در کنار خانه من  اتاقی است سرد و ابی 

تخت گیتار کهنه من   عکس یک زن رو دیواری

زنی زیبا روی و خندان ٬ یار من بود او دورانی

حالا من ماندم و من ٬ گیتاری و سیگار و تنهایی

عشق من رفت به تن خاک ٬ طعم شب نیست جز بیداری
ای عکس خندان بشنو از من ٬ خواهمت دید روزگاری

دیگرم نیست نای ماندن ٬ پایان آواز آغاز رفتن
چاقویی پنهان ته گنجه ٬ دست های سردم ٬ رگهای سبزم ...

حال من خوب است

نگران نبــــــــاش

قسم به جانماز سفیدی که آب می کشی

خووبم!

عادت می‌کنی و می‌فهمی حکمت خدا یعنی همین قدرت عادت کردن

ای چراغ هر بهانه از تو روشن        ای که حرفای قشنگت منو آشتی داده با من

منو گنجشکای خونه دیدنت عادتمونه    به هوای دیدن تو پر میگیریم از تو لونه

باز میای که مثل هر روز برامون دونه بپاشی     منو گنجیشکا میمیریم تو اگه خونه نباشی

همیشه اسم تو بوده اول و آخر حرفام        بس که اسم تو رو خوندم بوی تو داره نفس هام

عطر حرف های قشنگت قد یه صحرا شقایق     تو همون شرمی که از اون سرخه گونه های عاشق

شعر من رنگ چشاته رنگ پاک بی ریایی    بهترین رنگی که دیدم رنگ زرد کهربایی

منو گنجشکای خونه دیدنت عادتمونه    به هوای دیدن تو پر میگیریم از تو لونه .

یک روز می بوسمت

تا من گلسرخ تو شوم   

و تو گل سرخ دل من

تاوان خواب های جهان توی چشم هات، اسفند های موجزه را دود می کند

ابیات عاشقانه من را به یاد تو، در سطر های مرده نمک سود می کند...

ارزش هر آدم به اندازه حرف هایی هست که برا نزدن داره

سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم....

دلخوش بودم که شبیه کودکی هایت بزرگ شوی

ولی افسوسکه نخ بادبادک خیال من

همیشه ازدست تو رها می شو د....

خونه آخرین پناهه واسه خستگی هام

خونه آخرین امیده واسه دل بستگی هام