انسان زائیده طبیعت است که محیط های جغرافیایی ، نظام های طبقاتی ، اجتماع ، تاریخ ، نژاد ، و خصوصیات ارثی ماهیت او را می سازند .

کتاب «مغز خفته»، نوشته شروین وکیلی، صفحات 12، 13 و 14:
موجود زنده عبارت است از سیستمی پیچیده و خود سازمانده، که در طول زمان پیچیدگی خود را افزایش می دهد. موجود زنده، به دلیل داشتن توانایی خودسازماندهی، این ویژگی را دارد که تغییرات محیط را در درون سیستم خود به شکلی سازمان یافته تصویر کند. به بیان دیگر، سیستم زنده نسبت به تغییرات محیط خارج از خود واکنش نشان می دهد و این واکنش همان تصویری است که از دگرگونی های محیط، بر ساختار پویای مادی زنده منعکس می شود، و این همان مفهوم بازنمایی (آگاهی) است. بازنمایی امروزه بیشتر به عنوان کارکرد بنیادین دستگاه حسی معنا می شود، و به شکلی ویژه از همین انعکاس جهان خارج بر سیستم زنده دلالت می کند.
پس آگاهی عبارت است از توانایی بازنمایاندن تغییرات محیط، در درون سیستم عصبی. اگر سیستمی آنقدر پیچیده شود که از خودش هم در خودش بازنمایی داشته باشد، آنگاه آن سیستم خودآگاه است. خودآگاهی به این معنا، یک حالت خاص آگاهی قلمداد می شود. آگاهی توانایی بازنمایی محیط در قالب شبکه ای از روابط پردازشی و اطلاعاتی است، و خودآگاهی شکل خاص از آگاهی است که بازنمایی خود همین فرآیند را هم در بر بگیرد، و به اصطلاح، خصلتی «خود ارجاع»  به خود بگیرد. این بدان معناست که در سیر تکامل، سیستم هایی پدید آمده اند که نه تنها جهان خارج را بازنمایی کرده و آن را در قالب رمزگان حسی کد گذاری کرده اند، که خود همین روند بازنمایی را هم بار دیگر در درون خود بازتابانده اند، و خود فرآیند رمزگذاری داده های حسی را بار دیگر در سطحی پیچیده تر رمز گذاری کرده اند....

سطوح آگاهی را «هشیاری» می نامند. هشیاری حالتی است که دستگاه پردازنده عصبی در آن قرار دارد....

دوستان گرامی : رازهای نهان و it's me

به هر حال هر کسی نقطه نظری دارد. و حداقل برای خودش قابل احترام است.

از مصاحبت شما لذت بردم. آرزوی موفقیت روزافزون را برایتان خواستارم.

خداحافظ و تشکر.