شما که نباشید چنته ی ما هم خالی تر از همیشه است...

از قدیمی ها...

 

و امشب از تمام لحظه ها دلگیر، دلتنگم

کمی هم بیشتر، از رخوت شمشیر دلتنگم

 

از این دلتنگی ی مزمن، از این بیماری بی درد

من از این شب نشینی های جغد پیر دلتنگم

 

کنام ببرهای رفته از این دشت را بنگر

من از خاموشی ی شیران در زنجیر دلتنگم

 

فراسوی دماوند است شرح بی وطن ماندن

از آرش تا فراز تبت و پامیر دلتنگم

 

ببین مرداب نیلوفر گریز خستگی هایم

من از این انتظار تلخ مرگ و میر دلتنگم

 

گریزان از هوای مرده ی بی عشوه ی این شهر

من از این حرکت تدریجی تغییر دلتنگم

 

و بغض موریانه، سرد... در آوردگاه اشک

من از بغض مترسک های پا در قیر دلتنگم

 

شغالان بر بقایای گوزن مرده می رقصند

برای نعره های تابناک شیر دلتنگم

 

و امشب از تمام خانه بوی کفر می آید

من از بی رحمی ی نفرین دامنگیر دلتنگم...

رازیست دراین زلالی چشمانت

عشق من وبی خیالی چشمانت

عمرم سپری شدوجوانی کوچید

تاپرسه زدم حوالی چشمانت

سایه ی عزیز

از نظر من غزل گفتن کار خیلی سختیه... ولی جرات پرداختن به اون می تونه باعث پیشرفت سریع در اون بشه... خوشحالم که تو این جرات رو به خودت دادی... در مورد غزل "بدرود" چند نکته به نظرم میرسه که امیدوارم مفید باشه...

اگر "دگر رفت" رو به عنوان ردیف این شعر در نظر بگیریم اون وقت باید کلمات "سال" ، "جام" ، "سطر" ، "که" ، "دلدار" و "ایام" رو قافیه ی شعر فرض کنیم... در حالی که این کلمات نمی تونن با هم هم قافیه باشن و خب این با ساختار غزل نمی خونه...

ضمن اینکه وزن شعر رو هم باید بازنگری کنی...

منتظر اشعار بعدیت هستم... موفق باشی...

با تو هستم پوپک زیبای من
ای خدای دین و هم دنیای من
لحظه ای با من تبسم پیشه کن
لحظه ای در خاک چشمم ریشه کن
رود اشکت؛ سیر آبم می دهد
این تپش ها پیچ و تابم می دهد
خنجر مژگان به پشتم می زنی
هی دم از او کشت و کشتم می زنی
ارتعاش لحظه هایت هی هی است
لحظه ی بوسیدنت آخر کی است؟
من تو را در خود تماشا می کنم
زیر لب ناگفته نجوا می کنم
بی تو بودم شب به دامان شراب
خواب دیدم؛ خواب تو ای آفتاب
دیدمت چون مه،حریری بر تنت
تنگ آمد سینه در پیراهنت
جام چشمانت شرابم می دهد
سرخی لب؛ التهابم می دهد
با تو هستم! ای نگاه آخرین
ای میان زخمها زخمی ترین
آه! امشب بی تو در رنج توام
رخ نما اینک که شطرنج توام
چون تویی مقصد رسیدن پوچ باد
هجر تو از دیده اشکم کوچ داد
خواب گاهی لحظه ای پیش من است
عشق من این خواب تشویش من است
من به خواب خویش می بینم ترا
عاقبت از دشت می چینم ترا
چون شود؟!!! از من سری؟؟؛ ارزانی ات
دل فدای نرگس بارانی ات
اشک هم گاهی مزاحم می شود
لشگرش بر دل مهاجم می شود
حیف از آن دم لحظه ی دیدار شد
اشک جاری گشت و دل بیدار شد
باز گفتم چشم بر هم می نهم
با خیالت زخم مرهم می نهم
لیک یادت خواب از چشمم ربود
جز من و غم هیچکس اینجا نبود
عشق من! دیگر زمان مردن است
قلب عاشق جای ضربت خوردن است.......
مهدی ش(م- اشتاد)

امشب منم و ی ِ جام باقی                                      فردا تویی و سبوی خالی

امشب منم و قصه ی ِ آهی                                      فردا تویی و هزار راوی

امشب منم و هلال ماهی                                        فردا تویی و شمس مجازی

امشب منم و امید واهی                                          فردا تویی و سراب باقی

امشب منم و هزار سودا                                          فردا تویی و هزار رویا

امشب منم و شمعی و آهی                                   فردا تویی و ی ِ سوخته بالی

امشب منم و دلی شكسته                                     فردا تویی و درهای بسته

امشب منم و جای تو خالی                                     فردا تو زمن  اثر نیابی

 

میدونم در برخی ابیات مشكل وزن وجود داره... دوستان لطف می كنند اگر راهنمائی كنند

پیام در تاریخ 85/11/15 ویرایش شده است.

خوانش در کلاسیک بودن اصل است . کلاسه بودن مدون بودن و تا کلاسیک نباشیم خوانده نمی شویم و این ربطی به موزون بودن یا  نبودن شعر ندارد ربط به کلاسه شدن دارد یعنی زیبایی شناسی متن توسط مخاطب معطوف به سابقه باشد

با این حساب تارا کلاسیک نوشته چون قابل دریافت است در مقابل آن همه معلق زدن های پست مدرن به اسم غزل نو و مدرن ..............خواندنی بودن . همین و .... همین

 

تو كه در ساحل آرامش من خفته ای

هیچ در غور من اندیشیده ای؟

او بگفت اما زبان من خموش

بحر چشمانش به ناگه شد در خروش

 

میدونم اشكال زیاد داره لطفا با دیده اغماض نگاه كنید... و خوشحال میشم اشكالهاش رو هم بگید...