من به عنوان اولین نفر شروع کردم  شما ادامه بدهید


اگر عاشقی گناه است

گنهم مرا پناه است

دل بی گنه تباه است

تو چه خوانیم همان است

تو بدری و خورشید تو را بنده شده ست

تا بنده ی تو شده ست تابنده شده ست

زان روی که از شعاع نور رخ تو

خورشید منیر و ماه تابنده شده ست

تا کی به تمنای وصال تو یگانه
اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

هم ایثار کردی هم ایثار گفتی

که از جور دوری و با لطف جفتی

چراغ خدایی به جایی که آیی

حیات جهانی به هر جا که افتی

تو قانون شادی به عالم نهادی

چه​ها بخش کردی چه درها که سفتی

همه هست آرزویم که ببینم از تو روئی
چه زیان تو را که من هم برسم به آرزویی

یارا بهشت صحبت یاران همدمست

دیدار یار نامتناسب جهنمست

هر دم که در حضور عزیزی برآوری

دریاب کز حیات جهان حاصل آن دمست

تو را ز حال پریشان ما چه غم دارد

اگر چراغ بمیرد صبا چه غم دارد

تو را که هر چه مرادست می​رود از پیش

ز بی مرادی امثال ما چه غم دارد

دین و دل به یک دیدن باختیم و خرسندیم
درقمار عشق ای دل کی بود پشیمانی

یا وصال یار باید یا حریفان را شراب

چونک دریا دست ندهد پای نه در جوی آب

آن حریفان چو جان و باقیان جاودان

در لطافت همچو آب و در سخاوت چون سحاب

بحث قشنگیه

بر هر طرف نامی از او در هر طرف یادی از او
تا کی بت جادو گرم از کام خود داری کند

دلا دیدی که آن فرزانه فرزند

چه دید اندر خم این طاق رنگین

به جای لوح سیمین در کنارش

فلک بر سر نهادش لوح سنگین

دلدار مرا گفت چرا غمگینی
در فکر کدام دلبر شیرینی

برجستم و آیینه به دستش دادم
گفتم که در آیینه که را میبینی

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش

می​سپارم به تو از چشم حسود چمنش

مجید جان چرا تو شعر مردم دست میبری اصل شعر اینه ورودش هم برای موقع طلاق دادنه