنم

 اما شما مقام بسیار ارجمند را ادعا كردید

اگر شیعه بودن خود را به وسیله كردار ثابت نكنید هلاك خواهید شد مگر رحمت خدا نجاتتان دهد

عرض كردند: ای پسر رسول خدا(ص) اینك از گفتهء خود استغفار میكنیم و همانطور كه شما تعلیم دادید میگوییم

ما شما را دوست داریم ،دوست دوستان شما ودشمن دشمنان شما هستیم

 در این هنگام علی ابن موسی الرضا (ع) فرمود:

مرحبا بكم یا اخوانی و اهل ودی مرحبا به شما ای برادران من و دوستان من .بالاتر بیایید.

پیوسته آنها را بالاتر برد تا آنكه پهلوی خود نشانید

 هنگامیکه آنها رفتند آنگاه امام رضا ع از دربان سئوال كرد :

چند مرتبه آنها به اینجا آمدند واجازه حضور نیافتند؟

عرض كرد : شصت بار

فرمود : شصت مرتبه برو وبه در خانه هایشان .سلام كن و سلام مرا نیز برسان

آنها بواسطه استغفار و توبه ای كه كردند گناهانشان محو شد و به سبب محبتی كه به ما دارند سزاوار احترامند

به احتیاجات خودشان و خانواده‌شان رسیدگی كن

از نظر مالی بر آنها فراوان توسعه ده

 برای مخارج و هدایا و تهفه ها و رفع احتاجات‌شان

 بهار الانوار جلد15جزءاول ص-244

یا علــــی كمك كن همه ما شیعه واقعی تو باشیم،

من لیاقت ادعا كردن شیعه توبودن را ندارم و نمیكنم و تا كنون نیز نكرده ام

 اما با تمام وجود فریاد میزنم كه از محبان بابایم علی(ع) میباشم

 یا علی

 یا حــــق

2-ارزش و معنی هر عملی و هر عقیده ای را در مذهب، به داشتن "رهبری درست و پاک در جامعه" وابسته

دانستن و معتقد بودن که جامعه اگر رهبری درست را فاقد باشد و هر عملی و عقیده ای بی ثمر است.

3-اعتقاد به اینکه از آغاز بشریت تا

خدائی بوده است و یک جهاد و هدفش کمال و نجات بشریت و آگاهی مردم و استقرار آزادی و برابری در جهان و

این مسئولیت وراثتی است که نسل به نسل به پیامبران و از آن پس به پیشوایان و در عصر غیبت به فرد فرد

انسانهای مسئول حق پرست می رسد و این مسئولیتی است که در آن هر شیعه ای باید زندگی را عقیده و جهاد

 بفهمد و هر ماه را محرم و هر روز را عاشورا و هر قطعه از زمین را صحنه کربلا ببینند!

4-عدالت را به عنوان یک جهان بینی تلقی کنید (خدا عادل است) و آن را هدف رسالت پیامبران بداند و ائمه خویش

را قربانی وفادار ماندن به این رسالت و خود را متعهد استقرار و جهاد در راه استقرار آن زمین ببیند.

5-خود را بیشتر از هر مسلمانی منحصراً متکی بر قرآن و سنت بار آرد و اینچنین بیندیشد و عمل کند.

6بیش از همه انسانها چون مسلمان است و بیش از همه برادران مسلمان چون شیعه است در برابر

اختناق، نظام استضعاف، بهره کشی، تحذیر فکری، استبداد، بنیاد طبقاتی، مصلحت پرستی، محافظه کاری،

سازش و نرمش با زشتی و خیانت، قساوت، عوام فریبی، جهل و ترس و طمع، غصب و تبعیض و تجاوز و زور و ظلم

و جمود فکر و تقلید و تعصب و لذت و مرید بازی و دست بوسی و ستم پذیری و پول پرستی و زهد گرائی و گوشه

گیری و صوفی منشی و فلسفه بافی و تعبد . . . و هرچه انسان را تضعیف، تحذیر و یا تحقیر و یا تقسیم می کند

سازش ناپذیر و مبارز ماندن.

7-علی وار کار کردن و پرستیدن و شمشیر زدن و سرسخت بودن و تحمل کردن و پاکباز بودن و سخن گفتن و عمل

کردن و اندیشیدن و تولید کردن و گرسنگی بردن و به آگاهی خلق کوشیدن و زشتیها را بی باک پرده دریدن و

نهراسیدن و سربلند بودن و فروتنی کردن و در راه مکتب جهاد کردن و در راه وحدت تحمل نمودن و در راه عدالت از

پا ننشستن و در راه پاک آری نگفتن به کژی، خود را نابود ساختن.

8-مسئولیت روشنفکر ما وراثت نبوت را در تاریخ و مسئولیت علمای ما نیابت امامت دراسلام داشتن و . . .

9-مسئولیت هر خانواده شیعی پیرو خانواده ای بودن که در آن علی پدر است و فاطمه مادر و زینب دختر و حسن و

حسین پسر!

10-بالاخره مسئولیت هر شیعه ای در هر عصری و نسلی از هر چیزی و هر کس به کربلای انقلاب و حسین

شهادت، گریز زدن! و رهبری و برابری را اصل ایمان خویش و هدف خویش و تحقق آن را مسئولیت خویش دانستن.

و این همه یعنی

 علی را نه چون بتی پرستیدن

که چون راهبری پیروی کردن

 و در یک کلمه علی وار بودن

و علی وار پرستیدن

و علی وار مردن

که شیعه علی بودن یعنی این و

مسئولیت شیعه بودن یعنی این.

 منبع: مسئولیت شیعه بودن ؛

دکتر علی شریعتی

یا هو

ادامه از پست 6

صفاتی دیگر از شیعه

آنان کسانی هستند که به پروردگار ایمان آورده و او را از عیب ها منزه و پاک می دانند، و رسول خدا صلی الله علیه و آله را در تمام کلماتش تصدیق می کنند، و علی بن ابی طالب را پس از او امام و خلیفه و آقای مؤمنین می دانند، و کسی را در میان مردم هم ردیف او به حساب نمی آورند، و حتی اگر همۀ امت در یک کفه قرار بگیرند و علی بن ابی طالب علیهما السلام در یک کفه هم تراز او نمی شوند، بلکه بر آنان برتری دارد آنچنان که آسمان و زمین بر یک ذره برتری دارد.

شیعیان علی علیه السلام کسانی هستند که برای آنان اهمیت ندارد که مرگ به سراغ آنان بیاید یا خود به سراغ مرگ بروند [اعمال آنان درست طبق فرمان خدا و اهل بیت انجام شده لذا ترسی از حساب و کتاب الهی ندارند]. شیعیان علی کسانی هستند که ایثار می کنند و دیگران را بر خود مقدم می دارند حتی اگر خود بسیار نیازمند باشند، و آنان کسانی هستند که پروردگار آنان را در جاهائی که نهی فرموده نمی بیند، و در جاهائی که امر کرده باشند همیشه حاضر هستند. و شیعیان علی کسانی هستند که به علی علیه السلام در گرامی داشتن برادران مؤمن خود اقتدا و پیروی می کنند.

آنگاه حضرت عسکری برای اینکه اطمینان بیشتری به آن مرد بدهند فرمودند: من این ها را از قول خود نمی گویم بلکه از قول رسول خدا صلی الله علیه و آله می گویم [اگرچه قول و کلام حضرت عسکری نیز قول رسول خدا می باشد]، و آن نیز قول پروردگار است که می فرماید: " و عملوا الصالحات " و اعمال نیکو انجام می دهند، آنان به تمام واجبات پس از توحید و اعتقاد به رسالت و امامت عمل می کنند، و بزرگترین واجبات حقوق برادران دینی می باشد و تقیه از دشمنان خدای عز و جل [آن هنگام که زمان تقیه باشد].

کتک خوردن والی به جای متهم!!

هنگامی که والی این منظره را دید دستور داد چهار نفر دیگر نیز به کمک این دو نفر آمدند و به آنان گفت: متهم را احاطه کرده و با هم ضربات را بر او وارد کنید، اما هنگامی که خواستند متهم را بزنند تمام چوب ها بر والی که بر اسب خود نشسته بود وارد شد و از شدت ضربات چوب های جلادان از مرکب افتاده و فریاد می زد: وای بر شما مرا کشتید، خدا شما را بکشد، این چه کاریست که با من می کنید؟!

جلادان گفتند: ما قصد او را داریم و چوب ها را بر او وارد کردیم. والی عده ای دیگر را آورد تا متهم را بزنند اما آنان نیز چوب هایشان به خطا رفته و بر والی اصابت می کرد!! و می گفتند: ما تو را نشان نگرفتیم بلکه او را زدیم، والی به آنان گفت: اگر مرا نمی زنید پس این زخم ها و شکستگی ها که بر سر و روی من ایجاد شده از کجا می باشد؟! آنان گفتند: دست های ما بشکند اگر تو را زده باشیم.

آن مرد متهم به والی گفت: ای بندۀ خدا! آیا همین مقدار برای تو در قصۀ من باعث عبرت نیست؟ مرا نزد امام علیه السلام برگردان و از او حقیقت امر را جویا شو. والی او را نزد امام برگرداند و به حضرت عرض کرد: ای پسر رسول خدا! از قصۀ این مرد در تعجب و حیرت شدیم، شما فرمودید: او از شیعیان شما اهل بیت نیست، آیا او از شیعیان ابلیس می باشد و حال آنکه او در آتش جهنم است؟! همانا از این مرد معجزاتی دیدیم که تنها برای انبیا این معجزات انجام می شود. حضرت به والی فرمودند: بگو برای انبیا و اوصیاء آنان. والی گفت: و برای اوصیاء آنان.

ادامه دارد...

شیعیان چه کسانی هستند؟

ابو هاشم یکی از یاران و اصحاب خوب حضرت عسکری علیه السلام می گوید: از حضرت در مورد آیۀ " ثمّ اورثنا الکتاب الذین اصطفینا من عبادنا فمنهم ظالم لنفسه، و منهم مقتصد، و منهم سابق بالخیرات باذن الله " سپس این کتاب آسمانی را به گروهی از بندگان برگزیدۀ خود به میراث دادیم، اما از میان مردم عده ای بر خود ستم کردند، و عده ای میانه رو بودند، و گروهی به اذن پروردگار در نیکیها از همه پیشی گرفتند سؤال کردم، حضرت فرمودند: تمام این آیه مربوط به آل محمد علیهم السلام می باشد، زیرا ظلم کنندۀ به نفس کسیست که اقرار به امامت امام بر حق نکند، و مقتصد کسیست که معرفت به امام داشته و پیرو او باشد، و سبقت گیرنده به خیر خود امام می باشد. ابو هاشم می گوید: با خود در کلام امام فکر میکردم و به عظمت مقامی که پروردگار به امامان علیهم السلام عنایت نموده است و اشک از چشمان من جاری شد، حضرت عسکری علیه السلام به من نظر انداخته فرمود: عظمت مقام و شأن امام که به آن فکر می کنی بزرگتر از آن است!! خدا را شکر کن که متمسک به ریسمان آنان شدی و در روز قیامت آنگاه که هرکس با امام و رهبری محشور می شود تو از پیروان آنان به شمار میروی، همانا بر خیر و نیکی هستی.

در کتاب تفسیر حضرت عسکری علیه السلام آمده است: در زمان حضرت عسکری روزی والی بلد شخصی را به اتهام دزدی گرفته بود تا او را شلاق بزند، این متهم که ولایت والی را نسبت به حضرت می دانست به او گفته بود: از خدا بترس و من را شلاق نزن چرا که من از شیعیان امیر المؤمنین هستم و پیرو حضرت عسکری پدر امام قائم علیه السلام می باشم!!

والی به حضرت عرض کرد: او را نزد شما آوردم تا بدانم راست گفته تا از او بخاطر شما درگذرم و یا دروغ می گوید؟ و به او گفته ام اگر دروغ گفته باشی دست و پای تو را قطع می کنم بعد از آنکه هزار ضربه شلاق به تو زده باشم!!

حضرت عسکری به والی فرمودند: پناه به خدا میبرم از اینکه او شیعه و پیرو علی علیه السلام باشد، و پروردگار او را در دست تو مبتلا کرده بخاطر گمانی که دارد به اینکه شیعۀ امیر المؤمنین می باشد. والی او را به جائی برد و به دو نفر دستور داد تا او را بزنند، اما تمام ضربات آن دو به زمین می خورد!! والی متعجب از کار آن دو به آنان گفت: چرا به زمین چوب می زنید؟ به پشت او چوب بزنید، اما هنگامی که ضربات را به پشت او خواستند وارد کنند چوب ها را به یکدیگر میزدند و از درد فریاد برآورده و آه و ناله سر داده بودند!!

والی به آنان گفت: شما را چه می شود، آیا دیوانه شده اید که یکدیگر را میزنید؟! این مرد را بزنید. آن دو گفتند: ما ضربات را به او وارد می کنیم اما نمیدانیم چرا به خودمان برمیگردد!!

ادامه دارد

علی(ع) شخصیت دو نیروئى

على از مردانى است که هم جاذبه دارد و هم دافعه ,

و جاذبه و دافعه او سخت نیرومند است .

 شاید در تمام قرون و اعصار , جاذبه و دافعه اى به نیرومندى جاذبه و دافعه على پیدا نکنیم .

 دوستانى دارد عجیب , تاریخى , فداکار , با گذشت , از عشق او همچون شعله هائى از خرمنى آتش ,

 سوزان و پر فروغ اند , جان دادن در راه او را آرمان و افتخار مى شمارند و در دوستى او همه چیز را فراموش کرده اند .

 از مرگ على سالیان بلکه قرونى گذشت اما این جاذبه همچنان پرتو مى افکند و چشمها را به سوى خویش خیره مى سازد.

در دوران زندگیش عناصر شریف و نجیب , خدا

پرستانى فداکار و بى طمع , مردمى با گذشت و

مهربان , عادل و خدمتگزار خلق گرد محور وجودش

چرخیدند که هر کدام تاریخچه اى آموزنده دارند و پس

از مرگش در دوران خلافت معاویه و امویان جمعیتهاى

زیادى به جرم دوستى او در سخت ترین شکنجه ها قرار

گرفتند اما قدمى را در دوستى و عشق على کوتاه نیامدند

و تا پاى جان ایستادند .

 و با جسمشان در زیر خاکها پنهان مى گردد اما مردان

حقیقت خود مى میرند ولى مکتب و عشقها که بر مى

انگیزند با گذشت قرون تابنده تر مى گردد .

ما در تاریخ مى خوانیم که سالها بلکه قرنها پس از مرگ

 على افرادى با جان از ناوک دشمنانش استقبال مى

کنند .

 بینیم که بیست سال پس از شهادت مولى بر سر چوبه

دار از على و فضائل و سجایاى انسانى او سخن مى

گوید .

در آن ایامى که سرتاسر مملکت اسلامى در

خفقان فرو رفته , تمام آزادیها کشته شده و نفسها در سینه

 زندانى شده است و سکوتى مرگبار همچون غبار مرگ

بر چهره ها نشسته است ,

 او از بالاى دار فریاد بر مىآورد که بیائید از على

برایتان بگویم . مردم از اطراف براى شنیدن سخنان میثم

هجوم آوردند . حکومت قداره بند اموى که منافع خود را

در خطر مى بیند دستور مى دهد که بر دهانش لجام زدند

و پس از چند روزى هم به حیاتش خاتمه دادند . تاریخ از

این قبیل شیفتگان براى على بسیار سراغ دارد .

این جذبه ها اختصاصى به عصرى دون عصرى ندارد .

 در تمام اعصار جلوه هائى از آن جذبه هاى نیرومندمى بینیم که سخت کارگر افتاده است .

مردى است به نام ابن سکیت , از علما و بزرگان ادب

عربى است و هنوز هم در ردیف صاحبنظران زبان

عرب مانند سیبویه و دیگران نامش برده مى شود .

 این مرد در دوران خلافت متوکل عباسى مى زیسته -

 در حدود دویست سال بعد از شهادت على - در دستگاه

متوکل متهم بود که شیعه است اما چون بسیار فاضل و

برجسته بود متوکل او را به عنوان معلم فرزندانش انتخاب کرد .

 یک روز که بچه هاى متوکل به حضورش آمدند و ابن

سکیت هم حاضر بود و ظاهرا در آن روز امتحانى هم

از آنها به عمل آمده بود و خوب از عهده برآمده بودند

متوکل ضمن اظهار رضایت از ابن سکیت و شاید[ به

خاطر] سابقه ذهنى که از او داشت که شنیده بود تمایل به

تشیع دارد ,

 از ابن سکیت پرسید این دوتا ( دو فرزندش ) پیش تو محبوبترند یا حسن و حسین فرزندان على ؟

ابن سکیت از این جمله و از این مقایسه سخت برآشفت . خونش به جوش آمد .

 با خود گفت کار این مرد مغرور به جائى رسیده است

که فرزندان خود را با حسن و حسین مقایسه مى کند !

این تقصیر من است که تعلیم آنها را بر عهده گرفته ام .

 در جواب متوکل گفت : 

 ( به خدا قسم قنبر غلام على به مراتب از این دوتا و از پدرشان نزد من محبوتر است)

 .
متوکل فى المجلس دستور داد زبان ابن سکیت را از پشت گردنش درآورند .

تاریخ افراد سر از پا نشناخته زیادى را مى شناسد که بى

 اختیار جان خود را در راه مهر على فدا کرده اند . این

جاذبه را در کجا مى توان یافت ؟

 گمان نمى رود در جهان نظیرى داشته باشد .

على به همین شدت دشمنان سرسخت دارد ,

دشمنانى که از نام او به خود مى پیچیدند .

على از صورت یک فرد بیرون است و به صورت یک

مکتب موجود است , و به همین جهت گروهى را به

سوى خود مى کشد و گروهى را از خود طرد مى نماید .

 آرى على شخصیت دو نیروئى است .

 وظایف و مسئولیتهای شیعه علی علیه السلام

 و اما مسئولیت شیعه یا مسئولیت ما :

مسئولیت ما كه شیعه علی هستیم و به آن افتخار می كنیم،

مسئولیت ما كه شیعه علی هستیم و دنیا ما را به جهت امیرالمؤمنین شناخته است كه :

(و معروفین بتصدیقنا إیاكم)

مسئولیت ما كه شیعه علی هستیم و خدای را بر تمسك به ولایت امیرالمؤمنین حمدمی كنیم:

الحمدلله الذی جعلنا من المتمسكین بولایه أمیرالمؤمنین

آیا همین افتخار و اعتقاد و تمسك ما را بس است و دیگر مسئولیتی بر دوش ما نیست؟

پس علی وار بودن، علی وار زیستن و علی وار مردن چه می شود؟

آیا همین كه بگوییم علی به عثمان بن حنیف كه از خواص اصحاب اوست فرموده

 شما     نمی توانید مثل من عمل كنید

 و اینكه امام سجاد زین العابدین در مقابل زهد و عبادت امیرالمؤمنین احساس عجز می كنند،

 اینكه امام باقر (ع) می فرماید:

 از ما معصومین هم هیچ كس توان انجام دادن اعمال علی (ع) را ندارد، آیا برای توجیه بی مسئولیتی ما كافی است؟

پس فرمایش علی (ع) چه می شود، كه می فرماید :

 إن لكل مأموم إماماً یقتدی به

هر پیروی را امامی است كه به او اقتدا می كند و از او پیروی می نماید.

علی (ع) خود پاسخ ما را داده است و پس از ذكر سیره خود و ذكر اینكه شما توانایی چنین عمل كردنی را ندارید، می فرماید :

و لكن أعینونی بورعِ و إجتهادِ و عقهِ و سدادِ

اما با پرهیزكاری و تلاش فراوان و پاكدامنی و راستی مرا یاری دهید.

پس سخن در این نیست كه ما یا جامعه ما بتواند خود را همگون و همسان با علی بن ابیطالب كند. سخن در پیدا كردن سمت و جهت حركت است،‌یعنی :

مسئولیت ما و جامعه شیعی و علوی ما قرار گرفتن در سمت وسویی است كه به علی (ع) منتهی می شود.

مسئولیت ما قرار گرفتن در جبهه ای است كه علی (ع) علمدار اوست.

پس اگر جامعه ما جامعه ای شیعی و حكومت ما حكومتی علوی است،‌با توجه به بارزترین شاخصه های

امیرالمؤمنین در دوران حكومتش، مسئولیت فعلی ما چیست؟

1- تلاش جهت برقراری عدالت اجتماعی و تبدیل آ‌ن به فرهنگ ملی

عدالت اجتماعی یعنی یكسان بودن نظر و نگاه حكومت نسبت به آحاد مردم در مقابل قانون، امتیازات و

برخوردها از یكسو و یكسان بودن حركت و نگاه و اشاره مسئولین از بالاترین رده ها تا پایین ترین رده ها در

پرداختن به مشكلات مردم از سوی دیگر. یعنی اینكه همه مردم جامع احساس كنند كه به طور یكسان از

بركات نظام اسلامی بهره مند می گردند و برای رسیدن به چنین مرتبه ای باید هیچ یك از اصول و ارزشها

تحت الشعاع ملاحظه كاری و شخصیت افراد صاحب نفوذ قرار نگیرد. و البته همین عدالت امیرالمؤمنین بود كه

موجب شد كسانی كه صاحب نفوذ بودند نتوانند او را تحمل كنند و در پایان هم (قتل فی محراب عبادته

لشده عدله).

گر چه توده های مردم از عدالت امیرالمؤمنین مسرور بودند اما متاسفانه به علت ضعیف بودن

قدرت تحلیل مردم، افراد صاحب نفوذ برافكار مردم اثرمی گذاشتند و آنها را به انحراف و مخالفت می كشیدند.

پس مسئولیت ما اجرای عدالت در هر مقام و منصب به مقدار توان و طاقت است.

باید عدالتی را كه می شود اجرا كرد ، به اجرا در آ‌ورد و برای رسیدن به آن ، مردم باید معنای عالت را

بفهماندن تا عدالت به صورت یك فرهنگ در آمده و قابل تحمل شود و مردم برای رسیدن به آن تلاش كنند.

2- علاج بیماریهای اساسی جامعه اسلامی از طریق زهد علوی

اگر چه اكثریت مردم زمان امیرالمؤمنین كسانی بودند كه از لذتهای دنیا محروم بودند، اما امیرالمؤمنین

همچنان بر زهد تأكید می كرد و خطابش در این تأكید با متمكنین و ثروتمندان جامعه بود. امروز هم اكثریت

مردم ما از یك سری امكانات اولیه زندگی محرومند، اما برخورداران از امتیازات دنیا، همچنان هم مورد خطاب

كلام مولا علی (ع) می باشند و كسانی كه مسئولیت دولتی دارند،‌بار مسئولیتشان سنگین تر است.

اجرای این دو سیره، مسئولیتی است كه در پیش روی همه ماست

.

امیرالمؤمنین این دو مشعل را روشن كرده است تا همه تاریخ را روشن كند و اگر كسانی سرپیچی كنند خودشان ضرر خواهند دید.

چرا كه :

 نام علی ، یاد علی و درس علی در تاریخ فراموش نخواهد شد.

منظور از شیعه چیست ؟

 در یادداشت های پیش مقدمه ای در باره تهمتها ی ناروا نسبت به شیعه تقدیم گردید.

در این یادداشت لازم می دانیم تعریفی از شیعه با استفاده از نظرات برخی از علما ودانشمندان اسلامی ارایه دهیم وسپس وارد اصل بحث شویم.

 ۱- شیعه ازنظر لغوی  به معنای اتباع وانصار می باشد ( مصباح قیومی در ماده شیع )

۲ - شیعه کسانی هستند که انسان به وسیله آنان خود را تقویت می کند ( مفردات  مرحوم راغب

اصفهانی در ماده شیع )

۳ - در قرآن کریم نیز در چند مورد کلمه شیعه وارد شده است :

از جمله در سوره قصص / ۱۵ : ( فاستغاثه الذی من شیعته علی الذی من عدوه  )

ونیز در سوره صافات آیه/ ۸۳ آمده است  ( وانّ من شیعته لابراهیم )

اما در اصطلاح ، شیعه بر گروه دوست داران امیر المؤمنین علی ابن ابی طالب و فرزندان آنان

 اطلاق می شود که قایل به امامت آن حضرت وفرزندان آن حضرت می باشند.

ودر معجم وسیط آمده است :

وشیعه گروه بزرگی از مسلمانان هستند که بر دوستی علی و آل علی ودر شایسته تر بودن آن

 حضرت وفرزندان آن حضرت برای امامت، اتفاق نظر دارند .

همچنین  در کتاب ملل ونحل شهرستانی صفحه / ۱۳۱

 ونیز در مقدمه ابن خلدون صفحه / ۱۹ آمده است :

شیعه به کسانی گفته می شود که از علی ابن ابی طالب پیروی می کنند و قایل به امامت

 وخلافت  آن حضرت به دلیل وجود نص و وصیت جلی وخفی  (آشکار و پنهان ) هستند واعتقاد

دارند که امامت از فرزندان آن حضرت بیرون نمی رود مگر از روی ظلم ویا تقیه از سوی خود امام .

ونص آشکار ، فرمایش پیامبر خدا است که فرموده اند : 

 (من کنت مولاه فهذا علی مولاه )

ونص پنهان ، تبلیغ سوره برائت توسط حضرت علی به کفار قریش است.

 وشیخ مفید نیز در باره شیعه می گوید :هر گاه کلمه شیعه با علامت تعریف ( ال ) بیاید در این

صورت منظور از آن ، اتباع امیر المؤمنین ( علیه السلام ) هستند  که قایل به امامت وخلافت بلا

فصل آن حضرتند  وامامت خلفای پیش از آن حضرت را نفی می نمایند.

ادامه دارد...