غزه زخمی عمیق برداشته و داغی بزرگ دیده است. اسرائیل موشك پرانی حماس را علت تهاجم خود به نوار ‏غزه اعلام كرده و حماس نیز خوی تجاوزگری اسرائیل را عامل حمله به این منطقه قلمداد كرده است.‏

اسرائیل می‌گوید به همه اهداف خود در جنگ غزه دست یافته و حماس می گوید اسرائیل به هیچیك از اهداف ‏خود دست نیافته است. اسرائیل اعلام پیروزی كرده، حماس نیز دقیقا همین كار را كرده است.‏

در گوشه و كنار جهان بین هواخواهان هر یك از دو طرف دعوا در باره اینكه كدامیك پیروز این جنگ لعنتی ‏شده‌اند، بگو مگوست. در كشور ما همه باید بگویند حماس برنده جنگ است و اگر جز این گفته شود، معنایش ‏حمایت از اسرائیل است كه در دیار ما بزرگترین اتهام روی زمین است.‏

اگر به فرض اسرائیل به همه اهداف خود در جنگ غزه هم دست یافته باشد، این فقط علامت قدرت آن است و ‏نه دلیل حقانیت آن. اما چنین استدلالی هم در كشور ما به معنای حمایت از اسرائیل است، چرا كه به زعم ‏صاحبان قدرت، اسرائیل علاوه بر آنكه ناحق است، حتما هم باید شكست خورده باشد و حماس افزون بر آنكه ‏حق است، حتما باید پیروز شده باشد!‏

اینكه چه ارتباطی بین پیروزی و حقانیت است، امر پیچیده‌ای نیست. طرف حق می‌تواند پیروز باشد یا شكست ‏بخورد. طرف ناحق هم همینطور، پس چرا در كشور ما این دو چنان لازم و ملزوم یكدیگرند كه شك در یكی ‏مترادف شك در دیگری است؟

این مساله گویا فقط مختص صاحبان قدرت در كشور ما نیست. سوریه و حزب الله و جهاد اسلامی و حماس ‏نیز از همین عینك به جهان می نگرند و بی دلیل نیست كه همه به اعلام ناحق بدون اسرائیل در حمله به نوار ‏غزه و حتی اعلام شكست آن بسنده نكرده‌اند بلكه تاكید غلیظ و ویژه‌ای بر پیروزی حماس داشته‌اند.‏

حماس می توانست اعلام حقانیت كند، اعلام مظلومیت كند، اما چه اصراری به اعلام پیروزی در این جنگ ‏یك طرفه و خانمانسوز دارد؟

اگر یك شهروند عادی فلسطینی از رهبران حماس بپرسد كه آیا نابودی زیرساخت‌های دولتی در نوار غزه، بی ‏خانمان شدن دهها هزار مردم عادی، كشتار بیش از 1300 نفر از جمله شمار زیادی زنان و كودكان و ‏بازگرداندن شرایط نوار غزه به دوران ماقبل صنعتی پیروزی است، آنها چه پاسخی خواهند داد؟

مسلما اینها همه می تواند نشانه بیرحمی اسرائیل باشد، اما چرا علامت پیروزی حماس دیده می‌شوند؟

شاید پاسخ همه این پرسش‌ها این باشد كه حماس می خواهد استراتژی مبارزاتی خود را مفیدترین استراتژی ‏برای آزادی فلسطین معرفی كند و از همین رو، جنگی خانمانسوز را پیروزی می‌داند.‏

استراتژی پرتاب موشك‌های قسام كه برخی نام «فشفشه» بر آنها می گذارند، اما پر هزینه است و این نكته‌ای ‏نیست كه حماس حاضر به اعتراف به آن باشد.‏

راههای بسیار كم هزینه تر و بهتری برای فلسطینی ها در جهت آزادسازی سرزمین های اشغالی وجود دارد ‏كه در كشور ما سخن از آنها به معنای دفاع از اسرائیل است.‏

فلسطینی‌ها بدون شك می توانند با سازماندهی یك جنبش فراگیر ضد خشونت علیه ادامه اشغال سرزمین ها، ‏ساخت دیوار امنیتی و گسترش شهرك های یهودی نشین عرصه را چنان بر زمامداران تل‌آویو تنگ كنند كه ‏چاره‌ای جز بازگشت به مرزهای سال 1967 نداشته باشند.‏

چنین جنبشی، هم سبب وحدت فلسطینی‌ها خواهد شد، هم حمایت قاطع جامعه بین المللی را در پی خواهد داشت ‏و هم شكاف در جامعه اسرائیل را دامن خواهد زد.‏

در كشور ما اما سخن از جنبش مدنی علیه اسرائیل و تاكید بر برچیدن دیوار امنیتی و شهرك های یهودی ‏نشین، به معنای حمایت از اسرائیل تلقی می‌شود چرا كه چنین تحركاتی نابودی اسرائیل را سبب نخواهد شد.‏
گویا حماس با چنین دركی، ترجیح می‌دهد به بهای واكنش‌های هولناك اسرائیل و تفرقه در صفوف فلسطینی‌ها، ‏از پرتاب موشك‌های كم اثر قسام به شهرهای اسرائیلی دست برندارد.‏

البته اینكه فلسطینی ها از جمله حماس چگونه می خواهند سرنوشت خود را رقم بزنند به خود آنان مربوط ‏است، اما بیم من از آن است كه مسئولان كشور ما هم وقتی از پیروزی ایران در جنگ احتمالی با آمریكا و ‏متحدانش سخن می گویند، منظورشان از نوع پیروزی حماس در جنگ 22 روزه غزه باشد یعنی كشتار وسیع ‏غیرنظامیان، نابودی زیرساخت‌ها و آوارگی مردم بر روی ویرانه‌های ناشی از بمبارانی وسیع و بیرحمانه.‏
خداوند كشور ما را از این نوع پیروزی ها در امان دارد.‏