به نام خدای تعالی

اصولا هر مسلكی كه بنیان اعتقادی قوی نداشته باشد سعی می كند با ظاهر سازی و متوسل شدن به ترفندهایی جذاب نظر افراد را به سوی خود جلب كند؛ همانند مسلك  بهاییت و مبلغین آنان كه سعی می كنند با الفاظی زیبا و فریبنده افراد عادی را به سوی خود بكشانند و به اصطلاح به آمار پیروان دین خود بیافزایند. اما این مسلك ساختار فكری و عقیدتی منسجم و مستقلی ندارد و به هیچ عنوان نمی توانند افراد آگاه و تیزبین را اقناع كنند. امروزه بهاییان آموزه های اعتقادی برای خود دست و پا كرده اند تا از دیگر ادیان عقب نمانند.برخی از این آموزه ها از كتب مقدس پیشین گرفته شده است و برخی دیگر از شعارهای امروزی فرقه های مدرنیسم،فمینیسم و ... اخذ شده است. این آموزه ها به اصول 12 گانه اعتقادی بهاییت معروف است. یك اصل از این اصول 12 گانه اصل « وحدت عالم انسانی» می باشد.اینان در قبال وحدت عالم انسانی برابری انسان ها را می خواهند كه منظور آن ها تساوی انسان ها از نظر حقوق روحانی،اجتماعی، فردی و مدنی است.این آموزه ی اعتقادی بهاییت ماخوذ از آیه 13 سوره مباركه ی حجرات است.

حال ببینیم كه این ادعا تا چه حد به واقعیت نزدیك است و بزرگان بهاییت تا چه اندازه  به ادعای خود پایبند هستند؟

عباس افندی ملقب به عبدالبهاء كه اولین امام از سری امامان 24 گانه بهاییت!!! است بر این عقیده است كه « سیاهان آفریقایی خلقتشان گاوی است!»( خطابات بزرگ/ص119)

خوب از این سخن چه برداشتی می شود؟

آیا سیاهان آفریقایی باید به دلیل سیاه بودن پوست و ن‍ژاد از زمره ی انسانیت خارج شوند به جرگه ی گاوها( حیوان) بپیوندند؟ آیا این همان برابری انسان ها است كه یكی از آموزه های اعتقادی بهاییت است؟

و همچنین میرزا حسینعلی نوری( مدعی لقب بهاءالله) در بدیع/ص213 می گوید:

«غیر بهاییان نزد خدا به شكل حیوان هستند!»

و اساساً هر كس كه دیانت بهایی را باور نداشته باشد بنا به نص كتاب «اقدس» گمراه شمرده می شود.(بدیع/140)

حال چگونه با این افتضاحات باز هم مدعی وحدت عالم انسانی هستند؟

http://eslami123.blogfa.com/cat-3.aspx

روزشمار تاریخ بهائی

جمادی الاول 1260:

 ادعای «بابیت» توسط میرزا علی محمد شیرازی «باب» در شیراز.

1261:

ذکر عبارت «اشهد ان علیاً قبل نبیل باب بقیه الله» در اذان نماز جمعه در شیراز به دستور باب و واکنش تند مردم نسبت به آن و اقدام حاکم فارس به توقیف و تنبیه باب و تکذیب باب ادعاهایش را در مسجد وکیل نزد علما و مردم.

رمضان 1262:

فرار باب به اصفهان و پذیرایی حاکم ارمنی شهر (معتمدالدوله) از او.

شعبان 1263:

حبس باب در زندان ماکو و نگارش کتاب «بیان» توسط وی.

جمادی الاول 1264:

 انتقال باب به زندان چهریق و احضار وی به تبریز جهت مناظره علما با او و شکست باب در مناظره و چوبکاری و توبه اش از ادعاها.

1264:

تجمع بابیان در بدشت شاهرود و حضور قره العین (بی حجاب و آراسته) بین آنها و اعلام الغاء دین اسلام (با پشتیبانی حسینعلی بهاء) و حمله مردم به بابیان با پخش خبر روابط نامشروع قره العین با بهاء و .....

1265:

وصایت یحیی صبح ازل (برادر بهاء) توسط باب.

1265- 1266:

آشوب خونین بابیان در نقاط مختلف ایران و سرکوبی آن توسط امیرکبیر.

شعبان 1266:

اعدام باب در تبریز به حکم امیر و اقدام او به تبعید بهاء به عراق (پس از کشف توطئه بابیان برای ترور )

ربیع الاول 1268:

قتل امیر ( با توطئه عمال استبداد و استعمار) و صدارت میرزا آقاخان نوری (تحت الحمایه انگلیس) و دوست بهاء و بازگشت بهاء (در رجب 1268) از عراق به دعوت نوری

شوال 1268:

 ترور نافرجام ناصرالدین شاه توسط بابیان و دستگیری سران آنها (از جمله بهاء) به اتهام همدستی با ضاربین و قتل محبوسین و آزادی بهاء از زندان (با فشار سفیر روس در ایران، پرنس دالگوروکی) و تبعید وی، تحت الحفظ غلامان سفارت به عراق

ذی قعده 1279:

 تبعید بهاء توسط عثمانی از بغداد به اسلامبول (در اثر فشار دولت ایران)

رجب 1280:

 تبعید بهاء و صبح ازل به ادرنه و ادعای رسمی بهاء (3 سال بعد) مبنی بر اینکه او همان موعود باب در بیان (من یظهره الله) است و تشدید نزاع بین او و برادر بر سر ریاست بابیان و تجزیه بابیه به دو گروه «ازلی» و «بهائی» و اقدام طرفین به توهین و ترور و افشای اسرار یکدیگر.

ربیع الثانی 1285:

تبعید بهاء و ازل به عکاء و قبرس.

1286:

نگارش «اقدس» (کتاب مقدس بهائیان) توسط بهاء.

1309:

 مرگ بهاء و نزاع و دسته بندی شدید و دیرپای پسرانش (محمدعلی و عباس افندی) بر سر ریاست بهائیان

1327:

سرنگونی عبدالحمید ثانی (سلطان ضد صهیونیست عثمانی به دست ژون ترک ها) و آزادی فعالیت عباس افندی.

1329:

سفر عباس افندی به اروپا و آمریکا و نشان دادن چراغ سبز به سرمایه داری غرب

1332 (1914م):

جنگ جهانی اول و کمک عباس افندی و نزدیکانش به ارتش بریتانیا در جنگ با عثمانی

محرم 1337:

 ثناگویی عباس افندی از «عدالت و سیاست» انگلیس (در لوح باقروف) پس از اشغال فلسطین توسط ارتش بریتانیا.

شعبان1338:

 اعطاء لقب و نشان توسط دربار لندن به عباس افندی به پاس خدمت به امپراتوری.

ربیع الاول 1340:

 مرگ عباس افندی و شرکت مقامات عالی انگلیس در تشیع جنازه او و حمایت آنان از نوه و جانشین شوقی، در برابر رقبا.

1327ش:

 تاسیس رژیم اشغالگر فلسطین و حمایت شوقی از آن.

1336 ش:

مرگ و دفن شوقی در لندن و آغاز دسته بندی های جدید و شدید.

1342ش:

تشکیل اولین بیت العدل اعظم در فلسطین اشغالی.

* توضیح: تاریخ ها، جز آنچه استثنا شده به قمری است.

منبع: +

بهائیت و ادعای برابری زن و مرد

راجع به پیوند بابیت و بهائیت، به ویژه حسینعلی بهاء (بنیان‌گذار بهائیت) با امپراتوری متجاوز تزاری که کارنامه‌ای آکنده از ستم و تجاوز مستمر به ایران اسلامی و دیگر کشورهای مسلمان منطقه دارد، شواهد و قرائن زیادی در تاریخ وجود دارد که شرح آن کتابی مبسوط می‌طلبد.

از اتهام حسینعلی بهاء (و برادرش صبح ازل) به خبرچینی برای سفارت روسیه در منابع غیربهائی2 که بگذریم، به موارد زیر می‌رسیم که مآخذ معتبر خود بهائیت (همچون <مقاله شخصی سیاح> نوشته عباس افندی، <قرن بدیع> نوشته شوقی افندی، <تلخیص تاریخ نبیل زرندی> و...) بدان تصریح کرده‌اند:

 وعده ملامحمدعلی حجت (رهبر با بیان شورشکر در زنجان) به اتباع خویش مبنی برآمدن تزار روس به حمایت آنها،3 تلاش دریابیگی روسیه برای حفظ جان حسینعلی بهاء (در زمان تجمع بابیان در قلعه شیخ طبرسی مازندران) از گزند مأموران دولت ایران در زمان محمدشاه قاجار، و خوشحالی او و کارگزارانش از رفع این خطر به علت مرگ شاه ایران،4 اقدام کنسول روسیه در تبریز مبنی برنقاشی از جنازه علی محمد باب و فرد همراه او پس از اعدام،5 حضور منسوبان نزدیک حسینعلی بهاء همچون برادر بزرگ او (میرزاحسن نوری)6 و نیز شوهرخواهرش (میرزا مجیدخان آهی) به عنوان منشی در سفارت روسیه در تهران،7 پناهندگی حسینعلی (ترور نافرجام ناصرالدین شاه به دست بابیان) به سفارت روس در زرگنده و حمایت علنی سفارت از وی (به عنوان <امانت دولت روس>) و حتی تقاضای سفیر از حسینعلی که به روسیه رود و از پذیرایی دولت تزاری بهره‌مند شود،8 همراهی مأمور سفارت روس با حسینعلی تا مرز بغداد، هنگام تبعید وی از سوی ناصرالدین شاه به عراق9 (برای محفوظ ماندن جان وی از گزند دولت و ملت ایران)، صدور لوح از سوی حسینعلی به افتخار تزار (نیکلاویچ الکساندر دوم) در تشکر از کمک سفیر روسیه به وی در زمان حبس در زندان ناصرالدین شاه و درخواست علو مرتبه برای تزار بابت این حمایت!،10 حمایت روسها از <حزب مظلوم> بهائیت،11 و بالاخره، ‌تشکیل اولین مرکز تبلیغاتی مهم بهائی‌ها در جهان (با نام مشرق‌الاذکار) با حمایت رسمی روسهای تزاری در عشق آباد (واقع در قلمرو روسیه) و ادامه این حمایت تا پایان عمر امپراتوری تزاری.‌
نکات یاد شده در بالا، به وضوح از وجود پیوند میان بهائیت و امپریالیسم تزاری حکایت می‌کند. این پیوند تا آن حد مستحکم بود که فردی چون میرزا ابوالفضل گلپایگانی (مشهورترین مبلغ و نویسنده بهائی در عصر خویش) در اشاره به یکی از این حمایتها، از دولت قویه بهیه روسیه> با دعای <اطال‌الله ذیلها من المغرب الی المشرق و من الشمال الی الجنوب> (یعنی خداوند قلمرو دولت بهیه روسیه را از مغرب تا مشرق و از شمال تا جنوب بگستراند) یاد کرده و شایسته دانسته است که: <جمیع بهائیان به دعای دوام عمر و دولت و ازدیاد حشمت و شوکت اعلی‌حضرت امپراتور اعظم الکساندر سوم و اولیای دولت قوی شوکتش اشتغال ورزند.

بهائیت و آینده تمدن بشری

بهائیان معتقدند آینده تمدن بشری بر اساس وعده های بهائی ساخته خواهد شد و در این زمینه راهکارهایی همچون "وحدت عالم انسانی"، "تساوی حقوق رجال و نساء" و... را مطرح می کنند. راهکارهایی که به باور جناب شوقی افندی:

"هر سازمانی که بخواهد با موازینی کمتر از آنچه که در آئین بهائی نازل شده به کار پردازد یا نمونه‌هائی را بکار بندد که ساختهء دست بشری است ولی بر آثار حضرت بهاءاللّه انطباق نداشته باشد هرگز بجائی نمی رسد"

(نظم جهانی بهائی،ص:95)

سؤال من از دوستان بهائی این است که چگونه مکتبی که نتوانسته است نظم اداری مورد نظر خود را در درون خود ایجاد کند و براساس آموزه های بهائی بنیادش متزلزل گردیده، جهان را سازمان و سامان می خواهد بدهد؟ به فرمایش جناب شوقی افندی(حضرت ولی امر الله) توجه کنید که می فرمایند:

"بدون این مؤسّسه[ولایت امر الله] وحدت امر الله در خطر افتد و بنیانش متزلزل گردد"

(دور بهائی، ص:80)

وقتی تشکیلات بهائی فاقد مؤسسه ولایت امر الله است و در نتیجه نظم اداری مورد نظر رهبران بهائی محقق نشده است و بنیاد اندیشه شما متزلزل شده است؛ چگونه معتقد هستید آموزه های بهائی توانایی ایجاد یک نظم آرمانی جهانی را دارد؟ 

  سؤال بعدی من از دوستان بهائی این است که شما متعتقد هستید براساس آموزه های بهائی آینده جهان متعلق به زنان خواهد بود در حالیکه زنان در جامعه بهائی حق عضویت در عالیترین مرجع تصمیمگیری بهائی یعنی بیت العدل را ندارند. چگونه شما این وعده را به زنان می دهید که در تمدن مورد نظر بهائی جهان متعلق به زنان خواهد بود اما خودتان در درون جامعه محدودتان اجازه تصمیگیری و قانونگذاری در سطح عالی را به خانمها نمی دهید؟

در بخش قبل، از شیخ احمد احسایی به عنوان پایه گذار مکتبی فکری کفرآمیز و صاحب اندیشه‏ای پر هیاهو در قرن سیزدهم هجری، سخن رفت که مبدأ پیدایش فرقه‏ای نامیمون به نام ((شیخیّه)) شده است.

ایران سهراب معتقد است که اندیشه و قرائت‏های غیر مقبول ((شیخیّه)) از بعضی از تعالیم دینی، انحرافات گوناگونی در جامعه‏ی تشیّع پدید آورد که از مهم‏ترین آن‏ها، بستر سازی پیدایش فرقه‏ی ((بابیّت)) است.

برای ارایه‏ی کژ اندیشی‏های شیخیّه از دوران کودکی و ایّام تحصیل و رؤیاهای احسایی و سفرهای گوناگون و پی در پی او، و مقام علمی و تربیّت اگردان و دریافت کنندگان اجازه‏ی نقل روایت از او، سخن گفتیم. از سوی دیگر، انحرافات عقیدتی شیخیّه، از جمله دیدگاه آنان در باب ((جایگاه امام در آفرینش))، و نیز نقد و بررسی ((تفویض)) و ((مفوّضه)) از دیدگاه پیشوایان معصوم‏علیهم السلام مطرح گردیده است.

دراین بخش از مقاله، سایر افکار نقدپذیر احسایی و نقش سیّد کاظم رشتی در ایجاد افکار انحرافی میان این فرقه و بستر سازی فکر ((بابیّت)) را ملاحظه خواهیم کرد قابل ذکر است در این موضوع مقالات دیگری نیز از سوی ایران سهراب نوشته شده که در سایت موجود است و کاربران می توانند به مشاهده و مرور آن مقالات بپردازند .

عقاید و آرای احسایی‏

نشر عقاید احسایی، با اعتراض و انتقاد جدّی و پیگیر عالمان بزرگ قرن سیزدهم هجری رو به رو شد. چون ذکر همه‏ی آرای وی در این سلسله نوشتار، میسور نیست، به ناچار، به اهمّ آن‏ها اشاره خواهیم کرد. پیش از آن، وصف کلّی اندیشه‏ی احسایی را یادآور می‏شویم. نوشته‏اند:

شیخ احمد احسایی، علوم و حقایق را، به تمامی، نزد پیامبرصلی الله علیه وآله و امامان‏علیهم السلام می‏داند و از دیدگاه او، حکمت - که علم به حقایق اشیاء است - با باطن شریعت و نیز با ظاهر آن، از هر جهت سازگاری دارد. او، معتقد است که عقل، آن گاه می‏تواند به ادراک امور نایل شود که از نور اهل بیت‏علیهم السلام روشنی گیرد و این شرط، در شناخت‏های نظری و عملی، یک سان وجود دارد. درست است که تعقّل در اصول و معارف دین، واجب است، امّا از آن جا که حقیقت با اهل بیت‏علیهم السلام همراهی دارد، صدق احکام عقل در گرو نوری است که از ایشان می‏گیرد.(1)

شیخ احمد احسایی، در بسیاری از موارد، در تألیفات خود، مخصوصاً شرح زیارت جامعه‏ی کبیره می‏گوید: ((از امام صادق‏علیه السلام شنیدم)) و در برخی از موارد می‏گوید: ((شفاهاً از او شنیدم)). مراد او، از این عبارات، این نیست که در عالم بیداری از ائمّه شنیده است، بلکه مرادش، چیزی است که در رساله‏ی جداگانه‏ای نوشته است.

او می‏گوید، در آغاز کار، به ریاضت مشغول بودم.

شبی، در عالم خواب دیدم که دوازده امام، در یک جا جمع بودند. من، به دامان حضرت امام حسن مجتبی‏علیه السلام متوسّل شدم و عرض کردم: ((مرا چیزی تعلیم کنید تا هر وقت که مشکلی روی داد، و خواستم یکی از شما را در خواب ببینم، تا آن مشکل را پرسش کنیم، بتوانم.)). آن جناب، اشعاری فرمود که بخوان. بیدار شدم. بعضی از اشعار را فراموش کردم. بار دیگر به خواب رفتم. باز همان مجمع و امامان را در خواب دیدم و آن ابیات را مداومت و مواظبت کردم تا این که از تأییدات ایزدی و الهام ربّانی دانستم، مراد آن حضرت، مداومت در قرائت الفاظ آن اشعار نیست، بلکه باید به مضمون آن متّصف شد. پس کوشش خود را به کار بردم و همت گماشتم و خود را به معانی آن متخلّق و معتقد ساختم. هر زمانی که یکی از امامان را قصد می‏کردم، در عالم رؤیا، به دیدار او مشرّف می‏گشتم و حلّ مشکلات مسایل از ایشان می‏کردم. تا آن که مرا به دیار ایران گذر افتاد و با شاهنشاه قاجار و حاکمان، آمیزش شد. اعتباری یافتم. خوراک ایشان را خوردم پس از آن، حالت نخستین از من رفت. اکنون، کم‏تر، ائمّه‏علیهم السلام را در خواب می‏بینم.(2)

به راستی آیا با این ادّعا، می‏توان سخن از عقاید گوناگون به میان آورد و جعل اصطلاح کرد!

احسایی، بر آن است که تمسُّک‏اش به اهل بیت‏علیهم السلام در دریافت حقایق، سبب شده است که در برخی مسایل، با بسیاری از حکما و متکلّمان، مخالفت کند. وی، در عین احاطه بر آرای حکما، مبانی فلسفی را تا آن جا پذیرفته است که از دید او با باطن تعالیم شریعت، در تعارض نباشد. در نتیجه، اصطلاحاتی هم که به کار برده است، در مواردی، با آن چه از این اصطلاحات در حکمت رایج فهمیده می‏شود، تفاوت دارد.

شاید از همین رو باشد که برخی گمان کرده‏اند، آن چه در نظر عدّه‏ای، احسایی را بنیانگذار مکتبی بیرون از جریان مقبول امامیّه نمایانده است، می‏تواند ناشی از دو عامل باشد: یکی، آسان فهم نبودن پاره‏ای از آراء، و دیگر، تندروی‏هایی از هر دو جانب مخالف و موافق او که گاه با شناخت لازم نیز همراه نبوده است.(3)

این تعلیل، سبب نمی‏شود که هر عقیده‏ی خلاف واقع و ناموزون وی، مورد اعتراض قرار نگیرد و احیاناً، آن دسته از عالمان بزرگ که به نقد و بررسی افکار وی پرداخته‏اند، به تند روی یا عدم فهم درست اصطلاحات به کار گرفته از سوی احسایی، متّهم گردند. همان طور که پیش از این یادآور شدیم، نظریّه‏ی ((تفویض)) و طرح ((جایگاه امام در آفرینش)) نکته‏ای نیست که فهم آن آسان نباشد، بلکه موضوعی است که پیش از وی، رواج داشت و از سوی پیشوایان معصوم‏علیهم السلام مورد مذمّت قرار گرفته است. علاوه بر آن، برخی از مدافعان احسایی، ضمن اعتراف به وجود متشابهات، در کلام احسایی، و توصیه به دیگران نسبت به اخذ محکمات کلمات وی، اظهار داشته است:

ما نمی‏گوییم حتماً کلام متشابه شیخ احسایی و یا دیگران را تأویل صحیح کنند. اگر چه وظیفه‏ی هر مسلمان، این است که گفته‏ی متشابه مسلمانان را تا هفتاد مرتبه تا آن جا که می‏تواند، توجیه کند و به محمل‏های صحیح حمل کند، ولی لااقل، آن متشابه را به محکمات کلام خود او برگردانند.(4)

راستی، اگر سخنان هر نویسنده‏ای، تا هفتاد مرتبه توجیه گردد، هیچ مخالف و معاندی تمییز داده خواهد شد؟!

با تذکاری که گذشت، به پاره‏ای دیگر از آرای احسایی اشاره می‏شود:

الف) معاد جسمانی‏

معروف‏ترین رأی احسایی، درباره‏ی کیفیّت معاد جسمانی است. همین نظریّه، دلیل اصلی تکفیر او از سوی برخی علما، از جمله ملا محمّد تقی برغانی بود که گزارش آن را تنکابنی(5) و دیگران آورده‏اند.

احسایی، اصل ((معاد جسمانی)) را که در آیات قرآنی و احادیث مستفیض، بر آن تأکید شده، می‏پذیرد، امّا تفسیر ویژه‏ای از جسم ارایه می‏دهد که مقبول دانشمندان مسلمان نیست. معنای متداول و عرفی معاد جسمانی، این است که آدمی، در حیات اخروی، مانند حیات دنیوی، دارای کالبد ظاهری مرکّب از عناصر طبیعی است. بدن، در سرای آخرت، محشور گردیده و نَفس، بار دیگر، به آن تعلّق می‏پذیرد، و پاداش‏ها و کیفرها و لذّات و آلامی که جنبه‏ی جزئی و حسّی دارند و تحقّق آن‏ها بدون بدن و قوای حسّی امکان‏پذیر نیستند، محقّق می‏یابد.(6)

احسایی، معاد جسمانی را به این معنا، نمی‏پذیرد و بر آن است که این نحوه‏ی فهم با آن چه از تغیّر و تباهی در کالبد ظاهری می‏شناسیم، سازگار نیست و باید پاسخ را در حقیقتِ جسم انسانی جست و جو کرد. وی، بحثی لغوی و حدیثی درباره‏ی ((جسم)) و ((جسد)) می‏آورد و توجّه می‏دهد که معانی این هر دو واژه از آن چه به ذهن متبادر می‏شود، گسترده‏تر است.(7)

بر این اساس می‏گوید، آدمی، دو جسد و دو جسم دارد: جسد اوّل، کالبد ظاهری ما است که از عناصر زمانی تشکیل یافته و از عوارض حیات دنیوی است، پیدا است که این جسد، در بردارنده‏ی حقیقت انسانی نیست؛ زیرا، در عین کاهش و افزایشی که در آن روی می‏دهد، حقیقت فرد و صحیفه‏ی اعمال او کاهش و افزایش نمی‏یابد. جسد اوّل، در واقع، به منزله‏ی جامه‏ای است که بر تن داریم. این جسد، در قبر، تجزیه و زوال می‏پذیرد و سرانجام، به عناصر تشکیل دهنده‏ی خود در طبیعت باز می‏گردد.(8)

آدمی را جسد دومی نیز هست به نام جسد هور قلیایی(9) که ویژگی‏های فناپذیر جسد اوّل را ندارد و در قیامت برانگیخته می‏شود. در حدیث آمده است که ((طینت)) آدمی، در قبر، به صورت ((مستدیر)) باقی می‏ماند. این طینت، همان جسد دوم است. معنای مستدیر ماندن آن، این است که هیئت پیکری و ترتیب اندام‏ها را در دل خاک از دست نمی‏دهد. این جسد، مرکب از عناصر مثالی و لطیف زمین هورقلیا است که عناصری برتر از عناصر دنیا هستند.(10)

جسد دوم، پیش از مرگ، در باطن جسد اوّل نهفته است و پس از زوال آن در خاک، خلوص یافته، در قبر بر جا می‏ماند، امّا به سبب لطافت‏اش، قابل رؤیت نیست.(11)

مرگ آدمی، مفارقت روح از این دو جسد است و این مفارقت، با جسم اوّل صورت می‏گیرد که حامل روح در عالم برزخ است. جسم اوّل، جسمی است لطیف و اثیری که صورت دهنده‏ی آثار و قوای روح در حیات برزخی انسان است، همچنان که جسد مادّی، صورت دهنده‏ی آثار حیات دنیوی او است.(12) آن چه در همه‏ی این نشئات، هویّت شخص را ثابت می‏دارد، جسم اصلی و حقیقی او است (جسم دوم) که جز در فاصله‏ی دو نفخه‏ی صور، از روح جدا نیست.(13) با دمیدن نفخه‏ی نخست (نفخه‏ی صعق) جسم اوّل، از روح جدا می‏گردد و از میان می‏رود و آن چه پس از نفخه‏ی دوم (نفخه‏ی بعث) حشر می‏یابد، جسم دوم به همراه جسد دوم است.(14)

احسایی، تأکید می‏کند که بدن اخروی انسان - که عبارت از مجموع جسم دوم و جسد دوم است - همان بدن دنیوی انسان است، با این تفاوت که بدن دنیوی، کثیف و متراکم است، امّا بدن اخروی، از تصفیه‏های متعدّد عبور کرده و لطیف و خالص شده است.

وی، از همین جا نتیجه می‏گیرد که به معاد جسمانی معتقد است.

ب) کالبد پیامبرصلی الله علیه وآله و امامان‏علیهم السلام در قبر

بر اساس مبنایی که احسایی درباره‏ی جسم و جسد، اختیار کرد، می‏گوید، حکم تباهی کالبد در قبر، درباره‏ی پیامبرصلی الله علیه وآله و امامان‏علیهم السلام نیز صادق است، امّا این کالبد، از جسم اصلی ایشان که در غایت لطافت است، جدا است و امری است عارضی که دیدار و استفاده‏ی خلق را از ایشان امکان‏پذیر ساخته است. زمانی که خداوند در ابقای صورت ملموس آنان، مصلحتی ببیند، قالب خاکی با مرگ تجزیه می‏شود و از میان می‏رود. پس اگر در احادیث از بقای اجساد امامان‏علیهم السلام در قبر سخن رفته است، مقصود جسدی است بدون صورت عنصری، یعنی همان جسد هور قلیایی که این جسد تنها برای امامان دیگر قابل مشاهده است.(15)

ج) معراج پیامبرصلی الله علیه وآله‏

همان گونه که ملاحظه شد، قول به جسد هورقلیایی در تفکّر احسایی، تبیین کننده‏ی معاد جسمانی به شمار رفت و بر همین اساس، در نظام اعتقادی شیخیّه، مبنای تبیین مسئله‏ی معراج پیامبرصلی الله علیه وآله نیز قرار گرفته است. احسایی، معتقد بود که معراج جسمانی، طبق برداشت از ظاهر آیات و روایات و فهم متعارف مسلمانان، مستلزم خرق و التیام است و خرق و التیام نیز محال است. در نتیجه، پیامبر اسلام‏صلی الله علیه وآله در هر فلکی، جسمی متناسب با آن را داشتند.(16)

البته، شاید سخن شیخ احمد احسایی در شرح جمله ((مستجیر بکم)) از زیارت جامعه، دلالت بر تجدید نظر و برگشت وی از نظریّه سابق در باب معراج جسمانی پیامبرصلی الله علیه وآله باشد، چنان که آورده است:

... ولهذا صعد النبیّ‏صلی الله علیه وآله لیلة المعراج بجسمه الشریف مع ما فیه من البشریّة الکثیفة و بثیابة التی علیه و لم یمنعه ذالک عن اختراق السماوات والحجب و حجب الأنوار، لقلّة ما فیه من الکثافة. ألاتراه یقف فی الشمس ولایکون له ظلّ مع أنَّ ثیابه علیه کاضمحلالها فی عظیم نوریته و کذالک حکم أهل بیته‏علیهم السلام.

در هر حال، این سخنان، مخالف قول مشهور و برداشت عمومی و عرفی از مسئله‏ی معراج پیامبر اکرم‏صلی الله علیه وآله و کیفیّت زندگی ظاهری آن حضرت است.

د) زندگی و غیبت امام زمان‏علیه السلام‏

از دیگر آرای ویژه‏ی احسایی، آن است که وی درباره‏ی زندگی امام زمان‏علیه السلام معتقد است که آن حضرت، در عالم هورقلیا، به سر می‏برند و هر گاه بخواهند به اقالیم سبعه تشریف بیاورند، صورتی از صورت‏های اهل این اقلیم را می‏پوشند جسم و زمان و مکان ایشان، لطیف‏تر از عالم اجسام، و از عالم مثال است. و به جهت آن که نفس ایشان، حقیقت هر چیز را می‏بیند و از تخیّلات و تصوّرات به دور است، پس بهشت را بنفسه، نه با صورت آن بهشت، می‏بیند.(17)

علاوه بر آن، یکی از آثار مکتوب شیخ احمد احسایی، رساله‏ای است به نام حیاة النفس در باب اصول عقاید که به دست شاگردش، سیّد کاظم رشتی، به زبان فارسی ترجمه شد، در این کتاب، از وجود مبارک امام زمان‏علیه السلام و تولّد و نسب او و لزوم شناخت امام‏علیه السلام و عقیده به ظهور وی و... همانند آرای علمای معروف شیعه، سخن به میان آمده است، ولی اختلافاتی با اعتقادات شیعه وجود دارد. مثلاً، شیعه می‏گوید، امام دوازدهم، زنده است و با قالب جسمانی خود، مرور ایّام می‏کند تا روزی که اراده کند و ظاهر شود، امّا شیخی‏ها، با این عقیده مخالف هستند و می‏گویند، امام دوازدهم‏علیه السلام با قالب روحانی زنده است. آزادی او هم به دست خودش نیست، بلکه مانند سایر بندگان خدا، تقدیر و سرنوشت اش به دست ذات باری تعالی است.

در تعقیب این نظریه، شیخیّه می‏گویند، روح امام دوازدهم، قابل انتقال است و اکنون از بدن یک نفر به بدن دیگری منتقل می‏شود. به این طریق که وقتی قالب جسمانی از بین رفت، روح آن امام، به جای این که محو شود، مکان دیگری، یعنی کالبد دیگری را برای خود انتخاب می‏کند و به این طریق زندگی‏اش را می‏گذراند و زنده است.(18)

داوری پایانی‏

بخشی از عقاید قابل تأمّل احسایی، ملاحظه شد و روشن گشت که آن‏ها، بر خلاف عقاید مسلّم شیعه است. در عین حال، عدّه‏ای بر این عقیده‏اند که شیخ، مشکل عقیدتی نداشته است و آن چه را که به او نسبت می‏دهند، درست نیست. خوب است داوری پایانی در باب انحراف اعتقادی احسایی را از اسوه‏ی عارفان، آیت حق، سیّد علی آقا قاضی (... - 1366 ه .ق) - استاد علاّمه طباطبایی، که می‏گفت، هر چه دارم از سیّد علی آقا قاضی دارم - بشنویم.

وقتی از وی پرسیدند: ((نظر شما درباره‏ی شیخیّه چیست؟)). قاضی فرمود: ((آن کتاب شرح زیارت شیخ احمد احسایی را بیاور و نزد من بخوان.)).

او، آن کتاب را آورد و خواند. آقای قاضی فرمود: ((این شیخ، می‏خواهد در این کتاب، ثابت کند که ذات خدا دارای اسم و رسمی نیست و همه‏ی کارها که ایجاد می‏شود، مربوط به اسما و صفات خدا است و اتّحادی میان اسماء و صفات با ذات خدا وجود ندارد. بنابراین، شیخ احمد احسایی، ذات خدا را مفهومی پوچ و بی اثر و صرف نظر از اسماء و صفات می‏خواند، و این، عین شرک است.)).(19)

وجود عقاید فاسد در میان نوشته‏های احسایی، نه تنها از سوی منتقدان مطرح بود، بلکه بعضی از کسانی که از وی اجازه‏ی روایت داشته‏اند، بی تمایل به نقد افکار او نبودند(20) به عنوان مثال می‏توان از ملا محمّد علی برغانی (1175 - 1269) فرزند ملا محمد ملائکه و برادر کهتر شهید ثالث نام برد. وی پس از تحصیل در اصفهان و قم و عتبات، از درس عالمان بزرگ و نامدار، بهره برد و به اخذ اجازات روایی و اجتهاد نایل شده بود. او، سرانجام، شیفته‏ی شیخ احمد احسایی شد و از او اجازه‏ی روایت گرفت. به دلیل گرایش به آرای احسایی، در ماجرای اختلاف پیروان احسایی با متشرّعه و نیز در مجلس مناظره‏ی شهید ثالث با احسایی، میانجی گری کرد و از احسایی خواست تا رساله‏ای در تعدیل نظریّات خود بنویسد. احسایی، این خواسته را اجابت کرد و رساله‏ای مشهور به ((توبه نامه)) نوشت، ولی این تلاش، ثمری نداشت.(21)

سید کاظم رشتی جانشین احسایی‏

راهی که شیخ احمد احسایی آن را آغاز کرده بوده از سوی یکی از شاگردان‏اش تداوم یافت. آورده‏اند، شیخ احمد احسایی، از میان شاگردان خود، یک تن را برای جانشینی خویش برگزید و او، سیّد کاظم رشتی بود. شیخ احمد، به سیّد رشتی بسیار احترام می‏کرد و تا او در مجلس درس حاضر نمی‏شد، به درس گفتن شروع نمی‏کرد.

پس از وفات احسایی، پیروان وی، بی اختلاف کلمه، سیّد رشتی را نایب مناسب وی و پیشوای خویش دانستند. حوزه‏ی درس و ریاست شرعی او، قوّت گرفت و در مقابل فقهای بزرگ عرب که در کربلا بودند و طریقه‏ی شیخی را پسند نمی‏کردند، حوزه و مقام خود را نگاهداری کرد و چون نماز جماعت‏ها در کربلا، بیش‏تر در حرم امام حسین‏علیه السلام و اطراف آن بر پا می‏شد، طایفه شیخی که در احترام کردن قبور ائمه‏ی دین، غلوّ داشتند، در بالای ضریح حسینی، نماز نمی‏گذاردند و آن مکان را فوق العاده تقدیس می‏کردند. مخالفان آنان، از روحانیّان شیعه و پیروان آنان که در بالای سر ضریح امام حسین‏علیه السلام نماز می‏خواندند، در مقابل ((شیخی))، ((بالاسری)) نامیده شدند.

خلاصه، جمعی کثیر از فضلای شیخی، در حوزه‏ی درس سیّد رشتی، حاضر می‏شدند و هر چه در آن حوزه گفته و شنیده می‏شد، روی تعلیمات شیخ احسایی بود، با تحقیقاتی که نایب مناب او از روی بسط اطّلاعات و آشنایی به اصطلاحات اهل فن بر آن‏ها می‏افزود.

دوره‏ی ریاست سیّد رشتی، شانزده سال طول کشید. طایفه‏ی شیخی، در همه جا، از روی تعلیمات شیخ احمد و حاج سیّد کاظم، معالم دین خود را به جای می‏آوردند و خود را از دیگر فرقه‏های شیعه ممتاز می‏دانستند.(22)

سید رشتی، زمانی به جای استاد نشست که کم‏تر از سی سال سن داشت. وی، به سبب نطق و قلم و تصنیف و تألیف کتاب، عهده دار انتشار افکار استاد خود گردید. او، در تمام مدّت پیشوایی خود، به ایران سفر نکرد و مرکز خود را همان عتبات عالیات قرار داد و از آن جا، با هند و ممالک عثمانی و حجاز، رابطه داشت.(23)

شخصیّت ابهام‏آمیز سیّد کاظم رشتی‏

بر اساس گزارش مورّخان شیخیّه، اجداد سیّد کاظم، اهل حجاز بوده و به خاطر شیوع بیماری طاعون، مجبور به هجرت شده‏اند و شهر رشت (در شمال ایران) را به عنوان وطن خویش برگزیده‏اند. سیّد کاظم، در همین شهر به دنیا آمده است. این مطلب را آقای هانری کربن هم گزارش کرده است.(24)

برخی دیگر، هویّت خانوادگی او را زیر سؤال برده، وی را به عنوان جاسوس ((روس)) معرّفی کرده‏اند. درباره‏ی او گفته‏اند:

وی، به طور مخفیّانه، از طرف قیصر روس، برای ایجاد فتنه در بلاد عثمانیه فرستاده شد. او، اصلاً، مسلمان نبود. اهل قیس، (شهری در ویلادستوک) بود و بعداً، اسم اش را ((کاظم)) گذاشت و ادّعا کرد که از اهل رشت است.(25)

گرچه نمی‏توان با اسناد قطعی تاریخ، ادّعای جاسوس بودن و بی هویّتی وی را اثبات کرد، امّا در بی اعتمادی و بدبینی عالمان بزرگ معاصرش نسبت به عقاید انحرافی او، جای هیچ گونه تردید نیست، علاوه آن که، نشر بسیاری از آرای باطل شیخیّه، بدو منتسب است.(26)

بدعت رکن رابع‏

از موضوعات جنجال برانگیز در عقاید شیخیّه، اعتقاد به ((رکن رابع)) است.(27) اکثراً، آن را به سیّد کاظم رشتی نسبت می‏دهند. مقصود از رکن رابع، آن است که در میان شیعیان، شیعه‏ی کاملی وجود دارد که واسطه‏ی فیض میان امام عصر(عج) و مردم است. آنان، اصول دین را چهار تا می‏دانند: توحید، معاد، امامت و رکن رابع. آنان، معاد و عدل را از اصول عقاید نمی‏شمارند؛ زیرا، اعتقاد به توحید و نبوّت، خود، مستلزم اعتقاد به قرآن است و چون در قرآن عدالت خدا و معاد ذکر شده است، لزومی ندارد که این دو اصل را در کنار توحید و نبوّت قرار دهیم.

همان گونه که ملاحظه شد، این عقیده، بر خلاف عقاید شیعه است و مسلمانان، به طور عموم، معاد را از اصول دین می‏دانند. شیعه، به خاطر برداشت‏های ناصواب عدّه‏ای از متکلمان، به عدل الهی، اهمّیّت ویژه‏ای می‏دهد.

طرح ((رکن رابع))، موجب اختلاف و انشعاب شیخیّه گردید و پس از اندکی، دستاویزی برای ادّعای جدید به نام ((بابیّت)) شد.

ادّعای ((بابیّت)) از سوی یکی از شاگردان سیّد کاظم رشتی صورت گرفت که خود، سرآغاز فسادی بزرگ میان مسلمانان به شمار می‏رود.

در ادامه‏ی این نوشتار، ضمن اشاره به انشعابات فرقه شیخیّه، از ادّعاهای دروغین میرزا علی محمّد شیرازی، ملقب به ((باب)) که پس از وفات سیّد کاظم رشتی، مدّعی جانشینی او شد، سخن خواهیم گفت و در باب ادّعای بابیّت امام غایب و سپس ادعای نبوّت او، مطالبی را عرضه می‏کنیم.

پی‏نوشت‏ها:

1) ر.ک: شرح الزیارة الجامعة الکبیرة، شیخ احمد احسایی، به کوشش عبدالرضا ابراهیمی، ج 3، صص 217 - 219، کرمان، 1355 ش؛ دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج 6، ص 664.

2) شیخی گری، بابی گری، ص 16.

3) دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، ج 6، ص 664.

4) حقایق شیعیان، حاج میرزا عبدالرسول احقاقی اسکویی، ص 13 - 14، چاپخانه‏ی رضایی، تبریز، 1334 ش.

5) ر.ک: قصص العلماء، ص 42 - 43.

6) منشور عقاید امامیه، جعفر سبحانی، ص 189، نشر مؤسّسه‏ی امام صادق‏علیه السلام، چاپ یکم، زمستان 1376 ش.

7) ر.ک: شرح الزیارة الجامعة، ج 4، ص 24 - 26؛ شرح العرشیة، احمد احسایی، ج 1، ص 267 - 268، کرمان، 1364 ش.

8) شرح الزیارة الجامعة، ج 4، ص 26 - 27، 29؛ شرح العرشیة، ج 2، ص 189.

9) عالم هورقلیا، در یک تفسیر، همان عالم برزخی است که حدّ وسط میان عالم مُلک (عالم مادی) و عالم ملکوت (عالم مجرد) است و نیز به آن ((عالم مثال)) می‏گویند. توضیحات بیش‏تر درباره‏ی ((هورقلیا)) را در شماره‏ی دوم همین فصلنامه، ص 297 - 305 بخوانید.

10) ر.ک: مجموعة الرسائل الحکمیّة، احمد احسایی، ص 308 - 309، کرمان، 1360 ش.

11) وی، در این باره آورده است: ((... إِنّ الإنسان له جسدان و جسمان: فأما الجسد الأوّل فهو ما تألّف من العناصر الزمانیّة. و هذا الجسد کالثوب یلبسه الإنسان و یخلصه و لا لذّة له و لا ألم و لاطاعة ولامعصیة... و أمّا الجسد الثانی فهو الحسد الباقی و هو طینته التی خلق منها... و هذا الجسد الباقی هو من أرض هور قلیا و هوالجسد الثانی الذی فیه یحشرون و یدخلون به الجنّة والنار.شرح الزیارة، ج 4، ص 25 - 28؛ شرح العرشیّة، ج 2، ص 189 - 190.

12) شرح العرشیه، ج 2، ص 190 - 191؛ شرح الزیارة، ج 4، ص 29 - 30.

13) مجموعة الرسائل الحکمیّة، ص 110 - 111.

14) شرح الزیارة الجامعة، ج 4، ص 29 - 30 مجموعة الرسائل الحکمیّة، ص 310.

15) شرح الزیارة الجامعة، ح 3، ص 127 - 128 - 129.

16) شیخی گری، بابی گری، مرتضی مدرس چهار دهی، کتابفروشی فروغی، تهران، 1345 ش.

17) ر.ک: جوامع الکلم، شیخ احمد احسایی، رساله‏ی دوم؛ شیخیگری، بابیگری، ص 74 (به نقل از: سید محمد هاشمی کرمانی، مؤلف کتاب تاریخ و مذاهب کرمان).

18) ر.ک: شیخی گری، بابی گری، ص 41 (به نقل از ((کنت دوگوبینو)) وزیر مختار اسبق دولت فرانسه در دربار ایران، در کتاب سه سال در ایران).

19) ر.ک: بابی گری و بهایی‏گری، محمد محمّدی اشتهاردی، ص 35، کتاب آشنا، چاپ اول، بهار 1379؛ روح مجرد، علامه سیّد محمّد حسین حسینی، ص 426 و 447.

20) جریان شهادت آقا سیّد مهدی و شرف العلماء مازندرانی و حاج ملا محمد جعفر استرآبادی و سیّد کاظم رشتی را مبنی بر وجود عبارت‏های کفرآمیز، در کتاب شیخی گری، ص 19 و بررسی عقاید و ادیان، مصطفی نورانی اردبیلی، ص 462، بخوانید.

21) دانشنامه‏ی جهان اسلام، ج 3، ص‏120.

22) شیخی گری، ص 194.

23) شیخی گری، ص 87 - 88.

24) مکتب شیخیه، ص 44 - 45.

25) ر.ک: الشیخیّه، ص 117 (به نقل از الاعتصام بحبل الله، شیخ محمّد خالصی، ص 8).

26) علاّمه سیّد محسن امین، در این رابطه می‏نویسد: ((... الطائفة الشیخیّة فی هذا الزمان معروفة و لهم مذاهب فاسدة و أکثر الفساد نشأ من أحد تلامذته السیّد کاظم الرّشتی والمنقول عن هذا السیّد مذاهب فاسدة لاأظنّ أنْ یقولَ الشیخ بها...)). (أعیان الشیعه، ج 2، ص 590).

27) ر.ک: بررسی عقاید و ادیان، ص 463 - 466.

بهائیت و صهیونیسم

در اواخر جنگ جهانی اول بالفور، وزیر خارجه مشهور بریتانیا صراحتاً طی نامه‌ای به روچیلد (سرمایه‌دار بزرگ صهیونیست) نظر مساعد لندن را نسبت به تشکیل <کانون ملی یهود> در فلسطین (و در واقع، گام مقدماتی برای تشکیل دولت اسرائیل) ابراز داشته بود. پیرو این امر بود که لابی متنفذ صهیونیستها در اروپا و آمریکا، دولت آمریکا را به حمایت از انگلیس وارد جنگ سازند که این کار انجام شد و در پی آن نظامیان صهیونیست (لژیون یهود) ژنرال النبی را در اشغال قدس یاری دادند. با این حساب، طبعاً مراحم عالیه عبدالبهاء عباس افندی نسبت به اشغالگران قدس، شامل یهودیان صهیونیست نیز می‌گردید.‌

شوقی افندی (جانشین عبدالبهاء، و سومین پیشوای بهائیت) تصریح کرده است که پس از شکست قوای عثمانی و سلطه ارتش بریتانیا بر <ارض مقدسه> (فلسطین) <سالار انگلیز>، یعنی همان ژنرال النبی، بر حسب تعلیمات و سفارشات اکیده‌ وزیرخارجه انگلیس، به دیدار عباس افندی رفت و همراه وی به زیارت مرقد حسینعلی بهاء فائز و نائل شد. مخاطرات عظیمه که در مدت شصت و پنج سال در اثر تعدیات حکام عثمانی، بهاء و فرزند وی را احاطه نموده بود، به کلی زائل شد و امکان دیدار بهائیان با پیشوای خویش فراهم گشته و دائره مخابرات و مراسلات وسعت یافت [و] الواح عدیده و رسائل متعدده از قلم بهاء، نازل و به سرعت تمام و به کمال آزادی در اطراف جهان منتشر گشت و جالب این است که شوقی در خلال همین گزارش، با لحنی جانب‌دارانه و به عنوان صدق پیشگوییهای حسینعلی بهاء در کتاب اقدس، افزوده است: <و وسایل هجرت و توطن ابناء خلیل و وراث کلیم>، یعنی یهودیان صهیونیست و مهاجر، <در اراضی مقدسه فراهم گشت>!

عبدالبهاء اساساً از مدت‌ها پیش از ورود لژیون یهود به فلسطین، یعنی در 1907.م، حاکمیت آن جماعت بر فلسطین را نوید داده بود: <اینجا فلسطین است، اراضی مقدسه است. عن‌قریب قوم یهود به این اراضی بازگشت خواهند نمود. سلطنت داودی و حشمت سلیمانی خواهند یافت. این از مواعید صریحه الهیه است(!) و شک و تردیدی ندارد اسارت و دربه‌دری و پراکندگی یهود مبدّل به عزت ظاهری آنها می‌شود .>

وی پس از اشغال فلسطین توسط قوای مشترک انگلیس و یهود دست به آسمان برداشته و برای عزت اسرائیل و شوکت یهودیان (که موفق شده بودند گامهای نخستین برای آوارگی و دربه‌دری ملت فلسطین را بردارند) دعا کرد: <اسرائیل عن‌قریب جلیل گردد و این پریشانی به جمع مبدل شود. شمس حقیقت طلوع نمود و پرتو هدایت بر اسرائیل زد تا از راههای دور با نهایت سرور به ارض مقدس ورود یابند. ای پروردگار، وعده خویش آشکار کن و سلاله حضرت خلیل را بزرگوار فرما .>

وجود عبدالبهاء برای نیروهای اشغالگر قدس (استعمار بریتانیا و آژانس یهود) تا آنجا مفید و مغتنم بود که پس از اشغال آن سرزمین دربار لندن طی مراسم باشکوهی وی را رسماً به دریافت لقب <سر> و نشان <نایت‌هود> از دست ژنرال النبی و ماژور تودرپول مفتخر ساخت. علاوه بر این، وینستون چرچیل (وزیر مستعمرات وقت انگلیس که قیمومت انگلیس بر فلسطین تحت مسئولیت او انجام می‌شد و خود را یک صهیونیست عریق می‌شمرد) و هربرت ساموئل (صهیونیست‌ مشهور و اولین کمیسر عالی انگلیس در فلسطین) می‌شد، از وی حمایت کردند. زمانی که هم عبدالبهاء درگذشت، ساموئل در تشییع جنازه وی شرکت جست و متقابلاً شوقی افندی (جانشین عبدالبهاء در پایان مسئولیت ساموئل از وی تشکر کرد و با جواب گرم او روبرو شد.

خدمات بهائیت به صهیونیسم پس از مرگ عبدالبهاء نیز ادامه، بلکه توسعه یافت و پس از تأسیس حکومت غاصب اسرائیل به ارتباط و تعامل فزاینده میان سران بهائیت و رژیم اشغالگر قدس انجامید.به عنوان نمونه، شوقی در فروردین 1332.ش با رئیس جمهور اسرائیل دیدار کرد و نظر مساعد و تمایل بهائیان را نسبت به اسرائیل اعلام نمود و خاطرنشان ساخت که این فرقه آرزومند ترقی و سعادت رژیم اسرائیل است. رئیس جمهور اسرائیل نیز ضمن تقدیر از اقدامات و مجاهدات بهائیان در کشور اسرائیل آرزوی قلبی خویش را برای موفقیت بهائیان در اسرائیل و سراسر گیتی اظهار کرد و افزود که سالها قبل به حضور عبدالبهاء تشرف یافته است! جالب است بدانیم که بهائیان ستاره داوود را اسم اعظم می‌دانند

پیداست در برابر این گونه خدمات دولت اسرائیل هم بیکار ننشسته و به گونه‌های مختلف از آن فرقه هم بیکار ننشسته و به گونه‌های مختلف از آن فرقه حمایت کرده است: با حمایت آشکار و جدی از شوقی افندی، مخالفان و رقیبان و مدعیان وی در درون جامعه بهائیت را قلع و قمع کرده؛ به بهائیان برای اجرای فعالیت‌های مذهبی و برگزاری مراسم خویش آزادی عمل داده، و با وجود نیاز شدید دولت اسرائیل به پول، مقامات بهائی را از مالیاتهای گزاف معاف ساخته و مصالح ساختمانی وارداتی توسط بهائیان به منظور ساختن معابد بهائی در اسرائیل را بدون پرداخت هزینه‌های گمرکی اجازه، ورود داده است.

اخبار مربوط به تسهیلاتی که دولت اسرائیل در مورد برخورداری فرقه بهائیت از اماکن خاص خویش در فلسطین اشغالی و امکان توسعه آن اماکن و معافیتهای مالیاتی آنها قائل شده و نیز دیدارهای رسمی مقامات اسرائیلی از اماکن بهائی و اعضای بیت‌العدل و تبریکهای متقابل رهبران بهائی به مقامات اسرائیلی و ، همگی با آب و تاب در مجلات و کتابهای رسمی و معتبر این فرقه (همچون اخبار امری، آهنگ بدیع، عالم بهائی و ) درج شده است که ذکر آنها در این مختصر نمی‌گنجد.‌

شوقی افندی گفته است: <دولت اسرائیل وسایل راحتی ما را فراهم کرد.>47 خانم روحیه ماکسول، نیز در مصاحبه با فرد هیفت، بهائیت و اسرائیل را حلقه‌های به هم پیوسته یک زنجیره شمرده است: <من ترجیح می‌دهم که‌ جوان‌ترین ادیان (بهائیت) از تازه‌ترین‌کشورهای جهان (اسرائیل) نشو و نما نماید و در حقیقت باید گفت که آینده ما (یعنی بهائیت و اسرائیل) چون حلقات زنجیر به هم پیوسته است>!

‌

کجایند مدعیان وحدت عالم انسانی و صلح عمومی ببینید؟؟؟؟به چه جرمی کودکان فلسطینی  در خاک وخون غلطیده اند؟؟؟کجاست عبدالبهاء که سر از گور بر آورد و خدمات ابناء خلیل و پرتو هدایت در فلسطین را ببیند؟؟؟آری اسرائیل با کشتار کودکان فلسطینی وسایل راحتی بهائیان را فراهم کرده است .

اعترافات یک زن بهائی آمریکائی:

زندگی من در جامعه بهائی گری:
زمان بسیار زیادی طول کشید تا تصمیم بگیرم که علناً اعلام نمایم و دوستان خودرا در جریان بگذارم مبنی بر اینکه چگونه به دین بهائی در آمدم وچرا از جمعیت بهائی گری خارج شدم ،من تصور می نمایم که شاید آنقدرها مهم نباشم تا تحت تعقیب کسی قرارگیرم هرچند که اغلب جمعیت های بهائی که در ایالت متحده آمریکا زندگی می کنند کمتر از سی عضو دارند ودررابطه با تجربه بهائی گری درجوامع کوچک نوشته های زیادی وجود ندارد . به خاطر اهمیت موضوع تصمیم گرفته ام جهت شرح و بیان شرایط و تاریخچه بهائی گری از موضوع منحرف نشوم .برای غیر بهائیانی که مشتاقند راجع به بهائی گری بیشتر بدانند اینچنین اطلاعاتی به وفور در سایر سایتهای اینترنتی ودر مراکز انتشاراتی در دسترس می باشد .

در ابتدای کار بوسیله یکی از دوستانم که یک بهائی غیر فعال بود با دین بهائی گری آشنا شدم وراجع به آن مطلع گردیدم و اگر در معرض یک زبان آموزشی قرار نمی گرفتم بدون شک به آئین بهائی گری در نمی آمدم ،مع هذا، بدلیل تعالیم مورد ادعای بهائیان یعنی وحدت ادیان یعنی آن چیزی که قبلا به آن اعتقاد و ایمان داشتم مغبون شدم ، در ابتدا غافل بودم که جدیداً یک گروه بهائی در شهر من تشکیل می شود .اما قبل از اینکه حتی با بهائی های محلی ملاقاتی داشته باشم به سادگی حدود سه ماه خودم پیرامون بهائی گری تحقیق و تفحص نمودم ، نوشته های بهاء الله چیزی بود که مرا تبدیل به یک بهائی نمود وبه غلط تصور نمودم اگر چنانچه اینچنین نوشته های وحی خداوند نباشد پس چنین وحی و الهامی نباید وجود داشته باشد ، این عقیده هنوز در من وجود دارد ولی بیائید مساله بهاء الله و تمامی سنت غیبگویانه غربرا که مانند دو مینوهای زیادی روی هم می افتند کنار بگذاریم .ممکن است خواننده تعجب کند که چرا من که آنقدر ناراضی بودم در دین بهاءی گری یاقی ماندم ؟مساله اصلی اینست که باید توضیح داده شود وهمین مساله بود که مرا متعهد ساخت تا موضوع را شرح داده تا موثر افتد پس از ثبت نام در جمعیت بهائی گری سه شوک بر من وارد شد و علیرغم اینکه سالها برای رفع آنها تلاش نمودم ، هرگز برآنها فائق نیامدم :

اولین شوک :
کشف این مطلب بود که علیرغم تعالیم اصلی بهائی گری یعنی مساوات بین مردان و زنان ،زنان نمی تواننددر شورای بیت العدل جهانی که ارگان عالی انتخابی تصمیم گیری در دنیای بهائیگری است انتخاب شوند دلیل آن این است که عبدالبها صریحا گفته است که این کار باید به همین صورت باقی بماند و دلایل آن در آینده آشکار خواهد شد ؟!!طبق ضرب المثل رایج در میان بهائی ها مبنی براینکه، خوب اینکار را دوست ندارم اما احساس می کنم مجبورم با آن زندگی کنم تمایل نداشتم دین بهائیگری را ترک نمایم . ترکیب بیت العدل موضوع مبهمی است و با روند جمعیت و تشکیلات محلی بهائی که زنان درساختار آن سهم بسیار زیادی دارند همخوانی ندارد . بعضی از متفکرین پرسیده اند که آیا ممنوعیت زنان به مفهوم یک اصل دائمی و بنیادین دراداره امور بهائیت است . این یک بحث جالب است اما تصور نمی کنم در آینده نزدیک چیزی را تغییر دهد .

دومین شوکی
که به من وارد شد این بود که هر چند که گفته شده بود که شخص بهائی موظف به وادار کردن دیگران به تغییر دینشان از طریق تبلیغات نیست ، ولی فشارشدیدی جهت تبلیغ آئین بهائیگری وجود داشت درواقع تمام امور جوامع بهائی در حول محور این ماموریت سازماندهی شده است .من اعتقاد ندارم که این تلاش دقیق جهت اغفال دیگران باشدبلکه منشا این تفکرمبنی بر اینکه تبلیغ دیگران و آموزش با همدیگر فرق دارند نشات گرفته از طرز تفکر شوقی افندی (چهارمین رهبر بهائی )ودانش آموخته دانشگاه آکسفورد است که یک احساس واقعی پیرامون تفاوتهای بین معنای لغات داشت به عقیده وی ، تعلیم و آموزش عبارت است از شرح اصول دین برای یک شنونده حال آنکه تبلیغ دیگران ،تلاش شدیدتری در مناظره است ، علی ایحال یک آمریکائی هیچگونه فرق و تمایزی بین ، تبلیغ دیگران ، تغییر عقیده دادن ، تعلیم دادن ویا سهیم شدن قائل نیست. همه آنها به مفهوم یک چیزهستند وآن تغییر دادن دین دیگران ``` (به است واکثریت مردم امریکا آن را نفرت انگیز و شنیع می پندارند مطلب دیگری که در رابطه با جامعه بهائیگری آمریکا وجود دارد این است که یاس و ناامیدی و سر خوردگی راجع به میزان رشد سطحی و کند جمعیت بهائی آمریکا (علیرغم تبلیغات فراوان )منجر بدان میگردد تا بعضی از بهائیان آمریکا از تشکیلات خارج شوند. حقیقت امراینستکه فشارهای زیادی وجود دارد تا موجب شود بعضی از معتقدان تصمیم به انجام چنین کاری می گیرند . بسیاری از این فشارها درونی و باطنی هستند در نوشته های بهائیت با وضوحی روشن و مبرهن قید شده که تعلیم دین و آئین بهائیگری یکی از وظایف یک بهائی است . معهذا ، همواره به نظر می رسد که در پیرامون شما کسان دیگری وجود دارند تا یادآوری کنند چه کاری را باید انجام دهید که فراموش کرده اید انجام دهید ، هر از چند گاهی شخص فضولباشی پیدا میشود تا به خدمت جمعیت بهائی برسد مبنی بر ینکه گویا افراد جمعیت از مسئولیت خود در قبال دین و آئین بهائیگری قصورمی ورزند و آن را برآورده نمیسازند و من حداقل دونفر را می شناسم که پس از مشاهده اینچنین سرزنشی ، از دین بهائیگری رویگردان شدند وازآن دست برداشتند . این فشارهای وارده بطور مداوم وقت جمعیت بهائی را به وسیله برنامه های بیهوده و عبث تلف می نمایند ، هرگز کسی را نمی شناسم که به وسیله تعلیم و آموزش به دین بهائیگری گرویده باشد اینکار همواره از طریق تماس های شخصی بهائیان و تبلیغات شدید عملی گردیده است ، تحرک بی پایان به سمت و سوی بلیغ دینی(بهائی کردن دیگران) ، جمعیت را از تکالیف معنوی و اصلی فی المثل ، نوشته های بهاءالله محروم میسازد .همواره این احساس وجود دارد که یک شخص بهائی باید همواره دررابطه با انجام بعضی از فعالیتها یا دیگر فعالیتهای تشکیلات در عجله و شتاب باشد و هرگز فرصتی برای مطالعه ، تامل ومداقه یا حتی رفاقت وجود ندارد .

مشکل دیگری که تبلیغ دین بهائیگری با آن روبروست عبارت از این است که حتی شش ماه پس از امضاء کارت عضویت (تسجیل شدن) ، تعداد محدودی از جدید الایمان ها فعال تشکیلاتی هستند ، دقیقا نمی دانم چند بار به یک جدید الایمان معرفی شدم ولی دیگر هیچوقت آنها را ندیدم ، تا زمانیکه قادر شویم یک وضعیت راضی کننده در جامعه بهائیگری ایجاد نمائیم حقیقتا هیچ امکانی وجود ندارد تا به دیگران تعلیم بهائیت داده شود .افراد در مکانی اقامت خواهند داشت که در آن پرورش یافته اند ودر جائی که درآن پرورش نیافته اند اقامت نخواهند گزید ، فی الواقع کار به همین سادگی است .

آخرین شوک
و بدتر از همه ، عبارت ازاجبار به اداره امور فراگیر اداری جامعه بهائی از سوی همگان است . یک هفته پس از اینکه به آئین بهائیگری گرویدم منشی یک محفل روحانی محلی (LSA) شدم . در طول روزهای اولیه در بسیاری از مواقع احساس می نمودم که گوئی دین بهائیگری در یافته است که من یک محقق و پژوهشگرحقیقت یاب هستم ، اما در حقیقت این مسلک میخواست به طور غیر قابل توجیهی مرا تبدیل به یک دیوانسالار اداری نماید . در حقیقت امر ، من به تحقیق و پژوهش پیرامون نوشته های بهائیت و البته نامه های عبد البها و شوقی افندی پرداخته و به دنبال راهی بودم تا تبدیل به یک بهائی واقعی شوم نه انکه تبدیل به یک نیروی اداری شوم با انهمه کارهای اداری که بر دوشم سنگینی می نمود . دقیقا دستخوش تجربه عمیقی جهت شناخت بهاء الله شده بودم ووقتی که متوجه گردیدم که جمعیت وجامعه بهائی وقت خود را صرف کارهای بی اهمیت و پیش پا افتاده می کند که از نظر من اهمیتی نداشتند روحا ًآسیب دیده و مایوس گردیدم .تحقیقات وپژوهشهای من هرچه عمیق تر مرا به سوی شبکه اداره تشکیلات بهائیت سوق می داد، زیرا که طبق اندیشه و تفکر سنتی بهائیگری هیچ راه گریزی از تشکیلات وجود ندارد ،

تشکیلاتی که تمامی آنها از سوی شوقی افندی مفسر معصوم آثار بهاءالله و منصوب شده از طرف عبد البهاء و به وسیله اعلا میه ای که خودش را مفسر معصوم نامیده است طرح ریزی شده است . زمانی که به درک و شناخت از اصول عقاید پیمان بهائیگری رسیدم به طور کامل در دام افتادم باید به عنوان گفتار از خود یادآورشوم که برای جدید الایمان هائی که این مطالب را تحت بررسی و تحقیق قرار نمی دهند ، تشکیلات را کاملا بی معنی می نامند و این یکی از دلایلی است که چرا آنها دستخوش سرگردانی می شوند .حضور در تشکیلات اجتناب ناپذیر بود من نه تنها در اجلاس های متوالی محفل روحانی محلی شرکت می نمودم ، بلکه تشکیلات یک سوم اوقات ماه روزه بهائی را به خود اختصاص می داد ودر هنگام بر پائی جشن رضوان که یکی از شادترین جشنهای مربوط به تعطیلات بهائی گری است باید در مراسم شرکت نمود ( بدون اینکه توجه نمایند این جشن چقدر معنویت دارد زیرا که کاملا یک کاری اداری و تشکیلاتی است تا یک جشن مذهبی ) . مشکل عمده و اساسی این است که در یک جامعه کوچک بهائی همانند تشکیلات یک مجلس ملی ،

تمامی اعضای فعال در محفل روحانی (LSA) مشغول انجام وظیفه هستند ولی بطور اجتناب ناپذیری فعالیتهای مربوط به مجلس ملی (NSA) بر فعالیتهای مربوط به جمعیت و محفل محلی بهائی حق تقدم و الویت دارند . یکی از این مایوس کننده ترین کارها در این چنین اوضاع و احوالی این است که هیچکس وقت ندارد به طور واقعی نوشته های اصلی بهائیت را مطالعه کند زیراکه تمامی

وظایف تشکیلاتی بر مطالعه آثارو نوشته ها اولویت دارند . فقط از تو خواسته می شود تلاش کن در یک جمعیت متشکل از 8الی 12 نفری کارها را تعمیق بخشی و مواظب باشی کارهای تشکیلاتی تا کجاپیش خواهند رفت و آمار و ارقام افزایش یابد .بدتر از همه اینکه فعالیت تشکیلاتی که در قبال آن اینهمه ایثار و خود گذشتگی می شود ره به هیچ جائی نمی برد و ماحصل کار ونتیجه اش هیچ چیزی نیست ، با ضرب المثل قدیمی که می گوید (( نمی توانیم بروی نتایج حاصله از فعالیت تعلیمی خود قضاوت نمائیم زیرا ممکن است دارای تاثیری باشد که برای ما قابل مشاهده نیست )) معهذا ، وقتی که سالها پشت سر همدیگر می گذرند و سپری میگردند با جدیدالایمان های اندکی مواجه شویم و آن اشخاصی که به سختی جذب گردیده اند در طی ماهها از نظرپنهان می شوند و سپس متوجه می شویدکه نسبت به ارزش کاری که انجام می دهید از خود سوال می نمائید . یکی ازموانع توجیه ناپذیری که بر سر راه این اجتماعات کوچک بهائی قرار می گیرد عبارت است از جدائی تشکیلات نواحی شهری از نواحی روستائی حومه شهر که خلاصه کلام حماقت است .

یکی از معتقدان قدیمی بهائی به من گفت که که در سالیان قبل از محفل ملی بهائیان آمریکا (NSA) خواهش کردند تا اجازه دهند تشکیلات شهری بهائی وجمعیت روستائی بهائی با هم ادغام گردند اما این تقاضا مورد توجه قرار نگرفت و این معتقد قدیمی آهی کشید و گفت مادر حومه شهرها پیروان خود را از دست می دهیم ، حق با اوست ، زیرا که ما تنها دینی بر روی کره زمین هستیم که از جدید الایمان ها می پرسد که در شهر زندگی می کنند و یا در خارج از شهر ؟ من خود این تجربه را داشته ام که از jd به طرف شهرکشیده شدم و بارها از همان محلی که شهر جشن مذهبی خود را بر پا نموده بود عبور نمودم تا به محلی در اطرف دیگر شهر برسم که جشن ما در آن بر پا شده بود و می دانم که این سیاست و خط مشی در سالهای بعد به انزوای من کمک نمود. پس از زندگی با این وضعیت و مشاهده مشکلات آن برای سالهای متمادی سر انجام به این نتیجه رسیدم که محفل روحانی امریکا ، برای معنویت و کیفیت زندگی معنوی جمعیت بهائیگری در سطح محلی پشیزی ارزش قائل نیست و صرفا مشتاق است تا ببیند آمار وارقام چقدر مناسب به نظر میرسد . چرا صرفا باید یک محفل روحانی داشت در حالیکه امکان وجود دو محفل وجود دارد ؟ هر دوی آنها ممکن است کاملا منسوخ شده باشند و یا ممکن است که صرفا در فهرست آمده باشند ولی وقتی آمار را در معرض دید عموم قرار می دهیم یقینا فقط برای عرضه به دیگران مناسب به نظر می آید . در یک برهه زمانی بیش از 20 بهائی در محلی زندگی می کردند، آنها به دوجمعیت کاملا منزوی معتقد تقسیم شده بودند . به جای اینکه یک جمعیت کاملا منسجم داشته باشیم ، دو مجمع عمومی داشتیم که همواره در معرض خطر قرار می گرفت یا افت می نمود ودر جایگاه و موقعیت یک گروه قرار می گرفتند یا به سختی به وسیله مراسم عید رضوان نجات پیدا می کردند .بدتر از همه ، ان کارها همه مارا به تعدادی چرخ دنده های یک ماشین بزرگ تنزل داد. شاید نمونه بارز این پدیده ، تلفن عجیب و غریبی بود که اخیرا دریافت داشتم ،یک زن بهائی از تشکیلات شهری بهائی به من تلفن زد پس از اینکه به وسیله شایعه ای متوجه شده بود که من مجددا به دین بهائیگری بر گشته ام به من زنگ زده بود بدون اینکه بپرسد حالم چطور است یا مرا به مناسبتی دعوت نماید یا حتی صرفا با من گپی بزند ، از من میخواست که ببیند آیا می توانم به جلسه سراسری بهائی که قرار بود در ماه اکتبر میزبانی انرا بر عهده بگیرند کمک کنم .چرا باید نگران روح و روان کسی باشی وقتی که او دودست دارد ؟ فعالیتها در تشکیلات ما در جریان بودو همانطوریکه یکی از اهالی قدیمی محل شرح می دهد ، فعالیت معمولا به وسیله کسیکه به تازگی وارد جمعیت می شود جرقه ای می زند و سپس هماهنگ میشود .

کارها پت پت کنان تا مدتی جلو میروند و بعدا اشخاص کلیدی از صحنه خارج می شوند و کارها از هم می پاشند تا گردش چرخ یکبار دیگر آغاز گردد ، وقتی که ما محافل روحانی محلی داشتیم من علیرغم انزجاری که از انجام اینچنین کار های اداری داشتم برای مدت نه سال در آنها مشغول انجام وظیفه بودم .

خیلی مشکل است که صرفا تعظیم کنی و بگوئی شما آقایان می توانید تمام کارها را انجام دهید ، وانگهی من یک بهائی بودم چطور می توانستم به آرمان بهائیگری کمک نکنم ؟ اما به طور وحشتناکی از آن منزجر شدم و از انزجارخود احساس گناه می کردم ، لذا آن سالها ناسازگارترین سالهای زندگی من بودند . این کار به تصمیم من در باره تغییر مکان به شهرک دیگری از آن ایالت که جمعیت ان حدود 400 نفر بود کمک نمود که به دلیل رویداد تاریخی که به وقوع پیوست قرار شد در هم ادغام گردند ( وآن تنها دلیل نقل مکان من به آنجا نبود بلکه پیدا کردن یک منزل مسکونی مناسب و قابل دسترس نیز یکی از عوامل اصلی بود ) . من بااحساس گناهی که داشتم فکر می کردم از مواهب هردو جهان استفاده می کنم و قادر خواهم شد در فعالیتهای هردو تشکیلات شرکت نمایم در حالیکه از شبکه امور اداری تشکیلاتی فرار می کنم ، مع هذا ، کارها بر وفق مراد من پیش نرفتند زیرا که جمعیت بهائی علی الاصول متشکل از دو خانواده شلوغ بهائی بود که هرگز یک فرصت متقابلا قابل قبول و موافق پیدا نمی کردند تا باهم دیگر ملاقات داشته باشند تشکیلات بهائی به دلیلی نمی توانست یک تقویم داشته باشد تا برروی دیوار بچسباند و یا چاپ کندحتی وقتی که به خود زحمت می داد تا یکی چاپ کند اینکار ممکن نبود . وبسیاری از مواقع خودم را در مقابل یک برنامه جهت بر پائی یک رویداد از قبل تبلیغ شده می یافتیم ولی ناگهان صرفا مطلع می شدیم که برپائی ان مناسبت یا رویداد باطل شده است . یا اینکه من باید ابتدا تلفن می زدم در غیر اینصورت به سادگی هیچکس در آنجا حضور نداشت . اغلب اوقات وقتی که در جریان مناسبت ها قرار می گرفتم زمان بسیار محدودی برای حضور وجود داشت ،

اگر در جمع محفلی 4 نفره یا در همان حدود که فعالترین افراد را تشکیل میدادند حضور نداشتید غیر ممکن بود که از آنچه که می گذشت اطلاع صحیحی کسب نمائید. تا امروز من مطمئن نیستم که آیا طرد و محرومیت من حساب شده و یا عمدی بود و یا به دلیل ضعف سازمانی بود ؟اغلب اوقات اعضای تشکیلات بهائی به من بعنوان یک پیشگام جبهه داخلی مراجعه نموده و موضوع را برای من روشن میساختند که آنها انتظار داشتند با دعوت دیگران به دین و آئین بهائیگری ، آمار جمعیت محلی خودم را افزایش دهم . سر انجام تصمیم گرفتم که نباید به خاطر دین بهائیگری به خودم زحمت بدهم به استثناء حضور درکلاس های کودکان که برایم خیلی حائز اهمیت بودند ، آخرین رخداد تا آنجائیکه به محفل محلی مربوط می گردد در پائیزسال 1998 اتفاق افتاد ، من تلفن زدم و میخواستم بررسی نمایم که آیا کلاس کودکان تشکیل خواهد شد که به من گفته شد آنها مناسبتی تشکیلاتی در تعطیلات روز کارگر خواهند داشت ووقتی که قرار باشد کلاس کودکان مجددا تشکیل شود تلفنی به من اطلاع داده می شود ، حدو یکماه بعد دیدم که کلاس کودکان بهائی به صورت آگهی درروزنامه محلی درج شده است بسیار آزرده خاطر شدم از اینکه هیچکس به خودش زحمت نداده بود تا مرا در جریان امر قرار دهد .خشمگین وعصبانی بودم و از آنجائیکه در آن لحظه برنامه ای نداشتم تا از ایمان خود به بهائیت دست بردارم فکری به مغزم خطور کرد مبنی بر اینکه اگر نظم اداره امور یک دین از سوی خداوند باشد بدون شک آن دین بهتر ین خواهد بود .در بهار سال 1999 جهت پی گیری مدارک تدریس و آموزش خود به مدرسه باز گشتم و برای نخستین بار به اینترنت دسترسی پیدا نمودم و مقاله ای با مضمون یک "پیشنهاد ساده" در اینترنت دیدم که اگر شما با آن آشنائی ندارید مقاله ای بود که جهت چاپ در مجله "گفتگو" انتخاب شده بود و محتوی آن دارای پیشنهاداتی به منظور اصلاحاتی در جمعیت بهائیگری بود بر حسب تصادف من به همراه یکی از دوستانم که به اجلاس سراسری ملی بهائیان آمریکا سال 1988 دعوت شده بود که هم اکنون برایم شرم آور به نظر میرسد شرکت نمودم .

من یکی از مشترکان مجله گفتگو بودم . ووقتی متوجه آقای دکتر فیروز کاظم زاده ( از اعضای محفل ملی آمریکا ) شدم که آن را در جلسه سخنرانی در این مجلس ملی تقبیح می کند قدری منقلب شدم . دراین مجله مقالاتی را پیدا کردم ودر اغلب موارد آن را تغییر خوش آیندی می پنداشتم از جانب مقامات رسمی بهائیت که به نظر می رسید ارتباط خیلی اندکی با مبارزات اصلی که در پی آن هستیم دارند .دقیقا به یاد نمی آورم که دکتر کاظم زاده چه گفت اما به وضوح به یاد می آورم که یکی از بهائیان ایرانی گفت که این افراد از پیمان شکنان (در بهائیت) بدتر هستند که فکر کردم گفته وی تا حدودی اغراق آمیز بود مع هذا ، تاثیری که روی من گذاشت این بود که مخالفان پشت صحنه بهائیگری در این مجله از خود راضی و بدون ادب و نزاکت هستند لذا بایستی از حمایت خودم از این مجله مضایقه نمایم .

11سال من در آنجا نظاره گر پیشنهاد ساده در مجله بودم و می دانستم که به من دروغ گفته اند و همه آنچیزهائی را که ناراضی ها انجام داده بودند صرفا پیشنهاداتی بودند که می توانستند وضعیت جمعیت بهائی آمریکا را بهبود بخشند و همه آنچیزی را که آنها انجام داده بودند اظهار عقیده بود ، من فکر می کنم آنچه را که محفل ملی آمریکا از آن وحشت داشت این بود که این پیشنهاد ات ممکن است برای تعدادی از بهائی های مقیم امریکا معقولانه به نظر آیند که می تواند منجر به تغییر و تحولاتی شود که خوشایند محفل ملی بهائیان امریکا نیست . در نوروز آن سال از پس از تقریبا 14 سال به عنوان شخصی بهائی از دین و آئین بهائیگری دست کشیدم و هرچه بیشتر تحقیق و بررسی می کنم بر من مسجل می گردد که ترک سازمان بهائی گری کاری بود که می باید انجام میدادم ووقتی که می بینم با اشخاص متفکر و معتبر چگونه رفتار میشده ،

مشمئز می شدم .تا آنجائیکه به من مربوط میگردد محفل ملی بهائیان امریکا به پیام بهاء الله هم خیانت نموده است . شما نمی توانید پیرامون حقیقتی تحقیق و تفحص نمائید بدون اینکه در مورد آن سوال نکنید . شما نمی توانید ادعا نمائید که علم و مذهب با همدیگر توافق دارند و سپس دانشمندان را تحت تعقیب و پیگرد قرار دهید ، اگر قرار باشد از پیمان بهائیت با دغل بازی و ریا کاری دفاع شود ، دفاع از آن فاقد و جاهت است . ممکن است من با تردید به بهاء الله معقد باشم ، اگر چه برای مدتی طولانی به آن عقیده به شدت ضربه وارد شد . هم اکنون فرصت آن را داشته ام تا با ناراحتی به گذشته خود نگاه کنم اگر در جمعیت بهائیگری باقی می ماندم ادامه زندگی غیر ممکن به نظر می رسید . وامیدوارم که روزی یک جمعیت واقعی وجود داشته باشد ،

که در آن مردم نسبت به همدیگر احساس همدردی می کنند و خواهان سعادت و نیکی امناء بشر هستند ، جمعیتی که در خدمت خداوند می باشند .

چشمان خود را به آینده دوخته ودر انتظار هستم .

بهائیت و اسرائیل

تألیف: محمود قوچانی

همسر شوقی افندی (رهبر بهائیان) در دیدار با بن گوریون نخست وزیر اسرائیل می گوید: "...ما به اینجا (اسرائیل) تعلق داریم ...من ترجیح می دهم که جوانترینِ ادیان در یکی از تازه ترین کشورهای جهان نشو ونما نماید و در حقیقت باید گفت آینده ما چون حلقات زنجیر به هم پیوسته است."

وقتی در باره ارتباط تنگاتنگ بهائیت و اسرائیل با بعضی از مبلغان بهائی به گفتگو بپردازید واز آنها در این زمینه توضیح بخواهیدباید خود را آماده کنید تا ابتدا شرح مبسوطی در باره اتهامات وارده به بهائیان و خطابه غرائی در مظلومیت آنان بشنوید و در آخر اگر خیلی اصرار در شنیدن پاسخ سوال خود داشته باشید چند کلمه ای بشنوید که:همه این حرف ها دروغ است.رهبران بهایی وقتی به فلسطین رفتند که هنوز دولت اسرائیل تشکیل نشده بود و ما هیچ ارتباطی با اسرائیل جز اینکه مزار رهبرانمان در آنجاست نداریم واین ها تهمت هائی است که یکصد و شصت سال است بر ما زده می شود و سپس از این قبیل سخنان توسط مبلغ مذکور آنقدر زده می شود که تصمیم می یرید بر این همه مظلومیت چند قطره اشک بر چهره بفشانید تا شریک غم آنان باشید...

اما مدتی بعد در حالیکه هنوز از تالمات دوست بهایی خود غمگین هستید از اتفاق به پژوهشگرانی که در مورد بهائیت به پژوهش پرداخته اند برخورد می کنید و حقیقت ماجرا را از آنان هم جویا می شوید. در این هنگام تبسمی در چهره آنان پدیدار می گردد ...

با خود می گوئید معنای این تبسم چیست باید آنها هم چون شما چند قطره اشکی بر مظلومیت بهائیان در این تهمتی که بر ایشان وارد شده بر چهره بفشانند تبسم چه معنا دارد؟ دوست پژوهشگر تان که بر اثر تجربه از چهره به اندیشه باطنی شما تا اندازه ای پی برده است شما را زیاد منتظر نمی گذارد و می گوید: گذشته ها را باید جداگانه بحث کنیم اما بدان که ارتباط بهائیت و دولت اسرائیل،ارتباط دو عضو در یک پیکر است که بدون یکدیگر نمی توانند به حیات خود ادامه دهند و این دو دست در دست هم آینده خویش را به پیش می برند تا جهان را در تصرف خود در آورند...

از تعجب نزدیک است شاخ در آورید جسورانه سخن اورا قطع می کنیدو طلبکارانه مطالبه سند می کنید.پژوهشگر که گوئی از این صحنه ها بسیار دیده است به شما حق می دهدو با آرامش دو عبارت از کتاب های خود بهائیان برای شما می خواند که پرده از واقعیت امر بر می دارد و همه حقیقت پنهان را آشکار می کند: شوقی افندی آخرین رهبر بهایی همسری دارد انگلیسی بنام روحیه ماکسول که بهائیان به او حضرت حرم می گویند.او دیداری دارد با بن گوریون(رئیس جمهور وقت اسرائیل)که در آن دیدار پرده از این موضوع بر داشته است:

متن اصلی به نقل از مجله اخبار امری سال 1340 شماره دی ماه صفحه 601: "چنانچه فرضا نفس استقرار مرکز جهانی بهائی در کشور یهودی نژاد اسرائیل امری به ظاهر لغو تلقی گردد برعکس خانم ربانی (روحیه ماکسول) بدون اندک تردید و با نهایت تاکید اظهار می دارد که ما به اینجا (اسرائیل) تعلق داریم اگر قرار باشد قائل به تمیز و امتیاز هم شد من ترجیح می دهم که جوانترینِ ادیان در یکی از تازه ترین کشورهای جهان نشو ونما نماید و در حقیقت باید گفت آینده ما چون حلقات زنجیر به هم پیوسته است."!!

باور نمی کنی .دوباره و چند باره می خوانی:جوان ترین دین در جوان ترین کشور!ارتباط آنها با یکدیگر همچون حلقه های یک زنجیر!رشد و نمو آنها در کنار هم و با مشارکت هم و با همدلی و همکاری هم...!!

پژوهشگر به فراست بر آمده از تجریه حالت مرا در می یابدزیرا امثال مرا که ازپیش مبلغان بهایی بر گشته ایم را فراوان دیده است .می گوید کافی است یا باز هم برایت سند دیگری ارائه کنم!

سکوت می کنم و او سکوت را نشانه رضایت گرفته و سخاوتمندانه گوشه ای دیگر از نتیجه سالها تحقیقش را به رایگان در اختیارم می گذارد :مصداق وعده ی الهی به ابنا خلیل و وراث کلیم ظاهر و باهر و دولت اسرئیل در ارض اقدس مستقر و بروابط متینه بمرکز بین المللی جامعه بهایی مرتبط و باستقلال و اصالت آئین الهی مقر و معترف و بثبت عقد نامه بهائی و معافیت کافه موقوفات امریه در مرجع عکا و جبل کرمل و لوازم ضروریه بنای بنیان مقام اعلی از رسوم دولت و اقرار برسمیت ایام تسعه متبرکه محرمه موفق و موید.

شوقی " توقیعات مبارکه 102-109 بدیع ص 290

راز تبسمش را در می یابم و بر سادگی خود که فریب مظلوم نمایی های ان مبلغ را خورده بودم و اشکی هم فشانده بودم تاسف می خورم و سراغ آن مبلغ می شتابم تا بر بازیگری و دروغ پراکنی که بر امثال من رواداشته است هشداری دهم و نصیحتی کنم که عمر دروغ و ریا کوتاه است و روز حساب نزدیک...

او هم که حالت مرا دگرگونه یافت و به تجربه دریافت دستش رو شده است از گفتگو امتناع کرد و با چند دشنام بهایی ستیزی بر من فرار را بر قرار ترجیح داد و رفت تا ساده دیگری را به چنگ آورد و قطراتی از اشک بر چهره او روان سازد...!

منبع: وبلاگ بررسی و نقد بهائیت، پست پنجم

تألیف: محمود قوچانی

روی سخن من با کسانی است که بهاییت را به عنوان حقیقت مطلق زندگی خود قبول کرده اند. عزیزان من: من نه از کسی حقوق میگیرم و نه کسی منرا مجبور کرده است و نه تعصب خاصی روی دین خاصی دارم. من مطمئنم که تحقیقاتم در زمینه ادیان و تفکرات مختلف مردم جهان در این زمان و نیز در تاریخ چند هزار ساله دنیا از همه شما بیشتر بوده و خشبختانه تکیه زیادی بر بیطرفی در کشف حقیقت یا همان تحری حقیقت داشته ام. من در چند روز اولی که وارد تحقیق در بهائیت شدم و سایتهای شما را دیدم و در تالارهای گفتمانتان به مباحثه پرداختم و چند مطلب کوتاه را خالصانه برایتان نوشتم ...

...حد اقل 100 شبهه اساسی که وجود هر کدام از آنها در یک تفکر نشانه تناقض یا عقب ماندگی و یا لا اقل اشتباه مکرر آن نویسنده یا متفکر است بطور مستقیم یا غیر مستقیم در مقالاتم آوردم و تا کنون جز تعدادی نامه پر از فحش یا تلفن تهدید آمیز یا چند خط پاسخهای مغرورانه از کسی جوابی دریافت نکرده ام. اگر واقعا شما حقیقت را میگویید چرا از دانستن عقاید دیگران میترسید؟ چرا هیچوقت یک بهائی در عالم خلقت پیدا نشده که بخواهد با مخالفینش به مناظره بنشیند و جمع زیادی بیطرف هم مناظره آنها را ببینند؟ چرا آنهمه مانع روانی جلوی راه کسانیکه بهر دلیلی از شما خارج میشوند میگذارند مثل چاپ عکسش در روزنامه ها و طرد روحانی و اینکه کسی از بهاییها حق حرف زدن با او را ندارد؟ و چرا برای هر چیز یک توجیه میسازید و هر وقت کذب آن توجیه ثابت شد توجیه دیگری می آورید؟ اگر حقیقت بود که جواب نداشت که بخواهید بعد زیر آن بزنید و یک جواب دیگر که هیچ ربطی به قبلی ندارد بیاورید! مگر در مورد محمد ابن حسن عسن عسکری اول نگفتید همان حضرت اعلی (علیمحمد باب) است و بعد که در کتاب خودتان چند مورد نشان دادم که علیمحمد خودش به وجود شخصی به این نام اعتراف کرده حرفتان عوض نشد و نگفتید محمد ابن حسن عسکری از دنیا رفته!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! و بعد که نتوانستید اینرا هم ثابت کنید و من خلاف آنرا ثابت کردم نگفتید اصلا دنیا عوض شده و پیغمبر جدید آمده و همه برنامه هایی که قرار بود انجام شود بهم خورده است!!! مگر در مورد خاتمیت پیغمبر اول نگفتید طبق آیات قرآن  این مساله مردود است و آقای باب پیغمبر بعد از حضرت محمد(ص) است و بعد که آیات روشن قرآن را دیدید و انگشت حیرت به دهان گرفتید دوباره به توجیه جدیدی که هر بچه ای به کذب آن واقف است پرداختید و گفتید آری محمد(ص) پیغمبر آخر است اما تا قیامت و قیامت با ظهور باب بوقوع پیوست!

روی صحبتم با مبلغین بهاییت است. شما که  از پاسخ دادن به کتب مخالفینتان که به بیان تناقضات کتبتان در 15 جلد کتاب مفصل پرداخته اند میترسید چرا در غرب و شرق عالم بنام اسلام نیرو میگیرید و بعد به آنها میگویید که اسلام نسخ شد؟ چرا خود را دور از سیاست میدانید ولی تا یک ذره حکومتی به شما مایل شد با همه نیرو وارد ارکان آن میشوید؟ چرا خود را دور از جنگ میخوانید در حالیکه میدانید قبل از انقلاب ایران چه تعداد زیادی از بهاییان از افسران ارشد نظام و ساواک بودند و رهبری بهاییان ایران در آن زمان رییس ستاد ارتش انگلستان بود!؟ چرا خود را از شاه جنایتکار ایران جدا میدانید در حالیکه هژبر یزدانی (بهایی صاحب دهها کارخانه اصلی ایران در قبل از انقلاب و پشتوانه مالی گسترش بهاییت در ایران) هر هفته پیامی در یک صفحه کامل روزنامه های آن دوران در تایید کامل وی و تمجید از سیاستهای وی مینوشت و همراهی جامعه بهایی ایران را با سیاستهای او اعلام میداشت؟ چرا خود را پیرو دینی میدانید که موعود اسلام است در حالیکه هیچ جای اسلام وعده به دین جدید نداده بود و هیچ مسلمانی منتظر پیغمبر جدید و کتاب جدید نبود؟ چگونه شخصی را مهدی موعود میدانید که خودش گفته من مهدی موعود مسلمانان نیستم!؟؟

چگونه امام دوازدهم شیعه را علیمحمد باب میدانید در حالیکه شش هزار حدیث از پیغمبر و یازده امام در باب اینکه ایشان محمد ابن حسن عسکری (ع) نام دارند و از ولد حسین ابن علی علیه السلام هستند و فرزند نهم امام حسین علیه السلام هستند در اسلام (شیعه و سنی) نقل شده است؟ بگذریم از اینکه جناب باب خودشان بارها این مطلب را تصریح کرده اند! (اگر واقعا دنبال حقیقتید منبع بخواهید.) و بعد شما چگونه ایشان را صادق میدانید اگر در جایی دیگر خودشان را رابط (باب) و در ارتباط مستقیم با حضرت محمد ابن حسن عسکری (ع) بداند و در جای دیگر خود ایشان باشد و در جای دیگر ….. و در جای دیگر …!؟ عزیزان من: چرا کتابهای خودتان را نمیخوانید؟ چرا نمیپرسید کتاب ایقان در این صد ساله اخیر چند بار توسط رهبرانتان تغییر یافته است. اگر دروغ میگویم چاپ اول و چاپ چهارمش را بیاورید اگر تفاوتهایش کمتر از یکصد مورد بود منرا اعدام کنید. چقدر آیات قرآنی بوده که در چاپ اول که ایقان واقعی است با تحریف از قرآن نقل شده بود و به تدریج تغییر دادند و آیات اصلی را نوشتند! (چون دیگه خیلی تابلو بود). چرا کتابهایی را که در مقالاتم نوشتم (از آقایان علیمحمد باب و حسینعلی بها) به شما نمیدهند؟ چرا تفسیر سوره یوسف را نمیخوانید؟ چرا تفسیر سوره کوثر را نمیخوانید؟ اینها که ردیه نیستند. کتب نوشته آقای علیمحمد باب هستند.  مگر میشود کتاب های ایشان را نداشته باشند؟ چرا نمیخوانید. چرا فقط چند صفحه کپی میکنند ولی کتاب کاملش را به شما نمیدهند؟ چرا همه کتابهای ایشان را در کتابخانه منازلتان ندارید؟ مگر چند صد تریلیارد جلد کتاب نوشته اند؟

        عزیزان من: این چه حقیقتی است که شما قبول کرده اید. چرا هیچ شباهتی به حقیقت ندارد. نه میشود بفهمیم. نه میشود تحقیق کنیم. نه میشود با مخالفش صحبت کنیم. نه میشود بدنبال چرا هایش برویم. نه میشود شروعش را باور کنیم. نه میشود پایانش را بدانیم. نه اولش و نه آخرش را نمیفهمیم. مگر عصر حجر است که با شما این برخورد را میکنند؟ خدایا چرا شما ها اینقدر بی خیالید؟؟ چرا وقتی یکی از خودتون هم میاد مناظره میکنه و حقیقت رو میفهمه و مسلمون میشه نمی تونید تحملش کنید؟ اینه معنی ترک جمیع تعصبات؟ بابا یکی بیاید جواب من را بده. آخر تا کی باید باور کنید ماست سیاه است یا روز شب است؟ جواب خدا را چه میدهید؟ اصلا کدام خدا!!! جواب حضرت مهدی (ع) را که نشانه های ظهورشان طبق وعده های تمام کتب آسمانی و احادیث روشن اسلامی بسیار نزدیک است را چه میدهید؟ وقتی صدای منادی آسمانی بلند شد که و نام ایشان را با صدایی که همه اهل عالم بشنوند بزبان آورد: محمد ابن الحسن عسکری و با فاصله کوتاهی صدای رسای ایشان که: یا اهل العالم: انا بقیه الله ...

  مگر میتوانید به ایشان هم همان جوابی را بدهید که به شما یاد داده اند؟ من دلم برای شما چند هزار بهایی داخل ایران میسوزد که آنروز بدبختترین مردم و سر افکنده ترین گروه خواهید بود. اگر این سوالات جواب منطقی داشت (منطقی که همه مردم جهان میفهمند نه منطقی که خودتان هم با شک میگویید!.. من یک سری از جوابهایی که به مبلغین گفته بودند در پاسخ شبهات میتوانن استفاده کنند دارم که اگر لازم شد می آورم تا خودتان ببینید چه خبر است!) مطمئن باشید نه من مسلمان میشدم و نه یک مسلمان حاضر بود یک روز دیگر هم مسلمان بماند. بابا مردم اگه امام زمان بیاد زمین و زمانشون رو به هم میریزند. مگه میشه میگید اومده و کشتندش و رفته آب هم از آب تکون نخورده. بابا مسلمونا منتظر یک امام زمانی هستند که اولین کاری که می کنه نابودی ظلم و حمله به اسرائیله، نه اونی که میگید اومده رفته تو خود اسرائیل کاخ درست کرده نمایندش هم اولین توصیش به جهانیان این بوده که دولت اسرائیل رو به رسمیت بشناسند!!!) نه اونی که هنوز آمریکا دینش رو قبول نداشت که دولت اسرادیل دین ساختگی ایشون رو دین رسمی در اسرائیل اعلام کنه!!!! بابا چند میلیون تا علامت تعجب باید بذارم اینجا!!!!!!

عزیز من تمام این حرفها مدرک داره ولی تمام این سوالات یک جواب داره و من حاضرم با نهایت دوستی و برادری کامل برای یکایک شما عزیزان توضیح بدم.

... اگر هر حرف یا عقیده یا دین که بماند (بگذریم از اینکه ماندن با  ماندوندن فرق دارد!) حقیقت باشد! به نظر شما هفت هشت فرقه دیگری که در زمان تشکیل بهاییت براه افتادند و خیلیها هم از بهاییت جدا شدند و الآن برای خود تشکیلات و تبلیغات و محفلها و .... دارند و عضو گیری هم دارند و هزاران فرقه حیوان پرست (از سوسک پرست گرفته تا موش پرست) و از بت پرستان آفریقا گرفته تا شیطان پرستان آمریکا که میلیونها طرفدار و پیرو راستین! دارند و حتی گروههای اجتماعی مثل نژادپرستان و رپ ها و ... که سالیان سال بوده اند و بعضا صدها میلیون عضو دارند و.... اینها هم حقیقت هستند؟ اگر قرار بود به همین راحتی یک نفر بخواهد خودش را جای بزرگترین پیغمبر جا بزند که خود من از اون آقا لیاقتم بیشتر بود!

وبلاگ نقد و بررسی بهائیت، پست سوم