از قدیم هم همینطوری بود

پسرا مقابل هر چی  بتونند جلوی دخترها در بیان از زبون   و تیكه انداختن كم می ارند

ولی مطمئن باشید ما توی سفر چین پیاده هم شده بریم  دخترها را توی تور چین ثبت نام نمیكنیم

در ضمن از بس پشت سر اسب من حرف در آوردید رفت آرایشگاه كلی خرج سر دست من گذاشت یه تیپ جدید زد تا جلوی اسب شماره 46 كم نیاره

باید هم پکر بشه چون بهش نمیرسید.ولی فکر کنم با دیدن عکسای زیر یاد خاطرات شیرین گذشته اش بیفته و از افسردگی در بیاد:

 

اسب من حسابی این دو روز پكره

كه چرا مردم این قدر درك نمیكنند و بین تكنیك و زیبایی میرند سراغ زیبایی

تنها جوابی كه تونستم بهش بدم این بوده كه مردم این دوره زمونه  بین علم و ثروت ثروت رو انتخاب میكنند

این دو روز هم بردمش دندون پزشكی تا دیگه كسی جرات نكنه بهش بگه دندونهاش ریخته

اولا که اسب من قیافه داره و با متانته ولی اسب شما بی ریخته دندوناش هم از دهنش زده بیرون

ثانیا اسب من باکلاسه اگر هم لازم باشه شیهه میکشه اسب فهمیده ای هم هست و هر چی بهش بگم گوش میده

البته من ماشین ندارم ولی حاضرم دار و ندارم رو بفروشم و اسب رو شما به صورت قسطی هم که شده بخرم.

بعید میدونم دیگه کسی از این جور معامله ها بهتون پیشنهاد کنه.

در هر صورت نیازی هم به اسب شما نیست چون خودم یک اسب بهتر دارم.

 

 

من به شما پیشنهاد میکنم یه پیغام برای فروش اسبتون تو قسمت نیازمندی های کلوب بذارید.یه قیمت مناسب هم برای اسبتون انتخاب کنید مثلا 5000 کورورب.

بعد از فروش اسبتون با این پول تشریف ببرید چین.فکر نمیکنم یک اسب پیر و از کار افتاده بیشتر از اینها ارزش داشته باشه.یک قاطر کاراییش بیشتر از این اسبه.

اگه جا بود یک جا ترک اسبتون هم به ما هم بدید

آقای سینا شما که اسب دارید دیگه نیازی نیست برای سفر به چین هزینه بدید.فکر کنم اسبتون بتونه خودش شما رو تا چین برسونه

این عكسای چین خیلی به من چسبید

هوسی شدم اگه سه چهار  تا از بر و بچ جمع بشن یه سفر جمع كنیم بریم چین
میكن تور میبرن حدود یك تومن بیشتر هزینه نداره
من پول لب تابم رو دارم   كی دیگه حاضره  یه تور بریم  چین

البته فقط خانوماتون رو نیارید

پنج گونه ذِن

دسته بندى ِ كوُى ـ فنگ زوُنگ ـ مى، استاد ِ كهن ِ چَن ِ (ذِن) چینى از مهم ترین موضوعات ذِن. مفهوم ذِن در این بافت به طور كلى بر «تمرین مراقبه» (دیانه) دلالت دارد. پنج گونه ذِن این هاست:

1. ذِن ِ بون پوُ Bonpu (ژا: بون پوُ یا بوم پوُ Bompu ، به معنى «شخص روشنى نیافته معمولى»); گونه اى ذاذِن zen¦za (به ذِن نشستن) كه آن را بدون انگیزه دینى، مثلا براى افزایش سلامتى روانى یا جسمى تمرین مى كنند.

2. ذِن ِ گِدوْ ¦Gedo (ژا: گِدوْ، به معنى «راه بیرونى»); بر گونه اى ذِن با ویژگى دینى دلالت دارد، اما از آموزه هایى بیرون از آموزه هاى بودایى پیروى مى كند. محض نمونه، دیانه ى یوگا یا مراقبه مسیحى را مى توان در این دسته قرارداد. گدوْ ذِن را مى توان در شمار آن دسته تمرین هاى دیانه كه جویاى شكوفایى نیروها و توانایى هاى فوق طبیعى هستند نیز قرار داد.

3. ذِن ِ شوْجوْ ¦jo¦Sho (ژا: شوْجوْ، به معنى «چرخ كوچك»; سن: هینه یانه); گونه اى ذِن كه به حالت موُشین جوْ ¦ Mushinjoمى انجامد، حالتى كه در آن همه ادراك هاى حسى قطع و (جریان) آگاهى متوقف مى شود. اگر شخص در موُشین جوْ بمیرد، دیگر از نو متولد نمى شود و میان او و چرخ وجود (سَنسارَه) نوعى جدایى مى افتد. از آنجا كه ذِن ِ شوْجوْ تنها به یافت آرامش درونى شخص مى انجامد، از نگاه آیین بوداى ذِن كه وابسته به آیین بوداى مَهایانه است، با آموزه هاى متعالى بودا ناسازگار است. از سوى دیگر، این دو گونه آخر را با این آموزه ها هماهنگ مى دانند.

4. ذِن ِ داى جوْ¦ Daijo (ژا: داى جوْ، به معنى «چرخ بزرگ»، سن: مَهایانه); ویژه گى محورى ِ ذن ِ داى جوْ ویژگى خودیافت (كِن شوْ ¦Kensho یا ساتورى Satori) و فعلیت بخشیدن به «راه بزرگ» در زندگى روزمره (موُجوْدوْ ـ نو ـ تاى گِن)  است. از آنجا كه در این خودیافت، پیوستگى، و درواقع، وحدتِ خودْ با همه موجودات تجربه مى شود، و از آنجا كه فعلیت بخشیدن به «راه بزرگ» در زندگى روزمره، در پیوند با كار براى سود همه موجودات است، این گونه ذِن را مى توان مَهایانى خواند.

5. ذِن ِ ساى جوْجوْ¦ jo¦Saijo (ژا: ساى جوْجوْ، به معنى «چرخ بى نهایت برتر»); در این برترین شكل تمرین ذِن، شیوه و راه به هم مى آمیزد و یكى مى شود. تلقى از ذاذِن  اینجا چون دستاویزى براى رسیدن به روشن شدگى (اشراق) نیست، بلكه یافت سرشت ِ بودایى فطرى در هر موجود است. مى گویند كه این گونه ذِن را همه بودایان گذشته تمرین كردند و آن را چون نوك هِرم و گُل ِ سر سبد ِ ذِن بودایى مى دانند. این تمرین، كه به شیكان تاذا Shikantaza نیز شهره است، همان گونه ذِن است كه دوْگِن ذِنجى رواج داد.

دیدگاهى را كه گه گاه پیش مى كشند كه ذِن ِ داى جوْ تمرین خاص مكتب رین زاىRinzai  و ساى جوْجوْ خاص مكتب سوْتوْ ¦to¦ Soاست، دیدگاه كاملا درستى نیست. ذِن ِ داى جوْ و ساى جوْجوْ متقابلا مكمل همند و هردو در هم ادغام مى شود و هر دو مكتب، هردو شكل را تمرین مى كند. مكتب رین زاى عمیقاً بر پیدا شدن خودیافت (در رهرو)، با كمك گرفتن از كوْاَن ans¦ Koتأكید مى كند، در حالى كه ذِن ِ سوْتوْ تمرین شیكان تاذا را ترجیح مى دهد.

اما،دسته بندى كوُى ـ فنگ زوُنگ ـ مى از پنج موضوع ذِن نشان دهنده دیدگاه بودایى سنتى است كه با توجه به شرایط امروزى ــ چون ذِن به آن سوى مرزهاى فرهنگ بودایى گسترش یافته است ــ  باید آن را تغییر داد. بنابراین یك مسلمان یا مسیحى مى تواند ذِن ِ شوْجوْ، داى جوْ یا ساى جوْجوْ را در چارچوب زمینه دینى خویش تمرین كند، حتى بنابر دسته بندى پنج گونه ذِن، هر گونه ذِن ِ غیربودایى را مى توان به شكل ذِن ِ گِدوْ در این دسته بندى قرار داد. بنابراین، این دسته بندى به خصوص در چارچوب نظرى ِ آیین بوداى ِ ذِن درست است، درحالى كه در رابطه با این دیدگاه كه ذِن هسته مركزى تجربه اى است كه پیش فرض و شالوده هر دینى است، این دسته بندى چندان كاربردى ندارد.

The Enc. of Eastern philosophy and Religion, shambhala, Boston, 1994.

على رضا شجاعى

 

مكاتب فلسفی چین

 عمده مكاتب فلسفی چین عبارتند از: آیین قانون, آیین تائو و آیین مو. یك سخن كهن چینی می گوید: اگر آیین كنفوسیوس را روجامه چینیان بدانیم, آیین تائو روح آن است.

این سخن گویای نفوذ گسترده آیین تائو در زیر و بم های زندگی روحی و عملی چینیان است. تعلیم لائوتزو كوششی است برای سازگار كردن زندگی انسان با زندگی و قانون عام یعنی تائو. هدف كنفوسیوس نیز چنین بود. كنفوسیوس می كوشید از طریق عقلانی به این مقصود برسد, یعنی با بنا نهادن شمار ی قواعد سلوك انسانی. اما سعی لائوتزو بر این بود كه به روشی شهودی و عاطفی به آرمانش دست یابد.

آیین قانون: كنفوسیوس (كونگ تزو) نخستین فیلسوف چینی بود كه یك دستگاه جامع فلسفی بنا نهاد. این فلسفه در بیست و پنج قرنی كه از آن پیروی كرده اند, عادتها و منش مردم چین را ساخته است. تعلیم ((رن)) یا انسانیت اندیشه بنیادی آیین قانون به شمار می آمد.

در حدود صد سال پس از كنفوسیوس, منسیوس (منگ تزو) چون یك مصلح آیین قانون, رن را هسته اصلی تعالیم خویش كرد و باعث گسترش آیین كنفوسیوسی شد. شون تزو, دیگر فیلسوف این آیین از طرفی روشنگر اصول كنفوسیوس بود و از طرف دیگر نقاد منسیوس. اگر منسیوس را نماینده جناح ایده آلیستی آیین كنفوسیوس بدانیم, شون تزو را می توان نماینده جناح رئالیستی آن دانست.

اهمیت برجسته شون تزو در این است كه او نه تنها چكیده اندیشه های كنفوسیوسی را داشت بلكه بهترین اندیشه آیین هایی چون تائو, و مو را در تعلیم های خود جذب كرده بود. او با اینكار كارهای اندیشمندانه پیشینیان را در خلاقترین دوره آنها, برای آیندگان خلاصه كرد.

از دیگر فیلسوفان آیین كنفوسیوس, هن فی تزو, مردی بود با دانش بسیار, اگر چه در شمار آیین قانون (كنفوسیوسی) آورده می شود, ولی از بسی نظرها تائویی بود. اصولا از آنجا كه از نظریه وو-وی هواخواهی كرد.

آیین تائو:بنیانگذار این آیین لائوتزو بود كه بر خلاف كنفوسیوس كه از این دیار به دیار دیگر سفر می كرد و شاهان فئودال را به اصلاحات سیاسی دعوت می كرد, لائوتزو می پسندید كه در گمنامی كار كند و به تائو جهان بپردازد. تعلیمات لائوتزو در دو بخش تائو و ته است كه در كتابی به نام تائوته چینگ در پنح هزار كلمه جمع آوری شده است.

در چین كهن ترین فیلسوفان, طبیعت پرستانی بودند كه همواره  به بیرون یعنی به جهان بیرونی نظر داشته اند تا به درون, یعنی به خود. در حدود قرن ششم پ.م. فلسفه به بررسی مشكلهای درونی انسان, زندگانی, سرنوشت انسان و اخلاق را آغاز كرده است. پیدایی و متبلور شدن این دیدگاه, یعنی انتقال از طبیعت پرستی به انسان پرستی را می توان بطور دقیق در شخصیت كنفوسیوس نشان داد. تائو ته چینگ در آستانه این پیدایش می ایستد.

بنا بر عقیده لائوتزو هرگاه پدیده ها آزاد باشند تا راه طبیعی خویش را طی كنند, در كمال و هماهنگی حركت می كنند زیرا آنها تائو را از این باز نمی دارند كه در حالت طبیعی و خودبخود, چون نخستین اصل جهان رفتار كند. این راه به معنی كاری كردن با نكردن به وو-وی معروف است. تعلیم وو-وی هسته تعالیم لائوتزو است. لائوتزو هستی شانگ-دی را انكار می كند و بر آن است كه آسمان به جای آنكه ملكوتی باشد تنها با تائو هماهنگ است.

فیلسوف دیگر این آیین چوانگ تزو بود. چوانگ تزو به تعلیم تائویی وفادار بود و آن را گسترش داد. اگر كنفوسیوس از آنجا كه منسیوس تعالیمش را عمومیت بخشید وامدار منسیوس است, لائوتزو را نیز باید دوچندان مدیون چوانگتزو دانست. آرمان فلسفه چوانگ تزو حالت طبیعی است.

از دیگر فیلسوفان آیین تائویی یانگ چو بود. گویا پس از لائوتزو آیین تائو به دو بخش تقسیم شد نماینده آیین نخست چوانگ چو بود كه او را تائو را چون جامعیت خودبخودی همه چیز جهان تحلیل می كرد, از این رو این آیین را می توان به آیین طبیعت پرست تائویی تعبیر كرد.

نماینده آیین دیگر تائویی یانگ چو بود, او تائو را یك نیروی طبیعی نابینا می شمرد كه جهان را, نه از روی طرح و اراده بلكه به لزوم یا به تصادف ساخته است. این نظر نماینده آیین مادی تائو بود.

آیین مو:تاثیر آموزش های موتزو (بنیانگذار مكتب مو) كمتر از كنفوسیوس نبود. او آیین پر ریزه كاری دوره فئودالیسم را تصدیق نمی كرد و نظریه "مهر به همه" را می آموخت. موتزو از سطح های پایین جامعه آمده بود و یك فلسفه زندگی می آموخت كه ویژگی مرتاضانه داشت و نمونه طبقه  او بود.  در واقع او نه تنها چنین می آموخت بلكه خود نیز بسیار نظم بود و با خودآزاری زندگانی می كرد و او و شاگردانش برای نیكی پیروانشان آماده تحمل هرگونه رنجی بودند.

منبع : http://www.sharghshenas.persianblog.ir/1385_2_sharghShenas_archive.html