منبع:

مجموعه ورام، آداب و اخلاق در اسلام / ترجمه تنبیه الخواطر، ص: -527-528

به نقل از WWW.SOALCITY.IR

 

آماده سفر هستیم!

گویند: صاحب دلى ، براى اقامه نماز به مسجدى رفت . نمازگزاران ، همه او را شناختند؛ پس ، از او خواستند كه پس از نماز، بر منبر رود و پند گوید . پذیرفت .

نماز جماعت تمام شد . چشم ها همه به سوى او بود. مرد صاحب دل برخاست و بر پله نخست منبر نشست . بسم الله گفت و خدا و رسولش را ستود. 

آن گاه خطاب به جماعت گفت : مردم !هر كس از شما كه مى داند امروز تا شب خواهد زیست و نخواهد مرد، برخیزد! كسى برنخاست .

گفت : حالا هر كس از شما كه خود را آماده مرگ كرده است ، برخیزد! باز كسى برنخاست .

گفت :

شگفتا از شما كه به ماندن اطمینان ندارید؛ اما براى رفتن نیز آماده نیستید

 

 

ده گروه در قبر نمی پوسند!!!

قطب الدین، ابوالحسن،سعیدبن هبة الله راوندی، متفوی579 ه، که قبر شریفش در صحن مطهر حضرت معصومه(س) زیارتگاه خاص و عام است در کتاب پر ارج «لب اللباب» از معصوم(ع) روایت می کند که فرمود: لا تبلی عشرة: پیکر ده طایفه در قبر نمی پوسد :

1.جهادگران (الغازی)

2. أذان گویان (والمؤذن).

3. دانشمندان (والعالم).

4. حاملان قرآن (و حامل القرآن).

5.شهیدان (والشهید).

6. پیامبران (والنبی).

7. بانوانی که در حال زایمان بمیرند( و المرأة إذا ماتت فی نفاسها)

8. کسانی که به ستم کشته شوند( ومن قتل مظلوما).

9و10.کسانی که در روز جمعه یا شب جمعه بمیرند(و من مات یوم الجمعة أو لیلةها).

تذکر!

در اینجا تذکر این نکته لازم است: مواردی که در این احادیث اشاره شده غیر از نبوت، بقیه موارد ، علت تامه نیستند(که حتما جسدشان نپوسد بلکه معددات هستند، به این معنی که هر یک از این موارد ده گانه مقتضی آن است که پیکر انسان در قبر نپوسد مگر اینکه شخص با اعمال نا شایست خود، این اقتضاء را از بین ببرد( کتاب اجساد جاویدان، ص ،21در این کتاب به 136 مورد مستند در باره اجساد سالم انبیاء و اولیاء اشاره شده است).

به عنوان مثال عالم و مؤذن و جهادگر، اقتای علم و أذان و جهادشان این است که در قبر نپوسند، اما به شرط اینکه گناهان دیگری انجام نداده باشند که این اقتضاء را از بین ببرد، یک چراغ نفتی اقتضا دارد(در حالی که سوخت کافی دارد) که تا دو ساعت دیگر بسوزد و روشنایی و گرما بدهد، اما به شرط اینکه بادی نیاید و این اقتضاء را از بین نبرد.

ضمنا در باره نپوسیدن اجساد، در قرآن کریم شواهدی وجود دارد، مثل داستان اصحاب کهف و «عزیر» پیامبر که صد سال پس از مردنش، خداوند او را زنده کرد تا به او نشان دهد که مردگان را چگونه زنده می کند، و شگفت آنکه غذای عزیر هم در این صد سال تغییر نکرده و نپوسیده بود:

فانظر الی طعامک و شرابک لم یتسنه(بقره، آیه 259)

به غذا و نوشیدنیت بنگر که از بین نرفته و فاسد نشده است

هیبت ملک الموت نسبت به محتضر فرق مى کند. براى خوبان و صالحان طبیب حاذق و براى مشرکان و کسانى که در عمرشان عمل خیرى انجام نداده اند، بدترین شکل و هیبت مى باشد. براى کسانى که عمل نیک و شایسته انجام مى دهند،  عمل صالح او واسطه خیر مى گردد تا جسم معذّب مریض مؤمن را در مقابل امراض جسمى نجات دهد. و به آن درجه و مکانى که خداوند در قرآن اش بشارت داده هدایت کند.

طبق احادیث و روایات معصومین (علیهم السلام) هیبت ملک الموت نسبت به محتضر فرق مى کند. و بعضى از افراد در حال جان کندن، داد و فریاد مى زنند، زن و بچه ها را صدا مى کنند، مرتب دست و پا را به شدّت تکان مى دهند و چنگ مى انداختند، تا خلاصى یابند. ولى افسوس! که راه فرارى نیست. و بعضى ها نیز بدون هیچ مشکل و عذابى در بهترین وجه و با توصیه هاى قبلى که کرده اند تسلیم قدرت لایزال حق مى شوند و این مسائل خود نشان دهنده حالات ملک الموت بر بالین محتضر است.

حضرت ابراهیم (علیه السلام) از حضرت عزرائیل تقاضا کرد که شکل و هیبت اش را هنگام قبض روح کافر ببیند. عزرائیل عرض کرد: طاقت ندارى! فرمود: میل دارم ببینم. عزرائیل خودش را به آن هیبت نشان داد. و ابراهیم (علیه السلام) دید صورت مردى است سیاه که موهاى بدن اش ایستاده، بدبو، با لباس سیاه پوشیده و از دهان و بین او شراره آتش و دود خارج مى شود و... ابراهیم (علیه السلام) غش کرد. پس از به حال آمدن فرمود: اگر کافر هیچ عذابى نداشته باشد، بس است عذاب اش در دیدن تو و بالعکس.¹

در تفسیرالمیزان در ذیل آیه: «یا أَیَّتُها النَّفْسُ المُطْمَئِنَّةُ... »² آمده که در اصول کافى صدیر صیرفى مى گوید: به امام صادق (علیه السلام) عرضه داشتم: فدایت شوم، یابن رسول اللّه! آیا مؤمن مرگ را و قبض روح خود را کراهت مى دارد؟ فرمود: نه، به خدا سوگند! وقتى فرشته مرگ نزدش مى آید تا روح اش را قبض کند، مؤمن به جزع در مى آید و ملک الموت به او مى گوید: جزع مکن، اى ولى خدا! به آن خدایى که محمد (صلى الله علیه وآله وسلم) را به نبوّت مبعوث کرد، من نسبت به تو دل سوزتر و مهربان تر از پدرى مهربان هستم، اگر پدرت این جا بود پیش از من به تو مهر نمى ورزید، چشم خودت را بازکن و ببین.

آن گاه فرمود: در آن هنگام رسول خدا (صلى الله علیه وآله وسلم) و امیر مؤمنان و فاطمه و حسن و حسین (علیهم السلام) و امامان ذریّه او در برابرش ممثل مى شوند. و به وى گفته مى شود:

این رسول خدا (صلى الله علیه وآله وسلم) و این امیرالمؤمنین و فاطمه و حسن و حسین و اینان امامان از ذریّه اویند، که همه رفقاى تو هستند. فرمود: پس مؤمن چشم خود باز نموده حضرات را تماشا مى کند، در این هنگام ندا کننده اى از طرف رب العزّة روح او را ندا مى کند و مى گوید: «یا أَیَّتُها النَّفْسُ المُطَْئِنَّةُ...» ؛ اى نفس که با دیدن محمد و اهل بیت اش

 (علیهم السلام) اطمینان یافتى، به سوى پروردگارت برگرد، در حالى که به ولایت راضى و به ثواب مرضى هستى، پس داخل در بندگان من شو، یعنى در زمره محمد و اهل بیت اش که آنها محبوب تر از مرگ ات مى باشند، و ملحق شدن به منادى حقّ ات که از هر چیزى برایت عزیزتر است. «وَالنّازِعاتِ غَرْقـاً * وَالنّاشِطاتِ نَشْـطا» ³ ؛ قسم به فرشتگانى که جان کافران را به سختى مى گیرند. سوگند به فرشتگانى که جان مؤمنان را به آرامى باز گیرند

على بن ابراهیم قمى در تفسیرش از حضرت على (علیه السلام) روایت کرده، که آن حضرت فرمود: هنگامى که فرزند آدم در آخرین روز دنیا و نخستین روز آخرت قرار مى گیرد، مال و فرزندان و عمل او برابرش مجسم مى شوند. رو به مال اش مى کند، به وى مى گوید: به خدا قسم من نسبت به تو حریص و بخیل بودم. حال سهم من نزد تو چیست؟ مال جواب مى دهد و مى گوید: به اندازه کفن ات از من بردار.

پس رو مى کند به فرزندان خود مى گوید: به خدا قسم شما را دوست مى داشتم و حامى شما بودم سهم من نزد شما چیست؟ آنها مى گویند: تو را به قبرت مى رسانیم و در آن دفن مى کنیم. پس از آن روى مى کند به طرف عمل اش و مى گوید: به خدا قسم، من نسبت به تو بى اعتنا بودم و تو بر من گران بودى بهره من از تو چیست؟ مى گوید: من در قبر و قیامت هم نشین تو خواهم بود تا من و تو به پیشگاه پروردگارت عرضه شویم.

اگر این شخص دوست خدا باشد عمل اش به صورت خوش بوترین و زیباترین مردم با بهترین لباس ها نزد او مى آید و مى گوید: بشارت باد بر تو، به روح و ریحان و بهشت نعیم خدا خوش آمدى، و مى پرسد تو کیستى؟ مى گوید عمل صالح تو هستم از دنیا به بهشت حرکت کن.

قیس بن عاصم روایت کرد: با جمعى از قبیله بنى تمیم، خدمت رسول خدا (صلى الله علیه وآله وسلم) مشرف مى شودیم و [ کسى] عرض مى کند یا رسول خدا (صلى الله علیه وآله وسلم) ! ما را موعظه اى فرما که از آن بهره مند شویم، زیرا ما بیابان گردیم (کمتر به زیارت حضرت ات موفق مى شویم) پس آن حضرت ایشان را به کلمات خویش مؤعظه فرمود، از آن جمله فرمود: اى قیس! براى تو چاره اى نیست، از قرینى که با تو دفن شود و او زنده است و تو با او دفن مى شوى در حالى که مرده اى. اگر یک قرین کریمى باشد تو را گرامى خواهد داشت. و اگر لئیم باشد، تو را وا خواهد گذاشت و محشور نمى شوى مگر با او و پرسیده نمى شوى مگر از او، پس آن را قرار مده مگر صالح (نیک) زیرا اگر صالح باشد با او انس خواهى گرفت و اگر فاسد باشد وحشت نخواهى کرد، مگر از او. و آن قرین عمل تو است.

در كشور غنا مراسم جالب و كاملا متفاوتی با خیلی از كشورهای جهان دررابطه با تدفین عزیزانشان دارند.
1- آنها در مراسم خاكسپاری ساعت ها برقص و پایكوبی میپردازند چرا كه معتقد هستند شخص متوفی زندگی جدید خود را در جهان دیگر آغاز كرده است.
2-  براساس نوع و وضعیت شغلی متوفی تابوت او را میسازند. مثلا اگر راننده بوده تابوت شخص بشكل ماشین و یا ماهیگیر بوده بشكل ماهی و اگر هم در هواپیمایی كار كرده بشكل هواپیما میسازند.

.

حبرا قدیشا: انجمن تدفین

در هر جامعه یهودی یك گروه از مردان و زنان داوطلب می‌شوند كه بامور تدفین (قبورا) مردگان آن جامعه بپردازند. این گروه‌ها را «حبرا قدیشا» می‌نامند. وجود «حبرا قدیشا» نخستین بار در قرن چهاردهم در اسپانیا ذكر شده است. در بسیاری موارد «حبرا قدیشا» هستة اصلی جامعة یهودی در هر محلی بوده است.

منبع:واژه های فرهنگ یهود

چرا مراسم تدفین یک مرد طولانیتر و با تشریفات بیشتری نسبت به زن صورت می گیرد؟

طولانی بودن مراسم تدفین مرد بخاطر خواندن بخش تحت عنوان هقافا به نیت جبران گناه احتلام می باشد و چنین موردی درباره زن معنا ندارد.

 

نقل از سایت انجمن کلیمیان تهران

 سوگواری در یهود

رسم سوگواری مردگان یك رسم كهن اسراییل است كه از تورا(تورات) ریشه گرفته است. ابلوت (سوگواری) بلافاصله پس از قبورا (تدفین) آغاز می‌شود.شخص سوگوار به خانه باز می‌‌گردد، كفش‌ها را بیرون می‌آورد و بر روی خاك می‌نشیند. همسایگان و دوستان برای او سعودت و هبرائا(خوراكی كه خویشان برای عزادار می‌آورند) تهیه می‌كنند و صواب نیحوم‌آبلیم (تسلیت سوگوارن) را بجای می‌آورند. سوگواری شدید بمدت شیبعا(هفت) روز ادامه می‌یابد ولی در شبات(شنبه) و اعیاذ معمول نیست. فرد سوگوار طی سی‌روز (از روز تدفین) حق اصلاح و آرایش ندارد. فرزند(پسر) برای بزرگداشت یاد پدر یا مادر بمدت یازده‌ ماه پس از روز تدفین هر روز، و هر سال در روز درگذشت قدیشطلب امرزش میکنند  می‌خواند.

تدهین (مالیدن روغن مقدس به بیماران ) 

  اگر گناه بیمارى روح است و موجب سست شدن ارتباط انسان با خدا مى شود، بیمارى جسمى نیز مشكلى بشرى است كه حیات زمینى را تهدید مى كند. در هر دو حال ، مسیحیان براى شنیدن پیام رهایى بخش ‍ خدا آماده مى شوند؛ زیرا معتقدند كه خدا مسیح را براى عیادت بیماران ، شفا دادن ایشان و آماده كردن آنان در لحظات جان دادن فرستاده است . آیین تدهین بیماران نشان دهنده وجود خدا و محبت اوست و به یاد مى آورد كه خدا انسانهایى را كه به وسیله بیمارى مورد امتحان قرار گرفته اند، فراموش نمى كند. به دیگر سخن ، هدف از این آیین آن است كه با احساس جانكاه تنهایى و بى كسى بیماران مقابله نماید، مخصوصا در مواردى كه جسم فرسوده شده و جان اندك اندك از تن مى رود و مرگ فرا مى رسد. مسح كردن بیماران با روغن مقدس مسلم مى سازد كه آنان تنها نیستند، بلكه مسیح با ایشان است و آنان را به سوى خدا رهنمون مى شود. همچنین گروهى از برادران ایمانى با او هستند و براى او دعا مى كنند.
 

دفن میت در صائبین مندایی

 

احکام میت: با آشكار شدن علائم مرگف محتضر را قبل از مفارقت روح از بدنش با مراسم خاصی غسل داده و کفن می¬کنند و برای تدفین آماده می¬سازند سپس منتظر می¬مانند تا محتضر بمیرد، بعد از دفن نیز مراسم دارند که توسط بازماندگان انجام می¬شود. همچنین عقیده دارند اگر محتضر قبل از مرگ غسل داده نشود برای همیشه نجس خواهد بود

تدفین در بهائیت

وقتی فردی از افراد بهائی  می‌میرد یا به اصطلاح بهائی صعود (بالارفتن، مردن) می‌کند، باید طبق دستورات بهاءالله شارع دیانت بهائی و هم چنین با تشریفات بهائی کفن و دفن شود:

1. باید میت را شست و حتی الامکان به او عطر زد تا معطر گردد.
2. پس از شستن باید او را در پنج قطعه پارچه پیچید.
3. باید در انگشت او، انگشتری که این آیه روی آن کنده شده قرار داد:

   «قد بدئت من الله و رجعت الیه منقطعا عما سواه و متمسکا باسمه الرحمن الرحیم»

   (معنی این به فارسی: از خداوند به وجود آمدم و به سوی خداوند برمی گردم در حالی که از غیر او بریده و به اسم بخشنده مهربان او متمسکم.)

4. سپس باید او را در صندوقی گذاشت که از چوب سخت یا بلور و یا سنگ ساخته شده باشد.
5. پس از آن باید او را برابر قبله بهائیان قرار داد و سپس نماز مخصوص میت را برای او خواند
6. نماز میت تنها نمازی  در دیانت بهائی است که به صورت جماعت برگزار می‌شود.
7. محل دفن میت نباید بیشتر از یک ساعت راه از محل فوت او باشد.
8. باید صندوق میت خاک قرار داد که پایش به طرف قبله باشد.
9. خواندن نماز میت  و قرار دادن انگشتری برای کسانیکه سنشان از ۱۵ سال تمام (سن بلوغ در دیانت بهائی) کم‌تر است، الزامی نیست. 

 

 بها الله و عصر جدید، صفحه ۱۶۲

 

قبرستان های ادیان

 

مسیحی

مسلمان

یهودی

عامه مردم، گورستان را فضایی تاریك، متروك، مخوف و ساكت می‌دانند كه در آن زندگی می‌میرد.
برای آنها گورستان فضای سوگواری و ماتم است و كسی از این فضا انتظار جذابیت و تفریحی بودن ندارد كه ریشه این موضوع را می‌توان در نوع ساخت و مكان‌یابی گورستان‌ها جستجو كرد اما گورستان ها در دنیا صرفا کارکرد دفن مردگان را از دست داده اند و در بسیاری از نقاط دنیا تبدیل به موزه، گالری و یا یک پارک تفریحی بزرگ شده اند.
گورستان دیگر یک مکان ترسناک آنطور که در فیلم ها و داستان ها می بینیم و می خوانیم نیست بلکه هم اکنون تبدیل به یک جاذبه گردشگری شده است اما هنوز در ایران باورها بر این پایه استوار است که گورستان محلی برای تفریح یا شادمانی کردن نیست . « رضائیان» مدیرعامل سازمان بهشت زهرا(س) اعتقاد دیگری دارد . او می گوید :«هم اکنون بهشت زهرای تهران یکی از بزرگترین فضاهای سبز در پایتخت است و آن را می توان به بزرگترین بوستان تهران تبدیل کرد.» وی که بیش از 20 سال مدیرعامل این سازمان است می خواهد تا گورستانی برای پایتخت تدارک ببینند که تمام معیارهای یک گورستان استاندراد را داشته باشد.

*گورستان افسانه ای پرلاشز
در بین 20 گورستانی که در پاریس وجود دارد ، گورستان «پرلاشز» افسانه ای ترین آنهاست. این گورستان بزرگترین پارک شهر است که هر ساله بیش از 2 میلیون نفر را به خود جذب می کند. به همین دلیل از نظر جلب گردشگر در ردیف دیگر مکان‌های توریستی شهر از قبیل کلیسای نتردام، موزه‌ی لوور، برج ایفل یا طاق تریومف قرار می‌گیرد.
زمانیکه در این گورستان قدم می زنید مسیر سنگفرش های درختکاری شده باعث تعجب شما می شود . اغلب افرادی که به این گورستان می آیند در جست و جوی نویسنده یا موسیقیدان محبوب خود هستند.
در سال 1785، وقتی که گورستان معروف «سنت اینوسان»، یکی از بزرگترین گورستان‌ها در قلب شهر بسته شد، میلیون‌ها استخوان پوسیده به گورهای عمومی قدیمی منتقل شدند. اما نیاز به ایجاد گورستانی بزرگ برای شهر احساس می‌شد. سرانجام با هم‌اندیشی «الکساندر برونیار» معمار و «کاترومر دو کوینسی» باستان‌شناس، گورستان «پرلاشز»، شبیه باغ‌های انگلیسی، در 21 می 1804، با قوانین جدیدی که توسط ناپلئون وضع شد، مورد بهره‌برداری قرار گرفت.
در ابتدای شکل گیری تمایل برای دفن اموات در این گورستان بسیار کم بود تا اینکه «نیکولاس فروچات» طراح شهری ، این گورستان را توسعه داد و مقامات محلی را قانع کرد تا تابوت برخی از شخصیت های معروف را که در جای دیگری دفن شده بودند را به این مکان برای دفن مجدد بیاورند . اجرای این ایده به محبوب شدن گورستان کمک کرد.
مساحت این گورستان بیش از 44 هکتار با بیش از 5 هزار و 300 درخت است. بسیاری از بناهای یادبود در این گورستان توسط معماران مشهور جهان ساخته شده و همین موضوع باعث شده تا گورستان «پرلاشز» یک موزه در فضای باز باشد.
امروزه بیش از 300 هزار نفر در این قبرستان دفن شده اند و دیوار معروف «کومونارد» که سمبل آزادیخواهی و آرمان طلبی مردم فرانسه است نیز در این گورستان واقع شده است.
گورستان «پرلاشز» فضایی همگانی است که زیر نظر شهرداری اداره می‌شود .
سیستم پذیرش گورستان از ابتدای احداث به خانواده‌ها‌ آزادی کامل برای ایجاد بناهای یادبود را می داد.به این ترتیب تنها با گذشت چند دهه، بناهای یادبود، مکان‌های نیایش، اتاقک‌ها و ستون‌ها بر قبرها چندبرابر شدند که بسیاری از آنها منحصر به فرد هستند. تعیین محل قبر و بنای یادبود در این گورستان آزاد است و هیچ گروه‌بندی مذهبی، اجتماعی یا سیاسی در فضای آن وجود ندارد. در این گورستان افراد سرشناس زیادی آرام گرفته‌اند که می‌توان نام تعدادی از پرطرفدارترین آنها را در نقشه‌ی راهنمای گورستان دید و از آن جمله می‌توان به پروست، اسکار وایلد، بالزاک، پل آلوار و صادق هدایت اشاره کرد.
برای رفاه گردشگران، شهرداری پاریس تورهای گروهی منظمی همراه با راهنما برای نشان‌ دادن گورهای معروف و توضیح شرح حال‌های مختصری از آنها ترتیب داده است. هزینه‌ی معمولی برای هر نفر در هر دور گردش، شش یورو است.
گورستان‌ «پرلاشز» در حال حاضر محل رفت‌وآمد افراد بسیاری از قبیل کارکنان گورستان، افراد محلی، خانواده‌های مردگان، گردشگران و افرادی که روزهای یکشنبه برای هواخوری می‌آیند است . این مکان  علاوه بر خوابگاه مردگان، به مکانی زنده تبدیل شده است.
با مراجعه به سایت این گورستان به آدرس www.pere-lachaise.com می توان به صورت مجازی از این گورستان زیبا بازدید کرد.

آلبوم نقاشی در گورستان مری

گورستان «مری» در رومانی به خاطر سنگ قبرهای رنگی اش با نقاشی های زیبا معروف است.
«ساپانتا» دهکده ای بی نظیر در نزدیکی مرز اوکراین است که در قلب تک تک رومانیایی ها جای گرفته است. این دهکده به دلیل گورستان جذابی که دارد مکانی جالب برای بازدید گردشگران از سراسر دنیا و سراسر رومانی است.
این گورستان شکل نقاشی گونه خود را از سال 1935 به دست آورد. «لون پاتراس» مجسمه ساز و نقاش در آن سال اقدام به تغییر دادن گورستان کرد. او بر روی هر صلیب بزرگ نقاشی می کرد و شعرهای جالب بر روی هر سنگ قبر می نوشت. هم اکنون فرد دیگری به نام «دیمیتری پاپتینکو» به این کار مشغول است و حتی سفارش های بین المللی دارد.
او می گوید:«گاهی اوقات برای مشتریان ایتالیایی متن های روی صلیب ها را  از زبان لاتین به ایتالیایی بر می گرداند چراکه بسیاری این صلیب ها را در باغچه خانه اشان قرار می دهند.»
او به طور معمول سفارش هایی از مردم فرانسه ، آمریکا یا کانادا دارد . سفارش های بین المللی برای صلیب هایی که در این گورستان کار گذاشته شده فعالیت جدیدی است که با توسعه منطقه گردشگری روستایی در رومانی و معروفیت این گورستان پیشرفت کرده است.
600 صلیب چوبی گورستان کلیسای ساپینتا را احاطه کرده است که در واقع انفجاری از رنگ های روشن است . نقاشی های مختلفی در این گورستان به چشم می خورد گویی افراد وارد یک گالری نقاشی شده اند. شعرها توصیف حال مردگان در زمان حیاتشان است و نقاشی ها مردگان و خانواده هایشان در یک زندگی روزانه روستایی نشان می دهد.
این گورستان آلبوم تصویری از اهالی روستا است که نشان می دهد حتی در گورستان زندگی در جریان است. این گورستان در فهرست آثار میراثی یونسکو ثبت شده است.

«های گیت» جنگلی که گورستان است

گورستان «های گیت» لندن یکی از جذابترین و زیبا ترین گورستان های جهان است که قدمت آن به سال 1839 بر می گردد. آرامگاه ابدی کارل مارکس در این گورستان واقع شده است .
این گورستان در جنوب ایستگاه مترو و در دامنه تپه «های گیت»، از دو بخش تشکیل شده است. بخش غربی که شامل چندین مقبره بسیار قدیمی است، برای عموم قابل بازدید نیست.
برعکس، ورود همه به بخش شرقی آزاد است، ولی بازدیدکنندگان نباید از معابر تعیین شده خارج شوند. در این قسمت می توانید مقبره عظیم کارل مارکس را در کنار فعالان سیاسی، سیاستمداران و تبعیدشدگان معروف دیگر مشاهده کنید. نویسنده معروف، «جورج الیوت» که نام واقعی اش «مری آن اوانس» بود نیز در این محل دفن شده است.
در بخش دیگری از گورستان «های گیت» سنگ قبرهای متعلق به اعضای ثروتمندترین خانواده های لندن قرار دارد.
این گورستان قطعه ای برای دفن افراد مسلمان نیز دارد که بدون هیچ مشکلی و بر اساس آئین های اسلامی دفن صورت می گیرد.
درختان قدیمی این گورستان را تبدیل به جنگلی زیبا کرده است . رویش گل های وحشی زیبایی خاصی به این منطقه بخشیده است و برخی حیوانات مانند روباه در این گورستان زندگی می کنند. همچنین در این گورستان 50 نوع پرنده و 18 نوع پروانه شناسایی شده است.
بخشی از این گورستان برای نگهداری خاکستر مردگان در نظر گرفته شده است . خیابان مصر که منتهی به میدان لبنان می شود از اسامی به کار رفته در این گورستان قدیمی است. در میدان لبنان درخت سدر لبنانی با عمر نزدیک به سه قرن سر به آسمان برده است.

  

گورستانی شبیه تابلوی نقاشی

دیوارهای کنگره دار سفید و قرمز و گنبد طلایی صومعه نوودوبچی ، آن را تبدیل به یکی از جذابترین صومعه های مسکو کرده است. صومعه نوودویچی ،در سال 1524 به وسیله پرنس واسیلی سوم تاسیس شد . هرچند برج ها و دیوارهای فعلی به سال های 1685 تا 1687 باز می گردد. این صومعه محل تبعیدی بود برای زنان اشراف زاده به منظور عزاداری یا قهر و بی اعتنایی كه از بین آن ها می توان به نام هایی نظیر سوفیا خواهر پتركبیر كه در سال 1698 كودتایی را از همین محل علیه وی برانگیخت اشاره کرد. گورستان كناری این صومعه شامل قبر اشخاص برجسته ای نظیر نیكیتا خروشچف ( تنها رهبر روسیه كه خارج از كرملین خاك شده است ) ، نیكلای گوگول ، سرگئی پروكفیو و آنتوان چخوف است .
این گورستان سومین مکان جذاب گردشگری در روسیه است که کار دفن اموات را از سال 1898 آغاز کرد. امروز مقبره بسیاری از نویسندگان، موسیقیدانان ، شاعران، بازیگران ، مردان سیاسی و دانشمندان روسیه در این مکان واقع شده است.
این گورستان شبیه تابلوی نقاشی ای است که منظره ای فانتزی از یک پارک بزرگ و زیبا را به نمایش می گذارد.این گورستان به بخش شرقی و غربی تقسیم می شود و جزو مکان های میراثی در یونسکو به ثبت رسیده است. اخیرا بوریس یلسین رئیس جمهور اسبق روسیه هم در این مکان به خاک سپرده شد.
از گذشته های دور در فرهنگ های مختلف حفظ یاد مردگان اهمیت خاصی داشته است به گونه ای که همواره قبرهایی با سبک های هنرمندانه برای مردگان در گوشه و کنار دنیا شکل گرفته اند. اهمیت گورستان در تاریخ بشری به حدی است که در بعضی موارد تنها نشانه ای که از تمدن بر جا مانده همانا قبرها هستند و حتی بعضی از تمدن ها مانند مصر را با قبرهای آن می شناسند ، در جوامع مختلف به تبع تفاوت فرهنگی ، برخورد های متفاوتی با مردگان صورت میگیرد در جایی آن را  بد می شمارند و با سوزاندن مردگان تمام آثار را از بین می برند. در جای دیگر مردگان به حدی احترام دارند که زندگان به پرستش آنها می پردازند و قبرهای با شکوهی را برای آنها احداث می کنند به همین دلیل نحوه برخورد با گورستان در فرهنگ های مختلف متفاوت است.
در بیشتر فرهنگ ها مرگ اهمیت خاصی برای افراد دارد بنابراین در طراحی گورستان به گونه ای عمل می کنند که به صورت مکانی برا ی ارتباط معنوی زندگان با مردگان باشد.

پرسش :

چرا هندوان مرده های شان را می سوزانند؟

 
 
پاسخ :

قوانین، مقررات و عقاید هندوها بر اساس مقاصد چهار گانه ای بنا شده است كه عبارتند از:
1. كامه: كه همان كامرانی و طلب لذایذ جسمانی است.
2. ارتهه: كه مراد از آن وظایف افراد نسبت به امور جهان می باشد.
3. دهرمه: به معنای شریعت و اخلاق و رفتار دینی.
4. مكشه: به معنای هدف غایی انسان و آن عبارت است از نجات روح و رسیدن آن به مرتبه كمال كه از طریق نفی تمام بدبختی های زندگی می باشد.[1]
درهندوئیزم در راستای مقصد چهارم دو عقیده بنا شده به نامهای:
1. سمساره: كه معنای آن انتقال ارواح یا تناسخ می باشد[2] فلذا هندوها بر این اساس معتقد می باشند كه ارواح انسانها بعد از مرگ در قالب بدنهای دیگر وارد این جهان می شوند و به زندگی مجدد می پردازند.
2. كرمه: كه معنای آن كیفیت و چگونگی تولد ثانوی است[3] به عبارت دیگر بر اساس این عقیده هندوها طریقه و راه عمل به سمساره كه در ادامه به آن اشاره می شود بیان می دارند. بنابر این با توجه به آنچه كه بیان شد هدف غایی در دین هندو آزاد و رها شدن از محنت حیات است و بر این اساس پیروان این دین به دنبال این هستند كه در تجسم و حلول بعدی، زندگی بهتری داشته باشند.[4]
از این رو هندوئیزم برای چگونگی توالد ثانوی (كرمه) قانون سوزاندن مردگان را وضع كرده اند و از این رسم دو هدف را دنبال می كنند كه عبارتند از:
1. عمل به كرمه: ‌(چگونگی توالد ثانوی) یا به عبارت دیگر آنها بدین وسیله به روح در حال عزیمت این امكان را فراهم می كنند تا این جهان را ترك كند و منزلت نیاكان را به دست آورد و همانند شبح در این جهان باقی نماند و به سرنوشت بعدی خود رهسپار شود.[5]
2. رفع آلودگی: هندوها بر این عقیده اند كه با مرگ فرد آلودگی گسترده ای آزاد می شود كه تنها راه رفع این آلودگی سوزاندن جنازة مرده ها می باشد.[6]
نتیجه آن كه هندوها به دو دلیل مرده های خود را می سوزانند:
اول آنكه: این كار را (سوزاندن مرده) بهترین راه تسریع در رسیدن متوفی به زندگی بعدیش می دانند و دوم آنكه با این كار در صدد برطرف كردن آلودگی ایجاد شده می پردازند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1. دین هندو، سی بل شاتوك، ترجمة حسن افشار.
2. آیین هندو، سیمین و تیمن، علی موحدیان عطار.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] . آریا، غلامعلی، آشنایی با تاریخ ادیان، تهران، مؤسسه فرهنگی و انتشاراتی پایا، چاپ سوم، 1379ش، ص 55.
[2] . جان بی ناس، تاریخ جامع ادیان، ترجمه علی اصغر حكمت، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، 1377ش، ص 155.
[3] . همان.
[4] . گواهی، عبدالرحیم، جهان مذهبی، تهران، نشر فرهنگ، چاپ دوم، 1378ش، ص297.
[5] . سیمن و تیمن، آیین هندو، ترجمه علی موحدیان عطار. قم، مركز مطالعات و تحقیقات ادیان و مذاهب، 1382ش، ص 74.
[6] . همان.
 

تمام خیابان پر بود از هیزم های آماده سوختن . چه قشنگ که همه اینجا برای گرم شدن آتش روشن می کنند . تصور یک شومینه روشن خیلی لذتبخش بود . مثل شمال ایران . درهوای سرد کنار شومینه بشینی و صورتت از آتیش سرخ بشه و دلت نخواد از جات بلند شی .
یک عده آدم ! تعدادشون زیاد نیست . دارن میان به سمت ما . یک چیزی رو دستاشونه . پارچه قرمزی روش کشیدند . یک جسد . جسد مردی هندو که زانوانش جمع است . دراز کشیده اما پاهاش صاف نیست . لابد یکی از همین خیابان خوابها بوده که ساعتها بعد از مردنش به دادش رسیدند . زانوان خشک شده اش مشکلی ایجاد نخواهد کرد . این هیزمها تبدیل به خاکسترش خواهند کرد .

محل مخصوص سوزاندن مردگان . این همه چوب برای گرم شدن ابدی هستند . در هر محله مکانی مخصوص برای سوزاندن مردگان وجود دارد . روی خاک گودالی به عمق ۲۰ سانتیمتر حفر کرده اند . به اندازه ای که یک نفر در آن دراز بکشد و هم سطح زمین شود . روی گودال با چوبهای آماده سوختن پوشیده می شود . ۲ ساعت طول میکشد . نیمکتهایی برای همراهان مرده ها در نظر گرفته شده که ۲ ساعت به انتظار بنشینند برای تماشا و گرفتن خاکستر .

انبرهایی که به دیوار آویزون شده اند برای این کار هستند . دندانها ، ناخنها و مقداری استخوان چیزهایی هستند که بعد از ۲ ساعت باقی خواهند ماند برای سپرده شدن به گنگ مقدس .
احساس میکردم با هر نفسی که میکشم مقداری خاکستر معلق در هوا را استشمام میکنم که چند ساعت پیش آدم زنده ای بوده .
احساس عجیبی بود . دوباره به خیابان پر از چوب نگاه کردم . دیگه یاد شومینه و شمال و هوای سرد نیافتادم . این چوبها نصیب چه کسانی خواهند شد ؟