سایت افشا پس از نقل سوره های ساختگی مسیلمه ی کذاب ـ  مدعی دروغین پیامبری ـ نوشته است : « پیامبر اسلام ، مسیلمه کذاب را کشت » !! در حالی که مسیلمه در زمان حکومت ابوبکر و به دستور وی کشته شد.

مسیلمه کذاب می گفت : « اگر محمد پس از خود ، پیامبری را به من واگذار کند ، مسلمان شده و از او پیروی می کنم » ( صحیح بخاری ، ج 4 ، ص 182 و ج 5 ، ص 118 و صحیح مسلم ، ج 7 ، ص 57 ) و همچنین ادعا کرد : « من با محمد در پیامبری شریک شده ام » ! و مسلمانی را که به این دروغش اقرار نکرد ، کشت ( بحارالأنوار ، ج 29 ، ص 404 ) اما پیغمبر-ص- او را نکشت.( مستدرک حاکم ، ج 3 ، ص 52 و تهذیب الأحکام ، ج 29 ، ص 493 ) و در پاسخ نامه ی وی که از ایشان خواسته بود نیمی از زمین را به او و پیامبری دروغینش بسپارد ، نامه ی متین و کوتاهی به این مضمون نوشتند که « زمین [ و پیامبری ] در دست خداست ؛ نه در اختیار انسانها » (بحارالأنوار ، ج 21 ، ص 412 )

 پس از رحلت پیغمبر-ص-ابوبکر گروهی را به فرماندهی خالد بن ولید برای جنگ با مسیلمه ی کذاب و پیروانش فرستاد و مسیلمه کذاب به دست آنان و یک سال پس از ارتحال رسول الله ٬  کشته شد ( الکامل فی التاریخ ، ج 2 ، ص 214 تا 219 و سفینة البحار ، ج 3 ، ص 24 و 25 و مسند احمد ، ج 3 ، ص 502 و أضواء علی الصحیحین ، ص 371 و تهذیب الکمال ، ج 8 ، ص 188 ) و طبق مشهورترین نقلها قاتلش نیز" وحشی" ( قاتل حمزه ، عموی پیامبر ) بود که او را به کمک ابودجانه هلاک کرد ( شرح اصول کافی ، ج 10 ، ص 52 و صحیح بخاری ، ج 5 ، ص 37 ) .

موضوع شبهه: دفاع نکردن امیر المؤمنین (ع) از ایرانیان

متن شبهه:

در طول سالیان دراز در گوش ایرانیان خوانده اند که علی دوستدار ایرانیان بوده، به ایرانیان کمک کرده است و ایرانیان هم در مقابل علی را دوست می‌داشته‌اند، ولی تا به حال کسی به ما نگفته چرا؟ چرا علی تازی، وقتی برای هم میهنان خودش دلسوزی نمی‌کرد و آنها را به راحتی از دم تیغ میگذراند، به ایرانیان دلبستگی داشت؟

بیایید نخست به چهرۀ نادرستی که از علی برای ما ترسیم کرده اند بنگریم. این فرتور علی که به گونه ای نادرست ترسیم شده است تا با نگاه کردن به آن در دل ما احساس مهربانی، خوبی و پاکی دربارۀ وی به وجود آورد. این فرتور را به گونۀ مردان ایرانی ترسیم کرده اند تا جلوۀ یک ایرانی را در ذهن بیننده ایجاد کند، ولی همان‌طور که می بینید علی واقعی موجودی خشک، خشن و بی‌رحم بوده است وآن از چهرۀ واقعی اش نمایان است.

چرا و به چه دلیل ایرانیان این‌چنین به علی دلبستگی پیدا کردند؟ علی در دوران خلافت عمر و عثمان چه کمکی به ایرانیان شکست‌خورده کرد؟ علی در دوران خلافت خودش که در جایگاه قدرت بود چه کمکی به ایرانیان کرد؟ هیچ و هیچ. در هیچ کجای تاریخ موردی پیدا نمی‌شود که علی از اعمال وحشیانۀ اعراب در ایران جلوگیری کرده باشد و یا در مورد دستورهای بی‌رحمانۀ عمر و عثمان در قتل‌عام و رفتار وحشیانه با اسیران به کمک ایرانیان شتافته باشد، بلکه به برگردان، همیشه در مشورتهای خویش با عمر با او همراهی کرده تا بهتر و راحت‌تر بر ایرانیان چیره شوند و این منطقی‌تر به نظر میرسد که یک عرب با خلیفۀ خود، خلیفه ای که با او بیعت کرده است، همراهی، همفکری و مشورت کند تا به کمک قومی بیگانه‌ آن هم قوم عجم بشتابد! پس علی دلیلی برای کمک به ایرانیان نداشته و در دلش مهری برای ایرانیان نداشته است؛ همان‌طور که عمر وعثمان نداشتند. آیا بدیهی نیست که وقتی جنگی بین دو قوم جریان دارد هر که به فکر قوم خویش است و نه قوم بیگانه؟

یکی از بهانه هایی که تازی‌پرستان نادان برای تبرئۀ علی می آورند این است که حملۀ تازیان به ایران در زمان عمر صورت گرفته، پس علی بی‌گناه است.

طبق اسناد تاریخی علی در کنار و همپای خلفای تازی ـ عمر و عثمان ـ در تمام تصمیم‌گیریها شرکت داشته و به عنوان یکی از مردان جنگجوی تازی و یکی از مشاوران مهم عمر به شمار می‌رفته است. در نهج البلاغه چنین آمده است:

نهج البلاغه، برگ ۴۴۳:

از سخنان آن حضرت علیه السلام است به عمر بن خطاب هنگامی که برای رفتن خود به جنگ با اهل ایران با آن بزرگوار مشورت نمود.

(مورخین در زمانی که امام (علیه السلام) این سخنان را فرموده است اختلاف دارند. بعضی گفته اند دربارۀ جنگ قادسیه بوده که موضعی است نزدیک کوفه از سمت مغرب به طرف صحرا و این جنگ در سال چهارده از هجرت واقع شده است. چون عمر با مسلمانان برای رفتن خود به جنگ مشورت نمود امام (علیه السلام) او را از رفتن نهی فرمود؛ پس سعد بن ابی وقاص را سردار لشکر گردانید که به هفت هزار نفر وارد کارزار شدند و یزدگرد شهریار ایران هم رستم فرخزاد را با لشکر بسیاری به جنگ آنان فرستاد و بالأخره لشکر اسلام غلبه یافته و رستم را با بسیاری از لشکرش به قتل رساند...

عمر گفت یا علی، پس دستور چیست؟ فرمود: «رای این است که تو در مدینه مانده مرد دلیری را امیر لشکر اسلام نموده به جنگ ایرانیها بفرستی و اگر هم مغلوب شده شکست بخورند تو در جای خود مانده دوباره لشکر آماده می‌سازی و برای سرداری لشکر اسلام نعمان بن مقرن لیاقت دارد». عمر این رأی را اختیار نموده نامه ای به نعمان، که در بصره بود، نوشت و او را مأمور نمود که به سپهسالاری لشکر اسلام به جنگ ایرانیها برود...

پس رأی خود را برای نرفتن عمر به کارزار از روی برهان چنین بیان فرمود:

«مکان زمامدار دین و حکمران مملکت مانند رشتۀ مهره است که آن را گرد آورده بهم پیوند می نماید؛ پس اگر رشته بگسلد مهره ها از هم جدا شده و پراکنده گردد و هرگز همۀ آنها گرد نیامده است... اگرچه امروز عرب اندک است، لیکن به سبب دین اسلام (و غلبه بر سایر ادیان) بسیار است... پس تو مانند میخ وسط آسیا(ساکن و برقرار) باش و آسیا(ی جنگ) را به وسیلۀ عرب بگردان (در تجهیز لشکر و آراستگی و انتظام امرایشان بکوش) و آنان را به آتش جنگ در آورده، خود به کارزار مرو ... و دیگر آنکه اگر تو وارد کارزار شوی، ایرانیها ترا ببینند میگویند: این پیشوای عرب است که اگر او را از بین ببرید (بقتل رسانید)، آسودگی خواهید یافت و این اندیشه حرص ایشان را بر (جنگ با) تو و طمعشان را در (نابود کردن) تو سخت‌تر و زیاد‌تر می گرداند ...»

همان‌‌طور که می بینید علی شرکت عمر را در سپاه تازیان به نفع عرب نمیدید و با آن مخالفت کرد. چه بسا وجود عمر در میان سپاه عرب باعث برافروخته شدن ایرانیان می شد و عاقبت جنگ چیزی دیگری می شد. دقت کنید چقدر ملیت عرب علی برایش اهمیت داشته که آن را چند بار تکرار می‌کند و با این حال بهانه جویان اسلامی می‌گویند ‌برای علی ایرانی و یا عرب بودن مهم نبوده بلکه علی برای حق و حقوق ایرانیان تلاش می‌کرده است. ما می پرسیم کجا، چگونه و چرا؟

علی میر فطروس در همین مورد در کتاب ملاحظاتی در تاریخ ایران ... مینویسد:

علی در حمله به ایران و خصوصاً در جنگ نهاوند از عوامل مهم و از مشاوران نزدیک عمر بود. در همین جنگ ‌وقتی سپاهیان اسلام ـ ابتدا ـ شکست خورده بودند ‌عمر برای تشویق و ترغیب سپاه خواست که شخصاً به جنگ ایرانیان برود، اما حضرت علی او را از این کار منع کرد و به عمر توصیه کرد: «تو سر این سپاهی و اگر بروی و کشته شوی، ‌سپاه اسلام به کلی متلاشی شود. تو باید مرکز خلافت را داشته باشی تا اگر سپاه اسلام شکست خورد، ‌دشمن (ایرانیان) بداند که ‌اینجا پشت دارد». (نگاه کنید به: تاریخ طبری ـ ج ۵ ص ۱۹۴۳ و ۱۹۴۵ اخبار الطوال ـ ص ۱۴۷ نهج البلاغه ص ۴۴۳ – ۴۴۶).

پس از شکست ایرانیان و پیروزی اعراب، علی خطاب به مردم کوفه گفت :

«ای مردم کوفه، شما شوکت عجمان(ایرانیان) را از بین بردید». ( تاریخ طبری- ج ۶ ص ۲۲۰۸)

پاسخ كامل:

پیش از ورود به پاسخ این اباطیل خوب است لطیفه‌ای را بخوانیم که با مواضع این سایت که هنر بزرگش فحّاشی و ناسزاگویی است بی‌ارتباط نیست. می‌گویند روزی شخصی غریب وارد شهری شد که از آیین و کیش مردمان آن اطلاع نداشت؛ از قضا روز جمعه بود، ولی مردم به کار روزانه و عادی خود سرگرم بودند و خبری از نماز جمعه نبود. مرد غریب با خود گفت معلوم است که مردمان این شهر مسلمان نیستند؛ چون اگر مسلمان بودند در روز جمعه به نماز جمعه می‌رفتند.

روز بعد یعنی شنبه نیز آن مرد غریب در آن شهر ماند و باز مردم را می‌دید که به کار روزانه خود مشغول‌اند و کسی به عبادتگاهی نمی‌رود. مرد دانست که اهل آن شهر یهودی نیز نیستند چون یهودیان روز شنبه را تعطیل می‌کنند و به کنیسه می‌روند. روز بعد یکشنبه بود. مرد غریب باز مشاهده کرد که مردم آن شهر به کار روزانۀ خود مشغول‌اند. معلوم بود که آنان مسیحی نیز نیستند، زیرا مسیحیان روز یکشنبه را تعطیل می‌کنند و به کلیسا می‌روند. اینجا بود که مرد با خود گفت: گویا مردم این شهر اساساً اهل هیچ مرام، دین و مسلکی نیستند و به هیچ مذهبی اعتقاد ندارند.

حال و روز دست اندرکاران سایت افشا نیز بی‌شباهت با مردم آن شهر نیست؛ زیرا نه یهودی‌اند، نه مسیحی، نه زردشتی، نه کمونیست، نه لیبرال، نه مسلمان، نه شیعه و نه سنی و معلوم نیست اساساً به چه مسلکی اعتقاد دارند؛ زیرا به زمین و زمان ناسزا می‌گویند و از کودکی گویا به جز ناسزا نشنیده‌اند . گر چه شبهه‌های مطرح‌شده توسط این سایت بر ضد عقاید مسلمین و به ویژه شیعیان امیرالمؤمنین (علیه السلام) تا بدان پایه سست، بی اساس و سخیف است که شایسته نیست انسان عمر گرانمایه را برای جواب دادن بدان صرف کند، ولی از آنجا که اباطیل مطرح شده توسط این سایت در اینترنت پخش می‌شود و افرادی با سطح معلومات گوناگون آن را می‌خوانند و ممکن است تحت تأثیر آن قرار گیرند، لازم است پاسخی مستدل به این شبهات داده شود.

باز به عنوان مقدمه به چند نکتۀ ابتدایی اشاره می کنیم:

1ـ آنچنان که از جای جای متن شبهۀ این سایت بر می‌آید طراحان آن گرایشهای بسیار تند پان ایرانیست دارند و آنچنان در این عقیدۀ باطل خود پا را از گلیم فراتر برده‌اند که حیا را خورده و آبرو را قی کرده‌اند تا بدان حد که حاضرند همۀ مقدساتِ غیر همفکران خود را به باد توهین و ناسزا بگیرند.

2ـ ادعای ایران‌دوستی آنان نیز دروغی است شبیه سخن آن گزافه‌گو که ادعا می‌کرد: روزگاری در شهر هرات 21 هزار هوشنگِ یک چشمِ کله پز وجود داشت. اگر در ادعای خود اندکی راست می‌گفتند به کاسه لیسی سفرۀ دشمنان ایران نمی‌نشستند.

اکنون پس از این مقدمات به سراغ جواب شبهات مطرح شده در این سایت دربارۀ موضع امام علی (علیه السلام) نسبت به جنگهای صدر اسلام با ایران آن زمان می‌رویم. در این جا پاسخ خود را در چند بخش ارائه می‌کنیم:

الف) نگاه اسلام به غیر عرب و از جمله ایرانیان.

به فرمودۀ شهید بزرگوار استاد مرتضی مطهری در کتاب ارزشمند خدمات متقابل اسلام و ایران (ص 62) این مسئله مسلّم است که در دین اسلام ملیّت و قومیت به معنایی که امروز میان مردم مصطلح است هیچ اعتباری ندارد، بلکه این دین به همۀ ملتها و اقوام مختلف جهان با یک چشم نگاه می کند و از آغاز نیز دعوت اسلامی به ملت و قوم مخصوصی اختصاص نداشته است.

قرآن کریم در آیاتی فراوان بر این نکته که برای دعوت همۀ انسانها آمده تأکید کرده است: ﴿إن هو إلا ذکرٌ للعالَمین﴾؛ ترجمه: این قرآن چیزی جز تذکّر و بیدار باشد برای همۀ جهانیان نیست. (سورۀ تکویر آیۀ 27) و یا در جایی دیگر می‌فرماید: ﴿و ما أرسلناک إلّا کافّة للناس بشیراً و نذیراً…﴾؛ تو را نفرستادیم مگر آنکه برای همۀ مردم بشارت دهنده و باز دارنده باشی… (سورۀ سبأ آیۀ 28). در قرآن هیچ‌گاه خطابی مخصوص عرب یا قبیلۀ قریش نمی‌یابیم، بلکه همه‌جا سخن از ﴿یا أیها الناس﴾ و ﴿یا أیها الذین آمنوا﴾ است که همۀ مردمان و مؤمنان از هر قوم و ملت و کشوری را در بر می‌گیرد.

از نظر اسلام هیچ قوم و قبیله‌ای بر دیگری برتری ندارد، بلکه تنها معیار برتری نزد اسلام تقوا است: « إنّ أکرمکم عندالله أتقاکم »؛ ای مردم، گرامی‌ترین شما نزد خدا با تقوا‌ترین شما است (سورۀ حجرات آیۀ 13) اگر گروهی، خواه عرب باشند یا غیرعرب، چنین وانمود کنند که اسلام آنها را بر دیگر مردمان تنها به خاطر آنکه از فلان قوم ـ مثلاً عرب ـ هستند برتری داده است، سخت در اشتباه‌اند و این دیدگاه آنان هیچ ارتباطی با موضع اسلام ندارد؛ چنان‌که رسول گرامی خدا فرموده‌اند:

«ای مردم، همۀ شما از نسل حضرت آدم (علیه السلام) هستید و حضرت آدم (علیه السلام) از خاک آفریده شده است. عرب بر عجم (= غیر عرب) برتری ندارد مگر به جهت تقوا. سیرۀ ابن هشام، ج2، ص414.

رسول اکرم (صلی الله علیه و‌ آله) و امیرالمؤمنین (علیه السلام) و دیگر امامان همواره دقت داشتند که تعصبات قومی مانند برتری عرب بر غیر عرب در میان یاران ایشان جلوه‌گر نشود (خدمات متقابل اسلام و ایران، ص68)؛ به همین جهت سلمان فارسی و بلال حبشی با اینکه از عرب نبودند ولی به جهت تقوا نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از جایگاهی بس والا برخوردار بودند.

به شهادت تاریخ گروهی از همان ایرانیان زردشتی‌مسلک که دست‌اندرکاران سایت افشا به دروغ ادعای دلسوزی آنان را دارند در همان زمان رسول اکرم (صلی الله علیه و‌ آله) مسلمان شدند. آنان ایرانیانی بودند که از جانب حکومت آن روز ساسانی در یمن حکومت می‌کردند. (همان منبع، ص 75 و تاریخ طبری، چاپ موسسۀ أعلمی، بیروت ج1، ص597، ج2، ص296و 297) مسلمان شدن این گروه وقتی به وقوع پیوست که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) خبر کشته شدن خسرو پرویز به دست پسرش شیرویه را پیش از رسیدن خبر به آنها اطلاع داد. آنان وقتی درستی این خبر را دانستند به حقانیت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) پی بردند و به اسلام گرویدند. پس از آن و در اواخر عمر رسول اکرم (صلی الله علیه و‌ آله) که "أسود عنسی" به دروغ ادعای پیامبری کرد باز این ایرانیان یمن بودند که با وی به جنگ برخاستند و در این راه از جان نیز دریغ نکردند تا آنکه سرانجام اسود کشته شد. (ر.ک تاریخ ابن خلدون، چاپ دارإحیاء التراث العربیّ، ج2، ص60 و 61)

نویسندۀ شبهۀ سایت افشا با دروغ‌پردازی فضایی را به تصویر می‌کشد که گویا سپاهیان مسلمان در آن روزگار آنگاه که به جنگ سپاه ساسانی رهسپار شدند جز به فکر کشتار نبودند و تشنگی به خون ایرانیان آن را وا می‌داشت که مردم شهرها را قتل‌عام کنند. این بی‌شک دروغی بی‌شرمانه است. در اینجا برای اثبات آنان بی‌اساس بودن این گونه هوچی‌گری‌ها سخن ادوارد براون، نویسندۀ مشهور اروپایی را می‌آوریم تا گمان نکنند آنچه ما می‌گوییم تنها دیدگاه مسلمانان است. وی در ص299 از جلد اول کتاب تاریخ ادبیات ایران چنین می‌نگارد:

رفتار ستمگرانۀ موبدان نسبت به پیروان سایر مذاهب و ادیان سبب شد که دربارۀ آیین زردشت و پادشاهانی که از مظالم موبدان حمایت می‌کردند حس بغض و کینۀ شدیدی در دل بسیاری از ایرانیان برانگیخته شود و استیلای عرب به منزلۀ نجات و رهایی از چنگال ظلم تلقی گردد. وی در ادامه می‌نگارد: و مسلم است که قسمت اعظم کسانی که تغییر مذهب دادند به طیب خاطر و به اختیار و ارادۀ خودشان بود. پس از شکست ایران در جنگ قادسیّه به عنوان مثال چهار هزار سرباز دیلمی (از دیلمیان منطقه‌ای نزدیک دریای خزر) پس از مشاوره تصمیم گرفتند به میل خود اسلام آورند و به سپاه اسلام ملحق شوند. این عدّه در تسخیر جلولا به اعراب کمک کردند و سپس با مسلمین در کوفه سکونت اختیار کردند و اشخاص دیگر نیز گروه گروه با میل و رغبت به اسلام گرویدند…

ب) نویسندۀ شبهه، چنان‌که از سخنش بر می‌آید، به هیچ مسلکی اعتقاد ندارد و از مسلمانان و شیعیان با عنوان "تازی‌پرستان" یاد می‌کند. همین نکته نشان‌دهندۀ میزان عقل و سطح علمی او است. شبهه‌گر امام علی (علیه السلام) را به عنوان شخصی معصوم که همۀ عملکردها و اقدامات وی حق و برخاسته از ارادۀ خدا است نمی‌شناسد و معلوم است که حس ناسیونالیستی و ایرانی‌پرستی نیز چشم وی را آن‌گونه کور کرده است که هر آنچه را که غیر ایرانی انجام دهد باطل و نا پذیرفتنی می‌پندارد.

ج) وی در دروغی آشکار می‌گوید:

طبق اسناد تاریخی !!!؟؟ علی (علیه السلام) در کنار و همپای خلفای تازی، عمر و عثمان در تمام تصمیم‌گیریها شرکت داشته و به عنوان یکی از مردان جنگجوی تازی یکی از مشاوران مهم عمر به شمار می‌رفته است.

آنگاه به ماجرای مشورت عمر با امیرالمؤمنین (علیه السلام) اشارت کرده است. در اینجا با وی تنها یک سخن داریم: اگر دین نداری و از قیامت نمی‌هراسی دست کم در این دنیا آزاده باش و به دیگران سخنانی دروغ را نسبت مده. این اسناد تاریخی که نشاندهندۀ حضور امام (علیه السلام) در تمام تصمیم گیریها !!! است کجا است؟ آیا تنها یک مشورت از سوی امام (علیه السلام) نشان‌دهندۀ حضور ایشان در تمام تصمیم‌گیریهاست!!

نکتۀ دیگری که باید در نظر داشت آن است که این مشورت امام (علیه السلام) نه نشان‌دهندۀ تأیید جنگ با ساسانیان است و نه دلیلی بر اهمیت ملیّت عربی برای امام (علیه السلام) ـ آنچنان که شبهه‌گر تصور کرده است ـ بلکه در آن زمان که سپاه ساسانی تنها مانع برای رسیدن پیام اسلام به ایرانیانی که از ظلم پادشاهان ساسانی به ستوه آمده بودند به شمار می‌آمد حضرت امیر (علیه السلام) با ارائۀ این پیشنهاد در حقیقت راه را برای رسیدن پیام اسلام به ایرانیان فراهم کردند و الّا می‌دانیم که امیرالمؤمنین (علیه السلام) نه دستور جنگ با ساسانیان را داده‌اند و نه آنچنان که شبهه‌گر به ایشان تهمت زده است در تمام تصمیم‌گیریها!! با خلیفه همداستان بوده‌ است.

اگر شبهه‌گر مسلمان است که باید به وی گفت این سخنان را هیچ شخص سُنی نیز به زبان نمی‌آورد چه رسد به یک شیعه که امام علی (علیه السلام) را پیشوایی معصوم می‌داند و اگر مسلمان نیست ابتدا باید عقاید بنیادی اسلام مانند توحید، نبوت و امامت را بپذیرد و آنگاه دربارۀ چرایی سخن و عمل امام معصوم (علیه السلام) سؤال کند؛ زیرا طبیعی است که یک غیر مسلمان در جایگاهی نیست که تمام سخنان و کارهای امام معصوم (علیه السلام) را به درستی تحلیل کند.

کاش دست‌اندرکاران این سایت به جای ناسزاگویی دست کم به اندازۀ جرج جرداق مسیحی انصاف داشتند* و مرکب شیطان نمی‌شدند که آنان را به هر کجا خواهد ببرد.

د) شبهه‌گر آنگاه به سخنی از علی میرفطروس استناد کرده است. اینکه این شخص کیست و در تاریخ تا چه پایه سخنش را می‌توان پذیرفت، خود جای گفتگوی بسیار دارد، اما سخن وی نیز بدون ارائه هیچ مستند و دلیلی است و لذا از درجۀ اعتبار ساقط است؛ زیرا در حوزۀ مطالعات تاریخی جز بر پایۀ مستندات روشن و اطمینان آور نمی‌توان سخن راند. از این گذشته این واقعیت را نیز نباید از نظر دور داشت که مسلمانان کسی را به پذیرفتن اسلام مجبور نکردند و اگر در گوشه و کنار کسی بدین کار دست می‌زد باری سخنگوی همۀ مسلمانان نبود و آنان بدین کار راضی نبودند؛ دلیل این سخن آن است که در روزگار "اصطخری" صاحب کتاب المسالک و الممالک، که در قرن 4 هجری می‌زیسته است، زردشتیان فارس اکثریت مردمان آن سامان را تشکیل می‌دادند . مقدسی صاحب کتاب أحسن التقاسیم، كه در قرن چهارم می‌زیسته است، در ص39، 420 و 429 کتاب خود از زردشتیان فارس و نفوذ بسیار آنها و احترامشان نزد مسلمانان یاد می‌کند. به گفتۀ وی در آن زمان در جشن‌های زردشتیان مانند عید نوروز و مهرگان همۀ بازارهای شهر را‌ آذین می‌بسته‌اند. وی در ص323 این کتاب دربارۀ مذهب اهل خراسان می‌نویسد: در آنجا یهودی بسیار است و مسیحی کم و گروههایی از مجوس (=زردشتیها) در آنجا هستند. "مسعودی" تاریخ‌نگار چیره‌دست مسلمانان در ص 382 مروج الذهب از آتشکده‌ای در منطقۀ فارس نام می‌برد و می‌نویسد:

در این تاریخ که سال 332 هجری است آن آتشکده موجود است و مجوس آن اندازه که به آتش آن آتشکده احترام می‌گذارند، آتش هیچ آتشکدۀ دیگر را چنین تعظیم نمی‌کنند. (ر.ک: خدمات متقابل اسلام و ایران از استاد شهید مرتضی مطهری ص95و96)

آنچه آمد تنها گوشه‌ای از گزارشهای تاریخی بود که نشان می‌دهد اسلام کسی را به اجبار مسلمان نکرد و دست کم دیدگاه امامان شیعه (علیهم السلام) تحمیل اجباری دین به هیچ کس نبوده است.

هـ ) دربارۀ سخنی که شبهه‌گر به امام علی (علیه السلام) نسبت داده است که امام (علیه السلام) فرموده‌اند: «مردم کوفه، شما شوکت عجم را از بین بردید» باید گفت که این سخن سالها پس از جنگهای آغازین مسلمانان با سپاه ساسانی و به نوشتۀ طبری در آستانۀ جنگ جمل و در سال 36 هجری (تاریخ طبری، چاپ موسسۀ أعلمی ج 3، ص462 و 502) بیان شده است؛ از این رو هیچ ربطی به خشنودی امام از شکست ایرانیان ندارد؛ زیرا چنان‌که بارها تأکید کرده‌ایم سپاه ساسانی بزرگ‌ترین مانع برای رسیدن پیام روح‌بخش اسلام به ایرانیان مظلوم و تحت ستم ساسانیان بود؛ لذا شکست سپاه ساسانی که مدافع حکومتِ ظالم امثال خسروپرویز بود راه را برای هدایت بسیاری از مردم ایران هموار کرد.

در اینجا تأکید می‌کنیم که مسأله اعتقادات صحیح اسلام و تعالیم حیات‌بخش امامان شیعه (علیهم السلام) را باید از عملکرد خلفای ظالم بنی‌امیه و بنی‌عباس جدا کرد. عملکرد بنی‌امیه هیچ ربطی به اسلام ندارد و هیچ مسلمان منصفی از ظلمها و جنایات بنی‌امیه و بنی‌عباس حمایت نمی‌کند. هدف از پاسخ ما به این شبهات نیز تنها و تنها دفاع از حریم مقدس امام امیرالمؤمنین (علیه السلام) است و نه تأیید ظلمهایی که بنی‌امیه بر همۀ مسلمین از جمله ایرانیان روا داشتند.

بنا بر آنچه گفتیم این سخن امام خطاب به مردم کوفه دعوت از آنان برای مقابله با پیمان‌شکنان جنگ جمل بود. امام با یادآوری سابقۀ آنان در شکست سپاه ساسانی که باعث رهایی ایرانیانی بسیار از یوغ ستم پادشاهان و موبدان زردشتی بود آنان را به حمایت دیگر باره از حقّ دعوت می‌کند. مراد از عجم در این سخن سپاه ساسانی است و نه ایرانیانی که با اخلاص و از روی میل اسلام را پذیرفتند و سپس خود به عنوان بهترین یاران امامان (علیهم السلام) به یاری آنان همت گماشتند.

* . که کتاب بی‌نظیر امام علی (علیه السلام)، صدای عدالت انسانیت را نگاشته است.

منبع:

http://www.hadith.ac.ir/default.aspx?pageid=2024

پاسخ به تناقضات قرآن(1)

خداوند زمین را چند روزه خلق كرده است؟
در سوره 7، آیه 54 و سوره10، آیه3 آمده سات كه خداوند آسمانها و زمین را در 6 روز خلق كرده است ولی
در سوره 41، آیات 9-12 آمده است كه اگر اعداد و ارقام این آیات را درباره آفرینش آسمانها و زمین جمع كنیم عدد 8 بدست می آید.


جواب:

إِنَّ رَبَّكُمُ اللّهُ الَّذِی خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ فِی سِتَّةِ أَیَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ یُغْشِی اللَّیْلَ النَّهَارَ یَطْلُبُهُ حَثِیثًا وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُومَ مُسَخَّرَاتٍ بِأَمْرِهِ أَلاَ لَهُ الْخَلْقُ وَالأَمْرُ تَبَارَكَ اللّهُ رَبُّ الْعَالَمِینَ

 پروردگار شما، خداوندى است كه آسمانها و زمین را در شش روز [= شش دوران‏] آفرید؛ سپس به تدبیر جهان هستى پرداخت؛ با (پرده تاریك) شب، روز را مى پوشاند؛ و شب به دنبال روز، به سرعت در حركت است؛ و خورشید و ماه و ستارگان را آفرید، كه مسخّر فرمان او هستند. آگاه باشید كه آفرینش و تدبیر (جهان)، از آن او (و به فرمان او)ست.پر بركت (و زوال‏ناپذیر) است خداوندى كه پروردگار جهانیان است

قُلْ أَئِنَّكُمْ لَتَكْفُرُونَ بِالَّذِی خَلَقَ الْأَرْضَ فِی یَوْمَیْنِ وَتَجْعَلُونَ لَهُ أَندَادًا ذَلِكَ رَبُّ الْعَالَمِینَ وَجَعَلَ فِیهَا رَوَاسِیَ مِن فَوْقِهَا وَبَارَكَ فِیهَا وَقَدَّرَ فِیهَا أَقْوَاتَهَا فِی أَرْبَعَةِ أَیَّامٍ سَوَاء لِّلسَّائِلِینَ ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاء وَهِیَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَلِلْأَرْضِ اِئْتِیَا طَوْعًا أَوْ كَرْهًا قَالَتَا أَتَیْنَا طَائِعِینَ فَقَضَاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ فِی یَوْمَیْنِ وَأَوْحَى فِی كُلِّ سَمَاء أَمْرَهَا وَزَیَّنَّا السَّمَاء الدُّنْیَا بِمَصَابِیحَ وَحِفْظًا ذَلِكَ تَقْدِیرُ الْعَزِیزِ الْعَلِیمِ  ب

گو: آیا شما به آن كس كه زمین را در دو روز آفرید كافر هستید و براى او همانندهایى قرارمى‏دهید؟! او پروردگار جهانیان است! او در زمین كوه‏هاى استوارى قرار داد و بركاتى در آن آفرید و موادّ غذایى آن را مقدّر فرمود، - ینها همه در چهار روز بود- درست به اندازه نیاز تقاضا كنندگان! سپس به آفرینش آسمان پرداخت، در حالى كه بصورت دود بود؛ به آن و به زمین دستور داد: «به وجود آیید (و شكل گیرید)، خواه از روى اطاعت و خواه اكراه!» آنها گفتند: «ما از روى طاعت مى‏آییم (و شكل مى‏گیریم)!» در این هنگام آنها را بصورت هفت آسمان در دو روز آفرید، و در هر آسمانى كار آن (آسمان) را وحى (و مقرّر) فرمود، و آسمان پایین را با چراغهایى [= ستارگان‏] زینت بخشیدیم، و (با شهابها از رخنه شیاطین) حفظ كردیم، این است تقدیر خداوند توانا و دانا

در جواب این شبهه باید گفت که آن چیزی که در آیات قرآن مکرر بیان شده این است که خداوند آسمانها و زمین را در شش روز خلق نموده و هرچند که در آیات 9 الی 12 سوره فصلت موهون به هشت روز است اما قضاوت کردن به این صورت که این آیات متنافض با آیاتی که خلقت آسمانها و زمین را در شش روز بیان می کند قضاوت نا بجایی هست زیرا
اولا:روز در این آیات روزی که در ذهن ما هست نمی باشد چرا تا قبل از آفرینش زمین و آسمان و خورشید هنوز این چنین روزی نبوده پس روز در این آیات ممکن است یا قطعه ای زمان باشد یا که مرحله ای از مراحل مراد باشد.

ثانیا:بنا بر تعبیر بالا امکان دارد در آیاتی که خلقت را در هشت روز بیان می دارد تفکیک مراحل مراد باشد.یعنی خلقت در حقیقت شش مرحله اصلی داشته و در بیشتر آیات هم این گونه بیان شده و دو مرحله دیگر هم بوده که جزء مراحل اصلی نبوده که این دو مرحله آیات سوره فصلت بیان شده و در مابقی آیات این دو مرحله بصورت متداخل در آن مراحل شش گانه بیان شده.

ثالثا:می توان به گونه دیگری هم بیان داشت که مراد از چهار روز در آیه دهم سوره فصلت غایت و نهایت یا به تعبیری تتمه  دو روز اول و دور روز دوم باشد که در این آیه این دو دوره دو روزه  را باهم به چهار روز بیان داشته و با دو روز دیگر جمعا می شود شش روز..
این گونه بیان در زبان عربی استعمال می شود مثلا گفته می شود از اینجا تا مکه 10 روز فاصله هست و تا مدینه 15 روز یعنی از مکه تا مدینه 5 روز فاصله هست.

منبع:

http://www.al-mobin.com/kalam/index.php/topic,20.0.html

عبد الله حزرمی با 70 نفر از همراهانش از بیم جان به دژی پناه برد. به دستور امام علی، دژ به آتش کشیده شد که در جریان آن تمامی این افراد زنده زنده در آتش سوختند، بطوری که بوی گوشت بریان شده این انسانهای نگون بخت در هوا پخش و مردم را آزار داد. (علی مرزی نامتناهی ، حس صدر، ص 199)؛

----------------------------------------------------------

جواب :

پس از شهادت «محمد ابن ابى بكر» به دست «عمرو عاص» و قرار گرفتن مصر در اختیار او ، معاویه جسور شد و قصد غلبه بر بصره را داشت، نامه‏اى براى مردم آن سامان نوشت تا آنجا را از اختیار حضرت خارج سازد و این كار به دست « ابن حضرمى» انجام شد و او به اتّفاق گروهى از منافقان بر قسمتهایى از بصره مسلّط شد و امنیت ان خطه را بخطر انداخت . هنگامی که حضرت خبر یافت مردی تمیمی را فرستاد تا قوم تمیم را که از ابن حضرمی حمایت می کردند هدایت و نصیحت نماید که آنان با این مرد تمیمی خصومت کردند ...

مدتی است که بعضی سایت ها اطلاعات و روایات مجعولی را از پیامبر اسلام (ص) و ائمه شیعه (ع) نقل می کنند. یکی از این موارد، حدیثی است به نقل از امام حسین (ع):

پایداری مردم ری در برابر تازیان به اندازه ای بر سران عرب گران آمد که امام حسین؛ پیشوای سوم شیعیان؛ در نامه ای به فرماندار ری نوشت: ما از تبار قریش هستیم و هواخواهان ما عرب و دشمنان ما ایرانی ها هستند. روشن است که هر عربی از هر ایرانی بهتر و بالاتر؛ و هر ایرانی از دشمنان ما هم بدتر است؛ ایرانیها را باید دستگیر کرد و به مدینه آورد؛ زنانشان را به فروش رسانید و مردانشان را به بردگی و غلامی اعراب گماشت. (منبع: سفینه البحار و مدینه الحکام و آثار ؛ صفحه 164، نویسنده: شیخ عباس قمی)

قصد من از این نوشتار، بررسی این حدیث از سه بعد مختلف است: الف) بررسی مذهبی این حدیث ب) بررسی تاریخی این حدیث ج) بررسی ماخذ این حدیث:

الف) بررسی مذهبی این حدیث:

تشخیص دادن بعضی از احادیث جعلی خیلی آسان است و کافی است که از قرآن، سنت پیامبر (ص)، و عقل مان استفاده کنیم.

نژاد پرستی از منظر قرآن:

از نظر قرآن تبعیض نژادی کاملا غیر قبول است:

1-  ای مردم از پروردگارتان پروا کنید، آنکه شما را از یک تن آفرید و همسرش را نیز از او پدید آورد و از آن دو مردان و زنان بسیاری پراکنده کرد. (1)

2- ای مردم ما شما را از یک مرد و زن آفریدیم. و شما را در شاخه ها و تیره ها قرار دادیم تا یکدیگر را بازشناسید. گرامی ترین شما نزد خدا پرهیزکارترین شماست (نه نژاد و تیره شما!) (2)

نژاد پرستی از منظر سنت پیامبر (ص):

اصولا یکی از شعارهای اسلام مبارزه با نژادپرستی و مظاهر اشرافیت بود و اولین مومنین به پیامبر اسلام هم بردگانی چون یاسر و سمیه و بلال بودند. مدت ده سالی که پیامبر در مدینه بود و یک جامعه اسلامی را پایه ریزی کرد را می توان یک مدینه فاضله و یک شهر آرمانی اسلامی نامید، آیا کسی یک نمونه در تاریخ سراغ دارد که برده سیاهی چون بلال حبشی، یا یک برده خارجی مثل سلمان فارسی، چنان جایگاهی داشته باشند که هنوز هم میان مسلمانان با احترام یاد بشوند؟

تمام روایات منقول از پیامبر و ائمه همه در مذمت نژادپرستی و تفاخر نژادی هستند بعد چطور می شود که یک حدیث کذایی مخالف قرآن و سنت پیامبر و آنچه که از ائمه سراغ داریم از همه ی این احادیث متواتر میان شیعه و سنی، مستندتر می شود؟ آیا هر عقل سلیمی متوجه نمی شود که این حدیث جعلی است؟ ببینید نظر پیامبر (ص) و ائمه (ع) در مورد تفاخر نژادی چیست:

1- ای مردم خدای شما یکی و پدر شما یکی است، همه از آدمید و آدم از خاک است، هرکس از شما پرهیزکارتر است پیش خدا بزرگوارتر است، عربی بر عجمی جز به پرهیزکاری امتیاز ندارد. (3)

2- محبوب ترین بندگان خدا به نزد وی کسی است که با بندگان او مهربان تر است. (4)

3- بدانید که مردم از آدم پدید آمده اند و آدم از خاک، بزرگوارترین مردم در نظر خدا پرهیزگارترین آنهاست. (5)

4- خوارترین مردم کسی است که مردم را خوار شمارد. (6)

5- بنگر که تو از سرخ پوست و سیاه پوست بهتر نیستی جز آنکه در تقوا از او برتر باشی. (7)

کتاب اصول کافی دو باب را به مذمت تعصب و تفاخر نژادی از منظر پیامبر و ائمه اختصاص داده است:

6- امام صادق (ع) روایت کرده است که رسول خدا (ص) فرمود: هر کس به اندازه خردلی در دلش تعصب ورزی باشد، خداوند او را در روز قیامت با عرب های جاهلیت بر می انگیزد. (8)

7- امام صادق (ع) فرموده است: هر کس تعصب بورزد یا برای او تعصب ورزیده شد، رشته ی ایمان از گردنش جدا می شود. (9)

8- امام سجاد (ع) فرموده است: شگفتا از متکبر فخر فروش که دیروز نطفه بوده است و فردا مرداری خواهد شد. (10)

9- مردی نزد رسول خدا (ص) آمد و گفت: من فلانی پسر فلانی ام، و تا هفت پشت شمرد. رسول خدا گفت: هان که تو دهمین ایشان، در آتش هستی! (11)

10- پیامبر (ص) فرمود: آفت اصالت خانوادگی فخر فروشی است. (12)

11- بببینید ابن ابی الحدید (سنی مذهب، متوفی قرن هفتم) در مورد حضرت علی (ع)، پدر امام حسین چه می گوید: مهمترین سبب در خودداری عرب از یاری دادن امیرالمومنین علی (ع) موضوع مال بود که او هیچ شرفی را بر وضع و هیچ عربی را بر عجم فضیلت نمی داد و با سالاران و امیران قبایل بدانگونه که پادشاهان رفتار می کردند رفتار نمی فرمود و هیچ کس را با مال به خویشتن جذب نمی کرد و حال آنکه معاویه بر خلاف این موضوع بود و به همین سبب علی (ع) را رها کردند و به معاویه پیوستند. (13) و ببینید قرآن در مورد این دسته از عرب ها چه می گوید: اعراب کفرپیشه تر و نفاق پیشه تر از دیگرانند و در ندانستن احکام و حدودی که خدا بر پیامبرش فروفرستاده است پیش تر از دیگرانند. (14) آیا به راستی امام حسین (ع) که پرورش یافته محمد و علی و فاطمه است، چنین سخنی گفته است؟ آیا کاملا مشخص نیست که این حدیث جعلی است؟

ب) بررسی تاریخی این حدیث:

نویسنده می گوید: پایداری مردم ری در برابر تازیان به اندازه ای بر سران عرب گران آمد که امام حسین؛ پیشوای سوم شیعیان؛ در نامه ای به فرماندار ری نوشت...

1- گاف اصلی همین جا است: نویسنده  مثل اینکه حواسش خیلی پرت بوده یا واقعا شوت بوده که اینطور سوتی داده! امام حسین در سال 4 هجری متولد شد و ری در سال 19 یا 22 هجری فتح شد. یعنی امام حسین در آن زمان 15 یا 18 ساله بوده! من نمی دانم امام حسین که در زمان عمر جوانکی بیش نبوده چه کاره بوده که نامه نوشته به فرماندار ری؟ در حالی که پدرش را خانه نشین کرده بودند!

2- اگر مردم ری پایداری می کردند و شهر فتح نشده بود این فرمانده شهر ری از کجا آمده بود و چه کسی او را منصوب کرده بود که امام حسین برای او نامه نوشته است؟ اگر بعد از فتح ری این اتفاق افتاده است باز هم امام حسین کاره ای نبوده است که به فرماندار نامه بنویسد. شهر تحت اختیار عمال بنی امیه اداره می شد!

3- از کی تا به حال ائمه شیعه جزء سران عرب بودند که ما نمی دانستیم؟ از کی تا به حال فرماندهان عرب تحت فرمان ائمه شیعه بودند؟ و از کی تا به حال آنها هواخواهان امامان شیعه بودند؟ در میان ائمه شیعه فقط حضرت علی (ع) پنج سال حکومت کرد و آن هم صرف اصطلاح فساد دستگاه بنی امیه و جنگ با معاویه و .. شد! بقیه ائمه شیعه به دست همین به اصطلاح سران عرب کشته شدند!

4- در کتاب الفتوح، چگونگی فتح اصفهان و ری نوشته شده است، دوستان می توانند به این کتاب مراجعه کنند و ببینند ری چطور فتح شد. ارتش ساسانی گریخت و مردم ری پیکی را نزد سپاه مسلمانان فرستادند و صلح نامه نوشتند! (15)

ج) بررسی ماخد این حدیث:

همانطور که دیدیم نویسنده بخشی از صفحه 164 کتاب سفینه البحار را اسکن کرده بود و متن عربی اش را نیز ترجمه کرده بود. اسکن کامل آن صفحه را (اینجا) ببینید. قسمتی که زیر آن خط کشیده شده است همان قسمتی است که نویسنده اسکن کرده و متاسفانه بدون رعایت امانتداری مطلبی ناقص و با ترجمه ای تحریف شده ارائه کرده بود.

1- نویسنده اینجا هم یک اشتباه بزرگ دیگر انجام داده است. این حدیث که در کتاب سفینه البحار آمده است منقول از امام صادق (ع) است نه امام حسین! یکی از کنیه های امام صادق (ع) نیز ابی عبدالله است که نویسنده گمان کرده بود منظور از امام حسین است و بعد شروع به داستان پردازی در مورد امام حسین و مردم ری کرده بود!

2- در زمان بنی امیه حکومت به شدت باورهای نژادپرستانه داشت و عجم را موالی می خواندند و آنها را از عرب پست تر می شمردند. مرحوم عباس قمی، در سفینه البحار صفحه 164 این حدیث و چند حدیث دیگر را در کنار هم برای بیان فضیلت عجم و خدمات آنها به اسلام آورده است نه مذمت آنها! و اینطور می گوید: امام صادق (ع) گفته است: اگر قرآن بر عجم نازل می شد عرب به آن ایمان نمی آورد. (خداوند) قرآن را بر عرب نازل نمود و عجم به آن ایمان آوردند و این فضیلتی برای عجم باشد. در ادامه آن حدیث کذایی از امام صادق آمده است: ابو عبدالله فرمود: که ما از قریشیم و شیعه ما عرب است و دشمن ما عجم است بیان اینکه "عرب" در مدح همان کس باشد که از شیعیان ماست اگر چه از غیر عرب باشد و آنکس که در مذمت است همان دشمنان ما هستند حتی اگر عرب باشند. مرحوم قمی آن حدیث را با این مفهوم نقل کرده است. و اگر فرض کنیم که این حدیث صحیح است با این معنی و مفهوم نقل شده است که متاسفانه نویسنده ی بی وجدان هم حدیث را به صورت ناقص نقل کرده بود و هم ترجمه ای نادرست و تحریف شده از آن ارائه کرده بود.

در ادامه صفحه 164 کتاب سفینه البحار می خوانیم: زمانی که اسیران دربار فارس به مدینه وارد گردیدند عمر بن خطاب خواست که زنان آنان را به فروش رساند و مردان آنها را برده قرار دهد تا آنها افراد پیر و فرتوت و ضعیف را بر دوش خود قرار دهند و طواف کعبه دهند پس امیر مومنان علی (ع) فرمود که پیامبر دستور داده است گرامی دارید کریم قوم را اگر چه مخالف شما باشند و این قوم فارس حکیمان کریم هستند و با ما صلح پیشه کردند و رغبت در دین اسلام نمودند. پس آنها را آزاد می نماییم در راه خدا، این حق من و حق بنی هاشم است. و نیز منصور خلیفه عباسی قومی را از مردمان عجم برای قتل امام جعفر صادق خواست. اما آنها امام (ع) را اکرام نمودند و در مقابل او به رسم ادب به خاک افتادند. امام رضا (ع) فرموده است: خداوند متعال منت گذارد به این دین بر اولاد عجم و از برخی از نزدیکان پیامبر منت سلب نماید. علی (ع) فرموده است می بینم عجم را که در خیمه هایی که در مسجد کوفه برافراشته اند قرآن را به مردم همانگونه که نازل گردیده تعلیم می نمایند. در کتاب مستدرک السفینه البحار، جلد 7، صفحه 107 (تصویر اسکن شده اینجا) توضیحاتی در مورد سند این احادیث آورده شده است که علاقه مندان می توانند برای اطلاعات بیشتر به آن کتاب رجوع کنند.

منابع و مآخذ:

1- سوره نساء، آیه 1

2- سوره حجرات، آیه 13

3- پاینده، ابوالقاسم؛ نهج الفصاحه [مجموعه کلمات قصار حضرت محمد]، حدیث: 1044

4- همو، همان، حدیث: 578

5- همو، همان، حدیث: 467

6- همو، همان، حدیث: 250

7- همو، همان، حدیث: 562

8- اصول کافی، کتاب ایمان و کفر، باب تعصب، حدیث: 2545

9- همان، همان، همان، حدیث: 2544

10- همان، همان، باب فخر و کبر، حدیث: 2629

11- همان، همان، همان، حدیث: 2633

12- همان، همان، همان، حدیث: 2634

13- جلوه تاریخ در شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج: 1، ص: 314

14- سوره توبه، آیه 9

15- ابن اثم کوفی؛ الفتوح، ترجمه محمد بن احمد مستوفی، ص: 253

متن شبهه:

یکی از دروغهایی که در طول سالیان به ایرانیان گفته اند، دشمنی میان علی عمر و عثمان است. این را گفته اند تا مهر علی را در دل ایرانی بنشانند؛ چون می‌دانند ایرانی چقدر از عمر، برای جنایاتی که مرتکب شده، متنفر است، ولی این دشمنی که تازی‌پرستان از آن یاد می‌کنند در روابط نزدیک علی عمر و عثمان به چشم نمیخورد.

۱ـ حفصه، یکی از زنان محمد دختر عمر بود. اگر عمر آدم جنایتکاری بود، چطور عمر دختر خودش را به زنی به او داده بود؟

2- علی در نهج البلاغه در برگ ۷۱۲ به مناسبت مرگ عمر چنین می‌گوید:

او کسی است که کجی را راست کرد و درد را درمان کرد و سنت را بر پا داشت و فتنه را پشت سر گذاشت، پاک‌جامه رفت و اندک عیب خیر خلافت را دریافت و از شر آن اجتناب جست. طاعت خداوند را به جای آورد و بر ادای حقش تقوی ورزید.

در جایی دیگر می‌بینیم هنگامی که عمر می‌خواهد در مورد فرش گرانبهای بهارستان تصمیم بگیرد٬ با علی رایزنی می‌کند (تاریخ طبری و همچنین کامل ابن اثیر، ج ۱، ص ۲۱۳):

تاریخ طبری، جلد پنجم، برگ ۱۸۲۴:

.... سعد فرش را بر این قرار فرستاد. فرش شصت ذراع در شصت ذراع بود، پکپارچه، به اندازۀ یک جریب که در آن راههای مصور بود و آب‌نماها چون نهرها و لابه‌لای آن همانند مروارید بود و حاشیه‌ها چون کشتزار و سبزه‌زار بهاران بود از حریر بر پودهای طلا که گلهای طلا و نقره و امثال آن داشت. وقتی فرش را پیش عمر آوردند از خمس به کسان چیز داد و گفت: «از خمسها به همۀ جنگ‌آورانی که حضور داشته‌اند یا میان حصول دو خمس کوشا بوده‌اند باید داد و گمان ندارم از خمس بسیار داده باشند»؛ آنگاه خمس را به مصارف آن تقسیم کرد و گفت: «دربارۀ این فرش چه رأی می‌دهید؟»جماعت هم‌سخن شدند و گفتند: «این را به رأی تو واگذاشته‌اند رأی تو چیست؟»، اما علی گفت: «ای امیر مؤمنان، ‌کار چنان است که گفتند، ‌اما تأمل باید که اگر اکنون آن را بپذیری، فردا کسانی به دستاویز آن به ناحق چیزها بگیرند.» عمر گفت: «راست گفتی و اندرز دادی» و آن را پاره پاره کرد و به کسان داد.

دوباره در برگی دیگر از تاریخ طبری (جلد 5، برگ 1825) همین مشورت عمر و علی به زبان دیگری آورده شده است:

گوید: و چون فرش را در مدینه پیش عمر آوردند ‌خوابی دید و کسانی را فراهم آورد و حمد و ثنای خدا کرد و دربارۀ فرش رأی خواست و قصۀ آن را بگفت. ‌بعضی ها گفتند آن را بگیرید؛ بعضی دیگر به نظر او واگذاشتند؛ بعضی دیگر رأی مشخص نداشتند. علی سکوت عمر را دید؛ برخاست و نزدیک او رفت و گفت: «چرا علم خود را جهل می کنی و یقین خود را به مقام شک می بری؟ از دنیا جز آن نداری که عطا کنی و از پیش برداری یا بپوشی و پاره کنی یا بخوری و ناچیز کنی.»

گفت: «راست گفتی و فرش را پاره پاره کرد و میان کسان تقسیم کرد. یک پارۀ آن به علی رسید که به بیست هزار فروخت و از پاره های دیگر بهتر نبود.»

نکته ای که به آن کمتر دقت می‌شود این است که بر طبق آیات قرآنی (انفال ۴۱ و ۶۹) علی باید در جنگ با ایرانیان شرکت مستقیم داشته باشد و بر روی دشمنان شمشیر کشیده باشد تا بتواند سهمی از غنایم جنگی ببرد آیا علی برای اینکه خودش سهمی از آن فرش گرانبها ببرد عمر را به این کار احمقانه تشویق کرد؟ به هر روی ‌باز هم می‌بینیم که علی پا به پای عمر و دیگر راهزنان، متجاوزان و قاتلانِ ایرانیان دست در دست عربان به تقسیم غنایم مشغول است و خود هم سهمی می‌برد.

در نتیجه علی در تصمیم‌گیری و ‌در پاره کردن فرش گرانبهای بهارستان نقش داشت و در آخر از غنایم هم سهمی به دست آورد. علی تا اینجا که چیزی از عشق و علاقه به ایرانیان نشان نداده است!

فتوح البلدان، بلاذری (ترجمۀ فارسی قسمتهای مربوط به ایران)، برگ ۷:

فصلی در امر عطا به روزگار عمر بن خطاب (رضی الله عنه)

عمر بن خطاب (رضی الله عنه) در تدوین دیوانها با مسلمین رأی زد. علی بن ابی‌طالب(علیه السلام) وی را گفت: «در هر سال هر‌چه گرد آمده است تقسیم کن و چیزی نزد خود نگه مدار». عثمان گفت: «می بینم که مالی عظیم گرد آمده است که همۀ مردمان را بسنده باشد، لکن اگر آنان را شماره نکنیم تا کسی که بهرۀ خود گرفته از آن کس که چیزی نگرفته است باز شناخته نشود. ‌بیم آن دارم که امر پریشان گردد.

این در زمانی است که هزاران زن و کودک ایرانی در بند اسارت تازیان راهی مکه، مدینه و بازارهای برده فروشی دنیا بودند. این هم از عشق علی به ایرانیان!

پاسخ کامل:

شبهه‌گر در بخش دیگری ادعا می‌کند دشمنی میان امام علی (علیه السلام) و عمر و عثمان یک برنامۀ طراحی‌شده از سوی شیعیان و برای آن بود که مهر امام علی (علیه السلام) را بر دل ایرانیان بنشانند، اما در همین‌جا، به عنوان نقد، این نکته را گوشزد می‌کنیم که امام علی (علیه السلام) در طول دوران 25 سالۀ خانه‌نشینی، که حقّ امام به وسیلۀ خلفا غصب شد، هرگز به گونه‌ای عمل نکردند که شائبۀ دشمنی میان آن حضرت با خلفای سه‌گانه پیش آید.

و) شبه‌گر سپس به مواردی برای اثبات ادعای خود اشاره کرده است؛ از جمله:

1ـ گمان کرده است ازدواج رسول خدا با دختر عمر نشانۀ تأئید همۀ کارها و مواضع عمر است؛ غافل از آنکه آنگاه که رسول خدا حفصه را به همسری گرفتند عمر در شمار اطرافیان پیامبر به حساب می‌آمد و مانعی از این کار وجود نداشت و این اقدام پیامبر دلیلی بر تأیید مواضع آیندۀ عمر به شمار نمی‌آید. نیز می‌دانیم پیامبر (صلی الله علیه و آله) در زمانی که ابوسفیان در رأس مشرکان بود دخترش را به همسری گرفتند. آیا این نشانگر محبت ایشان به ابوسفیان است؟

2-شبهه‌گر در دروغی آشکار سخنی از امام علی (علیه السلام) را دربارۀ عمر به حساب آورده است؛ در حالی که در هیچ بخش از بخشهای این سخن، که کلمۀ 228 از کلمات قصار نهج البلاغه است، نامی از عمر دیده نمی‌شود. امام خود نیز در آغاز سخن فرموده‌اند: «لله بلاء فلان»؛ خدا فلانی را خیر دهد و هیچ تصریحی به نام کسی در آن وجود ندارد. تنها برخی از شارحان نهج البلاغه احتمال داده‌اند که مراد امام از این سخن عمر باشد؛ در حالی که با شناختی که از اعتقادات و سیرۀ امام علی (علیه السلام) داریم قطعاً چنین توصیفی آن هم از شخصیتی چون امام علی (علیه السلام) دربارۀ عمر نخواهد بود. امام علی (علیه السلام) که حاضر نبود مانند روش خلیفۀ اول و دوم عمل کند چگونه ممکن است این‌چنین از آنان تمجید کند؟

ز) شبهه‌گر در قسمتی دیگر ادعا کرده است: «امام علی (علیه السلام) بدون آنکه در جنگ ایران شرکت داشته باشد از غنائم آن بهره‌ برده و استفاده کرده است و کاتولیک‌تر از پاپ آیات قرآن را برای ادعای خود مصادره کرده است.

اما پاسخ ما:

1ـ اگر شبهه‌‌گر اندکی با فقه اسلامی سر و کار داشت، می‌دانست که غنائم جنگی دسته‌های گوناگون دارد. آن دسته از غنائم که بدون درگیری به دست مسلمانان افتد، فیء نامیده می‌شود و متعلق به رسول (صلی الله علیه و آله) و امام (علیه السلام) است؛ لذا هیچ بعید نیست آنچه امام گرفته است از اموال فیء باشد.

2ـ بر اساس فقه شیعه اگر مسلمانان بدون اذن امام (علیه السلام) به جنگ بپردازند یا بدون درگیری غنیمتی به دست آورند، آن غنیمت متعلق به امام (علیه السلام) است. ر. ک : تفسیر المیزان، ج 19، ص 203 و می‌دانیم که جنگهای اعراب با ایران به اذن امام (علیه السلام) نبوده است.

از این جهت نیز گرفتن آن مال برای امام علی‌ (علیه السلام) نه تنها مجاز بوده است، بلکه شرعاً جزء حقوق امام (علیه السلام) به شمار می‌آمده است.

ح) وی در بخش دیگری از دروغ‌های خود قسمتی از فتوح البلدان بلاذری را آورده است که امام (علیه السلام) آنگاه که عمر دربارۀ دیوانهای بیت المال با ایشان مشورت کرد فرمودند: «هر چه گرد آمده است تقسیم کن…» و آنگاه با مظلوم‌نمایی تمام می‌گوید: «این در زمانی است که هزاران زن و کودک ایرانی راهی مکه و مدینه و بازارهای برده فروشی دنیا بودند» و سپس در جمله‌ای می‌افزاید: «این هم از عشق علی (علیه السلام) به ایرانیان».

در پاسخ به این سخنان می‌گوییم:

1ـ سخن امام چه ربطی به ظلم به «هزاران زن و کودک ایرانی» دارد؟

2ـ نویسندۀ ناآشنا با تاریخ از کجا فهمیده است که هزاران زن و کودک ایرانی را به اسارت و بردگی به جای‌جای دنیا می‌بردند؟ چنان‌که می‌دانیم اگر غیر مسلمانانی حاضر به پرداخت مالیات و خراج شوند و به قوانین جامعۀ اسلامی گردن بنهند از نظر احکام اسلامی مال و جانشان محترم است و هرگز کسی حق اسارت گرفتن آنها را ندارد.

3ـ پیشنهاد امام بسیار دوراندیشانه بود؛ زیرا از زمان عمر و با پایه‌ریزی دیوانها بود که اشخاص گوناگون به جهت داشتن موقعیتهای اجتماعی مختلف درآمدهایی بسیار بیشتر از مردم معمولی از بیت المال دریافت می‌کردند.

یك روز خداوند برابر چند روز انسانی است؟

طبق سوره 22، آیه 47 و سوره 32، آیه 5 یك روز خدا برابر 1000 روز انسانی است ولی در سوره 70، آیه 4 یك روز خدا را برابر 50000 بیان كرده است.

جواب:

وَیَسْتَعْجِلُونَكَ بِالْعَذَابِ وَلَن یُخْلِفَ اللَّهُ وَعْدَهُ وَإِنَّ یَوْمًا عِندَ رَبِّكَ كَأَلْفِ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّونَ آنان از تو تقاضاى شتاب در عذاب مى‏كنند؛ در حالى كه خداوند هرگز از وعده خود تخلّف نخواهد كرد! و یك روز نزد پروردگارت، همانند هزار سال از سالهایى است كه شما مى‏شمرید! یُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّمَاءِ إِلَى الْأَرْضِ ثُمَّ یَعْرُجُ إِلَیْهِ فِی یَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّونَ امور این جهان را از آسمان به سوى زمین تدبیر مى‏كند؛ سپس در روزى كه مقدار آن هزار سال از سالهایى است كه شما مى‏شمرید بسوى او بالا مى‏رود (و دنیا پایان مى‏یابد).

...............................

تَعْرُجُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ إِلَیْهِ فِی یَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِینَ أَلْفَ سَنَةٍ فرشتگان و روح [= فرشته مقرّب خداوند] بسوى او عروج مى‏كنند در آن روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال است! .............................

اگر دقت داشته باشید متوجه می شوید که در دو آیه اولی  بیان می دارد که یک روز نزد پروردگار همانند هزار سال از سالهایی است که ما می شماریم. اما در آیه سومی بیان نداشته که یک روز نزد خداوند پنجاه هزار سال است بلکه گفته فرشتگان و روح در روزی که اینچنین (پنجاه هزار سال )است عروج می کنند.

در نتیجه موضوع هر دو آیه کاملا متفاوت است زیرا دو آیه اول در صدد بیان اندازه روز در نزد خداوند هست ولی در آیه سوم بیان می دارد که ملائکه در روزی که پنجاه هزار سال است عروج می کنند و تفاوت بین این با اندازه مشرق است تا مغرب !!!

منبع:

سایت المبین

آیا می توانید سوره ای مثل قرآن بیاورید؟!

 سایت افشا در قسمتی از تارنمای خودش مدعی شده توانسته سوره ای مانند قرآن بیاورد. این سایت اشاره می کند به آیه ۲۳ سوره بقره ، ابتدا ببینم خداوند در آیه ۲۳ سوره بقره چه فرموده:

وَ إِن كُنتُمْ فىِ رَیْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلىَ‏ عَبْدِنَا فَأْتُواْ بِسُورَةٍ مِّن مِّثْلِهِ وَ ادْعُواْ شُهَدَاءَكُم مِّن دُونِ اللَّهِ إِن كُنتُمْ صَدِقِینَ

و اگر راجع به این چیزى یعنى قرآنى كه ما بر بنده خود نازل كرده‏ایم شك دارید پس یك سوره‏اى نظیر آن بیآورید و گواهان خود را غیر از خدا دعوت كنید، اگر راست میگوئید.

سایت افشا توانسته آیه ای بهتر و انسانی تر از قرآن بیاورد و آن اینست:

یا ایها العاقلون لا تقتلوا الذین یلونکم من المخالفین ولیجدوا فیكم رحمة و الانسانیه واعلموا ان الله مع العادلین

ای خردمندان، کسانی از مخالفان که در نزد شمایند را نکشید! تا در شما ترحم و انسانیت را بیابند. و بدانید که خداوند با عدالت پیشگان است!

این آیه را در مقابل آیه ۱۲۳ سوره توبه آوردند آیه ۱۲۳ سوره توبه می فرماید:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ قَاتِلُواْ الَّذِینَ یَلُونَكُم مِّنَ الْكُفَّارِ وَلِیَجِدُواْ فِیكُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِینَ

ای کسانیکه ایمان آورده اید، کافرانی که نزدیک شمایند را بکشید! تا در شما درشتی و شدت را بیابند. و بدانید که خداوند با پرهیزکاران است!

حال نوشته فوق دار نقد می کنیم.

اگر به آیه ۲۳ سوره بقره دقت کنید خداوند در آن می گوید سوره ای ((یا آیه ای)) مثل قرآن بیاورید نه اینکه دو کلمه را در قرآن عوض کنید و بگویید مثل آنرا آوردم. اینکه کسی دو کلمه را جابه جا کند و مدعی شود که مثل قرآن را آورده درست نیست. شما به شعرهای مولوی دقت کنید. برای مثال این شعر

بشنو از نی چون حکایت می کند        از جدایی ها شکایت می کند.

حال به نظر شما اگر کسی بگوید:

بشنو از من چون حکایت می کنم       از گرانی ها شکایت می کنم!

مولوی می شود!؟ یا اینکه توانسته شعری هم رده شعر مولوی بیاورد!؟ همانطور که می دانید جدیدا در پیامکها اشعار و سخنانی را بر وزن اشعار حافظ یا مولوی می آورند آیا این اشعار هم رده اشاعار مولوی یا حافظ است! فصاحت و بلاغت دارد! یا یک شعر از من درآوردی جهت مزاح است؟!بنابراین اینگونه عوض کردن معانی آیات را آوردن مثل قرآن نمی گویند. ممکن است بگویند قرآن که غیر از عربی نیست. چگونه متنی راب یاوریم که مثل قرآن نباشد؟! در جواب می گوییم قرآن بغیر از عربی نیست و لی تمام عربی هم نیست. برای مثال مثنوی معنوی و الفاظی بغیر از فارسی نیست ولی همه فارسی هم نیست یعنی کسی مانند حافظ هم می تواند اشعاری هم مرتبه مولوی بیاورد . کلام قرآن هم همین است که اگر شما می توانید کلامی مثل کلام قرآن بیاورید. که به اعتراف تمام عرب قرآن کلامی دارای فصاحت و بلاغت است و آوردن شبه آن محال است.

از طرفی دیگر به این آیه که سایت افاش آنراب یان کرده اشکال منطقی هم وارد است. آیه ۱۲۳ سوره توبه در مورد کافر حربی ست. کافر حربی کسی ست که شمشیر برداشته و بر علیه مسلمانان قیام کرده حال اینکه برای مثال می گویند کسانی از مخالفان که در نزد شمایند را نکشید! تا در شما ترحم و انسانیت را بیابند غیر منطقی ست. برای اینکه شما در کدام جنگ دیدید که سربازان به دشمن تا دندان مسلح در حال حمله ترحم کنند! اگر ترحم کنند کشته می شوند!

قرآن مسئله را خیلی بالاتر بیان کرده و آن اینکه در هنگام جنگ با کفار با تمام قوا بجنگید اما بعد از جنگ و در اسارت به آنها ترحم کنید و حتی بعد از مدتی و بعد از ربیت آنها را آزاد کنید. اینست که برنامه تربیتی و والای اسلامی.

و اما در جای دیگر سایت افشا مدعی شده کسانی آیاتی از قرآن آورده بودند که با دقت به بعضی از آنها کاملا مشهود است که بلاغت قرآنی را ندارد و کلامی دعا مانند است.و همچنین بقیه سوره ها غالبا از آیات قرآنی استفاده شده اینگونه که الفاظی در وزن و حتی عین کلمات آیات قرانی را با اندک تغییری به نام سوره یا آیه جدید معرفی کردند برای مثال این :

قل یا ایها المسلمون انکم لفی ضلال بعید!

بگو ای کسانی که ایمان آوردید همانا شما از حقیقت دورید!

که بسیار شبیه به این آیاتی ست که در قرآن در اولش قل وجود دارد مثل ۲۶ آل عمران و ۲۷ انعام یا ۱۰۵ توبه و..... و بعد از آنهم از یا ایها الذین مسلمون استفاده کردند همانطور که خداوند در بسیاری از آیات از یا ایها الذین آمنو استفاده می کند مانند ۱۰۴ بقره ۱۵۳ بره و.... و همچنین در آخر آیه از کلمه لفی ضلال بعید استفاده می کند همانطور که خداوند در آخر  در آیه ۳ سوره ابرهیم فرموده : اولئک لفی ضلال بعید

کاملا مشهود است این آیات همه بر وزن بشنو از من چون حکایت می کنم است!! و بار  ندارد و می توان به آن یک کپی رایت ناشیانه گفت . ناشیانه از آن جهت که نه منطق در آیاتش است و نه محل تعقل و حکم.

منبع:

http://chekideh110.blogfa.com/post-24.aspx

با درود و سپاس

بهتر بود خودتون یه نگاهی به این پاسختون قبل از اینكه كپی پیست كنین می انداختین

دلیل منطقیه 1:

اولا:روز در این آیات روزی که در ذهن ما هست نمی باشد چرا تا قبل از آفرینش زمین و آسمان و خورشید هنوز این چنین روزی نبوده پس روز در این آیات ممکن است یا قطعه ای زمان باشد یا که مرحله ای از مراحل مراد باشد.

منظور هر چه  بوده ما آنرا دوره مینامیم ، كه باز دلیل توجیه كننده ای نیست

دلیل منطقیه 2:

ثانیا:بنا بر تعبیر بالا امکان دارد در آیاتی که خلقت را در هشت روز بیان می دارد تفکیک مراحل مراد باشد.یعنی خلقت در حقیقت شش مرحله اصلی داشته و در بیشتر آیات هم این گونه بیان شده و دو مرحله دیگر هم بوده که جزء مراحل اصلی نبوده که این دو مرحله آیات سوره فصلت بیان شده و در مابقی آیات این دو مرحله بصورت متداخل در آن مراحل شش گانه بیان شده.

یعنی چه؟ این اختلاف یكی از فاحش ترین اختلافات قرآن است و شما با حدس و گمان آن را تفسیر میكنین؟ شما خودتون تشخیص دادین كه 2 مرحله غیر اصلی در این آفرینش بوده؟ آیا الله خود نمی دانست كه آفرینش را 6 دوره انجام داده تا دچار اختلاف در آیاتش نشود؟

دلیل منطقیه 3:

ثالثا:می توان به گونه دیگری هم بیان داشت که مراد از چهار روز در آیه دهم سوره فصلت غایت و نهایت یا به تعبیری تتمه  دو روز اول و دور روز دوم باشد که در این آیه این دو دوره دو روزه  را باهم به چهار روز بیان داشته و با دو روز دیگر جمعا می شود شش روز..
این گونه بیان در زبان عربی استعمال می شود مثلا گفته می شود از اینجا تا مکه 10 روز فاصله هست و تا مدینه 15 روز یعنی از مکه تا مدینه 5 روز فاصله هست.

باید عرض كنم كه شما در ایجاد سفسطه خوب عمل میكنین ، مثال مكه و مدینه ای كه عرض كردین هیچ ربطی به این موضوع نداره ،‌ الله در خلقتش یك دوره زمانی خاص را مطرح كرده و دلیلی ندارد كه بخواهد خواننده را گمراه كند

اما اگر بیشتر در این آیات دقت كنین متوجه یك ایراد بسیار بزرگتری میشوید

و آن این است كه الله خلقت جهان را از زمین آغاز میكند ، سپس ارزاق و سپس آسمانها را خلق میكند

در حالیكه خود بهتر میدانید كه میلیلردها سیاره و ستاره قبل از زمین به وجود آمدند ، حتی خورشید ، برای این مورد چه جوابی دارین؟

نصر من الله و فتح القریب

سرکار خانم زحمت فراوانی کشیده اید

البته با تلاش کسانی چون شما زمان زیادی از افشاء سایت افشا میگزرد ... در حال حاضر فکر نکنم کسی از کاربران عادی اینترنت به این سایت اعتمادی داشته باشد (قد دانه خردل البته )

با سلام و درود

بیخود است

إِنَّ رَبَّكُمُ اللّهُ الَّذِی خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ فِی سِتَّةِ أَیَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَىعَلَى الْعَرْشِ یُغْشِی اللَّیْلَ النَّهَارَ یَطْلُبُهُ حَثِیثًا وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُومَ مُسَخَّرَاتٍ بِأَمْرِهِ أَلاَ لَهُ الْخَلْقُ وَالأَمْرُ تَبَارَكَ اللّهُ رَبُّ الْعَالَمِینَ

 پروردگار شما، خداوندى است كه آسمانها و زمین را در شش روز [= شش دوران‏] آفرید؛ سپس به تدبیر جهان هستى پرداخت؛ با (پرده تاریك) شب، روز را مى پوشاند؛ و شب به دنبال روز، به سرعت در حركت است؛ و خورشید و ماه و ستارگان را آفرید، كه مسخّر فرمان او هستند. آگاه باشید كه آفرینش و تدبیر (جهان)، از آن او (و به فرمان او)ست.پر بركت (و زوال‏ناپذیر) است خداوندى كه پروردگار جهانیان است

استوی : به معنی تدبیر است نه خلقت مطلق ... ای بیسواد

خداوند پس از زمین تدبیر آسمانها نمود نه خلقت

قُلْ أَئِنَّكُمْ لَتَكْفُرُونَ بِالَّذِی خَلَقَ الْأَرْضَ فِی یَوْمَیْنِ وَتَجْعَلُونَ لَهُ أَندَادًا ذَلِكَ رَبُّ الْعَالَمِینَ وَجَعَلَ فِیهَا رَوَاسِیَ مِن فَوْقِهَا وَبَارَكَ فِیهَا وَقَدَّرَ فِیهَا أَقْوَاتَهَا فِی أَرْبَعَةِ أَیَّامٍ سَوَاء لِّلسَّائِلِینَ ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاء وَهِیَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَلِلْأَرْضِ اِئْتِیَا طَوْعًا أَوْ كَرْهًا قَالَتَا أَتَیْنَا طَائِعِینَ فَقَضَاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ فِی یَوْمَیْنِ وَأَوْحَى فِی كُلِّ سَمَاء أَمْرَهَا وَزَیَّنَّا السَّمَاء الدُّنْیَا بِمَصَابِیحَ وَحِفْظًا ذَلِكَ تَقْدِیرُ الْعَزِیزِ الْعَلِیمِ

گو: آیا شما به آن كس كه زمین را در دو روز آفرید كافر هستید و براى او همانندهایى قرارمى‏دهید؟! او پروردگار جهانیان است! او در زمین كوه‏هاى استوارى قرار داد و بركاتى در آن آفرید و موادّ غذایى آن را مقدّر فرمود، - ینها همه در چهار روز بود- درست به اندازه نیاز تقاضا كنندگان! سپس به آفرینش آسمان پرداخت، در حالى كه بصورت دود بود؛ به آن و به زمین دستور داد: «به وجود آیید (و شكل گیرید)، خواه از روى اطاعت و خواه اكراه!» آنها گفتند: «ما از روى طاعت مى‏آییم (و شكل مى‏گیریم)!» در این هنگام آنها را بصورت هفت آسمان در دو روز آفرید، و در هر آسمانى كار آن (آسمان) را وحى (و مقرّر) فرمود، و آسمان پایین را با چراغهایى [= ستارگان‏] زینت بخشیدیم، و (با شهابها از رخنه شیاطین) حفظ كردیم، این است تقدیر خداوند توانا و دانا

عدد چهار در مورد تدبیر و هستی سازی در زمین است...مسلما شکل دهی زمین خود دوره و بازه ای دیگر است سوا از کلیت خلقت زمین و آسمانها...

منطقیه هایتان کشک از آب درآمد

سلام

با توضیحات آقای ایمان موافقم.

سوره بقره آیه 29:

هو الذی خلق لکم ما فی الارض جمیعا ثم استوی الی السماء فسوئهن سبع سماوات

استوی در اینجا به معنای پرداختنه نه به معنای خلق کردن. 

*   پایداری مردمری در برابر تازیان  باندازه ای بر سران عرب گران آمد که امام حسین(ع) ؛ در نامه ای به فرماندار ری نوشت  : « ما از تبار قریش هستیم و هواخواهانما عرب و دشمنان ما ایرانی ها هستند . روشن است که هر عربی از هر ایرانی بهتر وبالاتر ؛ و هر ایرانی از دشمنان ما هم بد تر است ؛ ایرانیها را باید دستگیر کرد وبه مدینه آورد ؛ زنانشان را بفروش رسانید و مردانشان را به بردگی و غلامی اعرابگماشت.

حاج شیخ عباس قمی سفینه البحار و مدینه الحکام و آثار ؛ رویه 164 

برای رفع این شبهه چه جوابی وجود دارد؟ممنون میشم

پاسخ متنی که ارسال کردید در پست شماره 5 اومده.

در وبلاگ زیر به بسیاری از شبهات این سایت پاسخ داده شده است.

http://kashmiri.blogfa.com/