(برای 8 مارس، روزِ جهانی زن)
*
هَستی از تو آغاز گرفت:
و، آن گاه: انسان از تو زاده شد؛
انسان زاده شد
و تو درد کشیدی:
دردِ نُخُستین، و نه پایانی.
و بر تو ستم رفت، و بر تو ستم می رود:
از انسان – که از تو زاده شد.
*
تو، انسان را بر پُشتِ خود کشیدی،
در چادرت، که به دورِ کمر بستی:
در باغ های چای،
و در شالیزارها،
و پُشتِ دارِ قالی،
و توی کوره های آجُر پزیِ جاده ی ساوه؛
و انسان بر تو ستم کرد
و شیره ی جانت را مکید:
آن سان که با چون خود کرد.
برای تو، صفاتِ خوب و بد شمرد:
که، خوب و فرمانبر و پارسا باشی؛
عروسکی مُرده در آغوشت گُذاشت
و آراستنِ خانه را از تو خواست:
آن گاه که دهانِ تنگ،
و میانِ باریک
و آشفته گیسویِ تو را
به نیایش نشست.
بر تو ستم رفت
و بر تو ستم می رود
از انسان، که از تو زاده شد.
*
تو، هم چون مردان، و با مردان
کار کردی – کارِ برابر:
در کِشتزارها، و کارخانه ها؛
و انسان، که از تو زاده شد
بر تو ستم کرد:
و به تو مُزد نداد: و تو را «کارگرِ خانگی» خواند،
و به تو مُزدی کمتر داد: و تو را «ناقص» و «ضعیفه» خواند.
و بر تو ستم رفت
و بر تو ستم می رود:
از انسان، که از تو زاده شد.
*
از «حُقوقِ برابر»، با تو گُفتند:
آن گاه که حُقوقِ تو را خوردند؛
از «حُقوقِ» تو، گُفتند:
آن گاه که: «چند زنی»، و «صیغه» و« فحشا » را
بر تو تحمیل کردند.
از پایگاه بزرگِ تو گُفتند:
آن گاه که تو را به تالارهای « مُد» کشاندند؛
تنِ برهنه ی تو را
توی ویترین ها،
و توی خیابان ها
به نمایش گُذاشتند:
چون هر کالای دیگری – برای فروش.
عکسِ تو را،
پُشتُ جلدِ مجلّه ها – چاپ کردند؛
و برای تبلیغِ هر کالای بُنجلِ خود
از تنِ تو، سود جُستند.
بر تو ستم رفت
و بر تو ستم می رود – از انسان.
*
تو، زره بر تن کردی
و در هیأتِ «گُرد آفرید» ها
بر روی «سُهرابِ» زمان
- که از تو زاده شد
تیغِ کین، کشیدی.
تو را، نقاب بر چهره کشیدند
و خانه نشین کردند.
و تو، در هیأتِ « قُرّة العین»
نقاب از چهره دریدی
و به روی «سُلطانِ صاحب قران» - سایه ی خدا
خشمِ فرو خورده ات، فرو ریختی.
تو را، به دار کشیدند،
و تو، به هیأتِ « فروغ» در آمدی
و بر انسان، که از تو زاده شد
و بر فرهنگِ انسان- مرد، شوریدی؛
و، آن چه را که احساس می کردی – احساسِ زنانه ات را
نعره زنان، بر زبان آوردی.
هجوت کردند،
به تحقیرت نشستند:
انسان های دوالپائی، که از تو زاده شدند.
*
زمینِ پرخاشِ تو، امّا لاله زاری شد
پوشیده از لاله های سُرخِ طُغیان:
صدّها هزار لاله، در دامانِ تو – روئیدند
تنها نه در « ایران»،
تنها نه در « آسیا» - در پهنه ی جهان:
تو، با زبانِ « سیمین»،
تو، با تُفنگِ « مرضیّه»،
تو، با « شکوه» و« وفا» و « ترانه»،
تو، با « اشرف» و « پروانه»،
تو، با « کلارا زتکین» و « کولونتای»،
تو، با زبانِ آتش فشانِ « تسلیمه ی نسرین» - فریاد زدی:
بر تو ستم رفت،
و بر تو ستم می رود .. از انسان.
*
هَستی از تو آغاز گرفت: طُغیان!
**
8 مارس، روزِ جهانیِ زن، بَر زنان میهن مان گرامی باد!
**