من یه سوالی دارم که امیدوارم بدون حاشیه به اصل مطلب پرداخته بشه، و از افرادی که میخوان حرفهای تکراری بزنن و تعصب بیجا به خرج بدن خواهش میکنم وارد بحث نشن.

ما تو دورانی زندگی میکنیم که علم امواج و هاله های انرژی ثابت کرده که انسان میتونه هر چیزی رو برای خودش رقم بزنه، و این ثابت میکنه واقعیت داره که انسان تواناترین موجود در عالم هست.

از طرفی ذهنهای محدود شده ای هستند که عادت دارن همه چیزو به تقدیر و خواست الهی و به صلاح بودن یا نبودن و اینطور چیزا میبندن و اگه اتفاق بدی بیفته میگن حتما حکمتی داره و اگه اتفاق خوبی بیفته میگن خواست خدا بوده و خودشونو کلا تو زندگی بی مسئولیت فرض میکنن و اسمشو میزارن بندگی.

نظر شما چیه؟

اگه کسی تحت درمان باشه و همزمان اطرافیانش براش نذر و نیاز کنن، وقتی درمان بشه بیشتر از اینکه بگم داروش موثر بوده میگن خدا شفا داده، در حالیکه شفای الهی همون عقلیه که باعث شده این دارو ساخته بشه نه گریه و زاری اطرافیان

اگه کسی دنبال مال باشه و بهش نرسه ، میگن حتما حکمت داشته، شاید اگه به پول میرسیدی خودتو گم میکردی، در حالیکه این ترس نشأت گرفته از تربیت نادرست هست که میتونه باعث گم شدن انسان بشه

و خیلی چیزای دیگه