آخرین سلام

مسافر قبل از آنکه از آخرین خم جاده بگذرد، پیچی که بعد از آن دیگر نه نمایی از شهر پیدا بود و نه از مردمان اش، لحظه ای ایستاد. صبح بود یا ظهرو یا اینکه غروب. شاید هم شب بود. فرقی نداشت. مدتها بود هیچ سایه ای از کوچه ها بیرون نیامده بود. روزها بود که درب هیچ خانه ای باز نشده بود و کسی جواب سلامش را نداده بود. حتی میزبان اش هم، هم او که به این شهر دعوت اش کرده بود ماهها بود رخ به مهمان نشان نداده بود چه برسد به یک لبخند. به یک سلام. به یک احوالپرسی. رو به شهر ایستاد و خیره شد. به چراغهایی که روشن نبود. به آواز دوره گردانی که در سکوت کوچه ها گم شده بود. به شب های شعری که در تاریکی قیرگون شبها خفه شده بود. به طنین صدای استاد در کلاسهای درسی که سالها بود میزهایش خاک می خورد. به شادی و خنده کودکانی که به دنیا نیامده بودند. به همهمه و شلوغی دوستانی که نامشان از حافظه یکدیگر پاک شده بود. به فروغ چشمهایی که در پی یک نگاه آشنا بی سو شده بودند... چشمهایش خسته شد از این همه کاویدن در تاریکی... چشمها که خسته شد خاطرات بلند شدند و در جلوی آن رژه رفتند... فکر کردند برای چشمهای خسته چشم اندازی دلنواز نقش کنند که خستگی کاویدن در دوردستها را بیرون کند از آن دو چشمه ی رود... اما قلم که رقصید بر بوم خاطره، تابلویی رسم نکرد مگر همان تابلویی که مدتها بود نقش اش آتش میزد بر جان و دل مسافر.همان که بوی سوختن دل پاره هایش را بلند می کرد و صدای شکستن شیشه های غرورش می پیچید در گوشش. همان که عزم اش را جزم کرده بود برای کوچ... قلم می چرخید و تصویر زنده و زنده تر میشد... دختری تنها در خیابانهای همین شهر... زیر برف در شبی زمستانی... همان شب که فهمیده بود در این دیار چقدر غریب است... همان شب که هیچ کس او را ندیده بود و یا اینکه به عمد با پوزخندی بر لب خواسته بودند به او بفهمانند او اصلاً دیده نمیشود... همان شب ِ بعد از مهمانی که همه با هم دوست بودند و به او فهمانده بودند او وصله ی ناجوری است بین آنها ... همان شب که برف می بارید و کسی او را ندیده بود که زیر برف تنها در کوچه های شب میرفت...

چشمهایش خسته تر شد... بوم ایستاده بر چهارپایه خاطره را پرت کرد به سویی... کوله اش را برداشت... برای آخرین بار به کوچه پس کوچه های دلتنگ شهر نگریست... همه ی درها بسته بود. همه ی چراغها خاموش... حتی چراغ خانه ی میزبان...

مسافر از آخرین خم جاده گذشت...

تمام شد.

یک اشتباه

همانطور که دست چپ اش شده بود تکیه گاه سرش و گردن اش خم شده تمامی وزن سر راسپرده بود به ستون دست چپ اش، دست راستش خودکار را برداشته و لا به لای دو انگشت اشاره و میانی تابش میداد. چشمهایش را بست و در ذهن اش تکرار کرد"سوژه...سوژه"  باید تا فردا یک داستان کوتاه تحویل مجله میداد. این را قول داده بود به سردبیر. نگاهش از قفسه کتابها سر خورد ورسید به کف زمین. در یک صدم ثانیه اوج گرفت و رسید به سقف اتاق. "سوژه..."دوباره چشمهایش را بست... راستی چرا دیروز  راهش را کج کرده بود و بجای پارک قصد کوه کرده بود اول صبح؟! چرا باید بعد این همه سال دوباره سر راهش سبز شود؟!. چشمهایش راباز کرد... سر را از تکیه گاه برداشت و راست شد... قلم را گرفت لای انگشتان شست و اشاره و نگاهش را هدایت کرد به سمت کاغذ پیش رو... الان وقت این حرفها نیست...باید سوژه پیدا میکرد. دوباره چشمها را بست و در تاریکی آن سوی چشمها لغات راجستجو کرد.... رفاقت.... نه!! صداقت... نه!!... خیانت... گفته بود شک دارم. شک دارم به من وفادار باشی.  شک کرده بود. و برای او شک کردن بدترین گناه بود... چشمهایش را باز کرد... دوباره در صندلی عقب کشید...سرش را تکیه داد به صندلی و خیره شد به سقف... راستی نمیشد از شک گذشت؟!!  چرا وقتی برای معذرت خواهی آمد.. وقتی پیرمرد را فرستاد تا بگوید اشتباه کرده ... که حرفی بوده از دهن اش پریده... که بچگی کرده... نتوانسته بود ببخشد... حتی وقتی مادرش هم اصرار کرد از خر شیطان پیاده شود... گریه کرد.... او  کوتاه نیامده بود و از این گناه نابخشودنی نگذشته بود!!... خودکار را رها کرد روی میز و صندلی را چرخاند به سمت پنجره... ماشینها با سرعت می گذشتند... چراغ راهنما حتماً سبز است الان که همه عجله دارند چهارراه را رد کنند... راستی چند نفر از اینها فردا زنده اند؟! چند نفرشان فردا میروند پای میز طلاق؟! اصلاً چند نفرشان فردا میخواهند ازدواج کنند؟! حالا دیگر ماشینها پشت سر هم ردیف شده بودند... چراغ حتماً قرمز بود دیگر... نگاهش بلند شد و از بالای ساختمانهای آن سوی اتوبان رسید به ته مانده های برف زمستان بر روی قله های کوه روبرو... دلش یکدفعه خواست آن بالا باشد... شاید دوباره تصادفی رخ دهد... شاید دوباره او هم بیاید... پوزخندی نشست بر لبهایش ازنوع تلخ اش... شما هم عاشق برف اید؟!  راستی چه سوال مسخره ای بود!... ولی آن روزها فکر میکرد چقدر او استاد برقراری رابطه است... چقدر جمله به ذهن اش میرسد برای سرصحبت باز کردن... سریع صندلی را چرخاند و دوباره راست نشست و خیره شد به کاغذ...گور پدر گذشته... فردا باید یک داستان تحویل بدهم... سوژه؟! ... با خودکار ضرب گرفت روی کاغذ... سوژه؟! ... داستان مش رحیم چطوره؟! مگه دیروز از احتمال بیرون ریختن وسایل خونه اش نمی گفت؟! ... هم درد مردمه و هم سوژه مورد توجه... خودکار را روی کاغذ به حرکت در آورد... صاحب خانه گفته بود" تا آخر ماه بیشتر وقت نداری... زن اشک در چشمهایش جمع شد و گفت آخه ی ماهه چطوری خونه پیدا کنیم اونم باچهارتا بچه"...پسر  صاحب خانه ایستاده بود مقابل اش و او سینی شربت را گرفته بود جلویش... بابا نتونستن خودشون این ماه بیان من رو فرستادن... و او فقط زیر لب گفته بود ولی قرار ما این بود شبها بیان...و در ذهن اش ادامه داده بود وقتی شوهرم خانه است... هنوز سنگینی چشمهای پسر را حس میکرد... با لبخند روی لبهایش و لبهایش که آرام تکان خورد و زمزمه کرد" دلم می خواست تنها ببینم تان..."  دوباره چشمهایش  را بست... خیال تمام شدن ندارد این زنده شدن خاطرات انگار... لعنت به من... اصلاً چرا دیروز راهم را کج کردم... ودوباره چشمها را گشود. و مردمک چشمها خیره به سقف ماند.... حتماً پسرش بود آن فسقلی و آن دیگری هم همسرش... خوش سلیقه است هنوز... و چشمهای زن مقابل دیدگانش جان گرفت... چه عاشق بود و چه شاد... چشمهایی که صاحب چیزی بود که روزی مال او بود... زیبا بود زن... زیبا... گفته بود همسایه ها حرفهایی میزنند... علی آقا دیشب سربسته حرفی زد... و او همانطور نشسته بر تخت درحالی که با دستهایش گوشه ی ملافه را دور انگشتانش می پیچید و باز میکرد ... با همان صدای خواب آلودی که هنوز بیدار نبود گفته بود چه حرفهایی؟!! مردم کارشون حرف زدنه دیگه!! ... و دیده بود که برچشمهای مرد ابری سیاه نشست ... خودکار را پرت کرد روی میز... آرنجها را گذاشت روی میز و سر را گرفت وسط دو دست... بس است مرور خاطرات... تمام شد... میفهمی؟!... لعنتی چرا دیروز بجای پارک رفتی کوه؟!... بگرد دنبال سوژه... سوژه... شده ای سوژه ی اهل ساختمان... اگر مزاحم است خودم حسابش را برسم... چرا گفته بود نه!! ترسیده بود ازدرگیری؟! ... سرش را بلند کرد. بغض چنگ انداخته بود در گلویش... بلند گفت احمق بودم... و بچه...ته دلم شاد بودم دوستم دارد... که با اینکه متاهل ام اما دل برده ام... که برای من می آید و هر روز می ایستد روبروی پنجره های آپارتمان... که شاید این موجب حسادت تو شود... که از حسادت تو لذت میبردم... و اشکهایش سرازیر شد... صدای زنگ تلفن مثل صاعقه ای بر تمامی وجودش زد... تن اش لرزید... تمام وجودش لرزید... قلب اش نزدیک بود بایستد... " زنگ زدم بگم محض رضای خدا داستان رو امروز تمام کن همه ی صفحات مجله آماده است. فقط مونده کار تو"..."حتماً... میرسونم"... "حتماً.!!. مرد نیستی اگر فردا سر وقت نیای!" این را با فریاد گفته بود و گوشی را گذاشته بود... و فردا سروقت او آنجا بود... بدون کلامی همه چیز تمام شده بود... بعداز یکسال نتوانسته بود... نه نخواسته بود او را به خاطر شک اش ببخشد!! ... شک اش؟!!... راستی اگر خودم جای او بودم شک نمی کردم؟!!... این را امروز می گفت که ده سال گذشته بود... که دیگر بزرگ شده بود... دیگر آن دختر بیست و یک ساله نبود...دستهایش را بلند  کرد و ابری خیالی را محو کرد... هرچه بود تمام شده .همین...خودکار را دوباره برداشت... سوژه؟! ... ناخودآگاه لبخند نشست بر لب هایش... پسرش چه ناز بود اما... کپی بچگی های خودش... پسرش... و چیزی مثل چاقو در قلب اش فرو رفت...می تونست پسر من باشه... سوژه... فرزندی که ندارم... و تصویر پسربچه زنده و زنده تر شد... " بابا می ییم پیش اون جوجوها؟" ... " امروز نه عزیزم. امروز بابا قول داده بریم توت بخوریم"... و عطر ادکلن مرد پیچیده بود در همه ی فضا وقتی یک دستش را گذاشته بود پشت زن و با دست دیگر دستهای کوچک پسر را گرفته بود...وقتی از مقابل چشمهای او گذشتند به سمت کوه... و مرد حتی متوجه نشده بود ماشین اش را کنار ماشین او پارک کرده است... و دل او چه سخت فشره شده بود و چلانده شده بود وقتی مرد یک نگاه هم متوجه حضورش نشده بود...در حالیکه او تمامی هوای اطراف را به عشق بوئیدن بوی مردی که روزی مال او بود حریصانه می بلعید... همان بوی آشنای قدیمی را...

چشمهایش خیره مانده بود به سقف... و دستهایش بی حرکت  پشت سرش... آرام سر را از روی صندلی بلند کرد با  سرانگشتان دو دست اشکهایش را پاک کرد... لحظه ای خیره شد به قله های کوه ِ بالای ساختمانهای آن سوی اتوبان... برگشت به سمت قفسه کتابها... خودکار را برداشت...سوژه: یک اشتباه...

مرد ِ متصدی صندوق لبخند بر لب،دست چپ را گذاشت زیر چانه. آن گونه كه حلقه درخشان و براق نشسته بر انگشتش در مردمك چشمهای دختر منعكس شود. دختر با لبخندی بر لب اسکناسها را با دست چپ به مرد داد. آن گونه كه حلقه زیبای ِ مهمانِ دستهای ِ ظریفش لبخند را بر لب مرد بخشكاند....

سراب

دختر تا جائی که می توانست سرعت را کم کرد آنقدر که الاغی که بر آن سوار بود انگار نه انگار باری بر دوش دارد. انگار حیوانی است آزاد که در یک دشت برای خودش می چرد!! گهگاه چاهوشی می گفت و این حرکت کند را هم امر به ایستادن میکرد. سر برمیگرداند و به امتداد جاده خیره می شد. انگار منتظر بود!!... و این سواری تفننی ادامه داشت و نگاههای منتظر دختر هم به دوردستهای جاده همچنان پایدار.دیگر نه نوایی داشت و نه توانی. خسته از انتظار و بسیار دور از هدف...

تا اینکه یک روز صبح از دور غباری دید. چشمهایش دیگر سوی سابق را نداشت. اما دیدن غبار در جاده ای که دیگر مدتها می شد کسی از آن عبور نکرده بود مثل دیدن سراب بود!! سوار رسید و دختر بعد از مدتها چشم انتظاری چشمانش به مرد رویایی قصه هایش سوار بر یک اسب سفید روشن شد. مهم نبود اسب سفید بود یا چشمهای دختر سفید دید یا جوان همان شاهزاده قصر رویاها بود یا دختر او را در جمال شاهزاده دید... در سراب همه چیز شبیه چشمه آب است!!! آن هم آبی بس خنک و گوارا!!!

دختر دستهای سوار را که به سویش دراز شده بود گرفت و چشمهایش را بست. می ترسید این شادی از راه رسیده تنها یک رویای شیرین باشد. می ترسید اگر چشمهایش را باز کند این رویا فرار کند....

سالها گذشت و دختر با چشمهای بسته دست در دست سوار رفت...

اما یک روز صبح دختر از تاریکی پشت پلکها خسته شد. احساس کرد پاهایش خیلی خسته اند! شاید اسب سواری خسته اش کرده یا شاید حرکت اسب خیلی کند شده!! تصمیمش را گرفت. چشمها را کمی گشود تا ببیند در کجای راه اند؟ که مشکل چیست؟!

باورش نشد!!! با دستانش چشمها را مالید. شاید هنوز چشمانش به روشنایی عادت نداشت! اما نه! حقیقت داشت.

افسار اسب در دستان او بود و او پیاده اسبی را هدایت میکرد که شاهزاده خیالی بر آن سوار بود. در تمام این سالها او پیاده بود و شاهزاده سوار بر اسب!!! و اکنون پاهای او تاول زده و زخمی و شاهزاده ....

روزی، سنگتراشی كه از كار خود ناراضی بود و احساس حقارت میكرد، از نزدیكی خانه بازرگانی رد میشد. در باز بود و او خانه مجلل، باغ و نوكران بازرگان را دید و به حال خود غبطه خورد با خود گفت : این بازرگان چقدر قدرتمند است! و آرزو كرد كه او هم مانند بازرگان باشد.
در یك لحظه، به فرمان خدا او تبدیل به بازرگانی با جاه و جلال شد! تا مدت ها فكر میكرد كه ازهمه قدرتمندتر است. تا این كه یك روز حاكم شهر از آنجا عبور كرد، او دید كه همه مردم به حاكم احترام می گذارند حتی بارزگانان.
مرد با خودش فكر كرد : كاش من هم یك حاكم بودم، آن وقت از همه قوی تر میشدم!
در همان لحظه ، او تبدیل به حاكم مقتدر شهر شد. در حالی كه روی تخت روانی نشسته بود، مردم همه به او تعظیم میكردند. احساس كرد كه نور خورشید او را می آزارد و با خودش فكر كرد كه خورشید چقدر قدرتمند است .
او آرزو كرد كه خورشید باشد و تبدیل به خورشید شد و با تمام نیرو سعی كرد كه به زمین بتابد و آن را گرم كند.
پس از مدتی ابری بزرگ و سیاه آمد و جلوی تابش او را گرفت. پس با خود اندیشید كه نیروی ابر از خورشید بیشتر است، و آرزو كرد كه تبدیل به ابری بزرگ شود و آنچنان شد.
كمی نگذشته بود كه بادی آمد و او را به این طرف و آن طرف هل داد. این بار آرزو كرد كه باد شود و تبدیل به باد شد. ولی وقتی به نزدیكی صخره سنگی رسید، دیگر قدرت تكان دادن صخره را نداشت. با خود گفت كه قوی ترین چیز در دنیا، صخره سنگی است و تبدیل به سنگی بزرگ و عظیم شد.
همان طور كه با غرور ایستاده بود، ناگهان صدایی شنید و احساس كرد كه دارد خورد میشود. نگاهی به پایین انداخت و سنگتراشی را دید كه با چكش و قلم به جان او افتاده است!

شرایط ازدواج

از اداره كه خارج شدم، برف دانه دانه شروع به باریدن كرد. به پیاده رو كه رسیدم زمین،‌درست و حسابی سفید شده بود. یقه پالتویم را بالا زدم و راست دماغم را گرفتم و رفتم. هنوز خیلی از زمستان باقی بود. با خود فكر كردم كه اگر سرما همین طوری ادامه داشته باشد، تا آخر زمستان حسابم پاك پاك است.
وار خانه كه شدم مادرم توی حیاط داشت رخت ها را از روی طناب جمع می كرد. از چندین سال پیش، هر وقت برف می بارید، با مادر شوخی می كردم كه:
ـ ننه،‌ "سرمای پیرزن كش" اومد!
امروز هم تا دهان باز كردم همین جمله را بگویم؛ ننه پیشدستی كرد و گفت:
ـ انگار این سرما، سرمای عزب كشه، نیس ننه؟
در خانه ما غیر از من، عزب اوقلی دیگری وجود نداشت پس ننه بعد از چند سال بالاخره متلكش را گفت! گفت و یكراست به اطاق خودم رفتم. چراغ والور را روشن كردم و از پشت شیشه، به برف چشم دوختم. از نگاه كردن برف كه خسته شدم، در عالم خیال رفتم توی نخ دخترهای فامیل.
ـ ....زری؟ سیمین؟ عذرا؟ مهوش؟ پروین؟ .........راستی نكنه "ننه" كسی را در نظر گرفته كه اون حرفو زد؟ از دخترهای فامیل آبی گرم نشد. باز در عالم خیال زاغ سیاه دخترهای محله را چوب زدم:
ـ"......سوسن؟ مهری؟ مرضیه؟ دكتر كبلا تقی؟ دختر جم پناه؟ دختر....؟
اگر مادرم وارد اطاق نمی شد. خدا می داند تا كی توی این فكر و خیال ها می ماندم. ولی ورود او رشته افكارم را پاره كرد. همانطور كه دستش را روی چراغ گرم می كرد گفت:
ـ ببینم زینت چطوره، هان؟ دختر آقا بالاخان؟!
می گویند دل به دل راه دارد، ولی آن روز برایم ثابت شد كه ممكن است مغز به مغز هم راه داشته باشد.
ـ پس از قرار "ننه" فهمیده بود كه من دارم راجع به اینها فكر می كنم....
گفتم ببین ننه تا حالا من هیچی نگفتم،‌ولی از حالا هر چی خواستی بكن..... ولی بالا غیرتاً منو تو هچل نندازی ها؟
گفت:
ـ هچل كجا بود ننه....یعنی من كه توی این محله گیس هامو سفید كرده ام دخترهای محله رو نمی شناسم؟دختر آقا بالاخان جون میده واسه تو. هر وقت تو كوچه می بینمش خیال می كنم دستهاش تو دست توئه. اصلاً واسه همدیگه ساخته شدین!
ـ من حرفی ندارم، ولی بابش چی؟ اقا بالاخان دخترشو به آدم كارمند یه لا قبایی مثل من میده؟
ـ‌چرا نده ننه؟ ...دختر آقا بالاخان دیگه، دختر اتول خان رشتی كه نیست!
ـ ولی هر چی باشه، "آقا بالاخان" هم كم كسی نیست. "آقا" نیست كه هست، "بالا" نیست كه هست. "خان" نیست كه هست. پول نداره كه داره....پس می خواستی چی باشه؟
ـ حالا نمی خواد فكر این چیزها را بكنی اون با من .......برم؟
ـ آره ....برو ناهار حاضر كن كه خیل گشنمه!!
ـ برم ناهار حاضر كنم؟
ـ آره پس میخواستی چكار كنی؟
ـ می خواستم برم خونه آقا بالاخان با زنش زرین خانوم صحبت بكنم!
ـ به همین زودی؟
ـ به همین زودی كه نه....عصری می خواستم برم.
كمی مكث كردم و گفتم:
خوب باشه!
ـ مادرم با خوشحالی رفت كه ناهار را حاضر كند. من هم روی تخت دراز كشیدم تا درباره همسر آینده ام فكر بكنم........راستش سرما لحظه به لحظه شدیدتر می شد و من سردی تخت را بیشتر حس می كردم.......انگار همان "سرمای عزب كش" بود كه ننه می گفت:
 
ننه از خانه آقابالاخان كه برگشت حسابی شب شده بود، ولی توی تاریكی هم می شد فهمید كه لب و لوچه اش آویزان است.
ـ ها چه خبر؟
مثل برج زهرمار توی اتاق چپید.
ـ نگفتم آقابالاخان كم كسی نیست؟ ....خوب چی گفت؟ در حالیكه صدایش می لرزید جواب داد:
ـ خودش كه نبود، با زنش حرف زدم ....دخترش هم بود.
ـ مخالفت كرد؟
ـ مخالفت كه نمیشه گفت...ولی گفتند دوماد! باهاس رفیقاشو عوض كنه. به سر و وضعش بیشتر برسه، شبها هم زود بیاد خونه كه از حالا عادت كنه.
ـ دیگه چی گفتند
ـ پرسیدند خونه و ماشین داره؟ منم گفتم: ماشین ریش تراشی داره، ماشین سواری هم انشاالله بعداً میخره! برای خونه هم یه فكری می كنه، دویست چوق گذاشته توی بانك كه باز هم بذاره ایشالله خونه هم بعد می خره!
ـ دیگه چی؟
ـ دیگه هم گفتند تحصیلاتش خوبه، ولی حقوقش كمه! یه تیكه ملك هم باید پشت قباله عروس بندازه، كه سر و همسر پشت سر ما دری وری نگن!
ـ دیگه چی؟
ـ دیگه اینكه دخترم كار خونه بلد نیس، باهاس براش كلفت و نوكر بگیره!
ـ دیگه چی
ـ دیگه اینكه گفتند علاوه بر این اجازه بدین فكر هامونو بكنیم با پدرش هم حرف بزنیم، سه ماه دیگه خبرتون می كنیم!
من هم خداحافظی كردم اومدم.........
من هم با مادرم خداحافظی كردم و رفتم تا آن شب را به "بیعاری" با رفقا بگذرانم كه اگر عروسی سر گرفت اقلاً آرزوی "شب زنده داری" به دلم نمانده باشد.
 
تا سه ماه خبری نشد....روزهای آخر مهلت قانونی بود كه طبق حكم وزارتی، به جنوب منتقل شدم، مادرم بار و بندیل را كه می بست، به اقدس خانوم زن مرتضی خان همسایه بغلی سپرد كه رأس مدت با زرین خانوم تماس بگیرد و نتیجه را بنویسد.
 
بعدها كه نامه اقدس خانوم رسید، فهمیدم كه در آخرین روز ماه سوم، زن اقابالاخان پیغام فرستاده: "اگر داماد دوستانش را هم عوض نكرد عیبی ندارد، ولی بقییه شرایط را باید داشته باشد!
چند ماه گذشت، باز هم نامه ای رسید كه نوشته بود:
"زن آقابالاخان گفته به سر و وضعش هم نرسید مانعی ندارد، ولی بقیه شرایط را باید داشته باشد.
ایضاً چند ماه دیگر نامه نوشت و اشاره كرد كه:
"زن آقابالاخان گفته شبها هم اگر زود نیامد عیبی ندارد. ولی خیلی هم دیر نكند كه بچه ام تنها بماند....ضمناً سایر شرایط را هم حتماً باید داشته باشد!"
....زمان به سرعت می گذشت، هر پنج شش ماه یك دفعه نامه اقدس خانوم می رسید و هر دفعه یكی از شرایط اولیه حذف شده بود:
...زن آقابالاخان خودش آمد خانه ما و گفت:
ـ "ماشین هم لازم نیست چون با این وضع شلوغ خیابانها آدم هر چی ماشین نداشته باشد راخت تر است!....ولی بقیه شرایط را باید داشته باشد!"
....زرین خانوم توی حمام به من گفت: دیشب آقابالاخان می گفت خودمان خانه داریم نمی خواهد فكر آن باشد، ولی بقیه شرایط را حتماً باید داشته باشد.
....آقابالاخان و زنش دیشب پیغام دادند:
"از یك تكه ملك پشت قباله می شود گذشت ولی بقیه مسائل مهم است!"
....."امروز خود زینت را توی كوچه دیدم، طفلكی خیلی لاغر شده....می گفت: با حقوق كمش می سازم، ولی كلفت و نوكر را باید حتماً داشته باشد!...."
 
به درستی نمی دانم چند سال گذشت، ولی این را می دانم كه دختر آقابالاخان به همان سنی رسیده بود كه در تهران به آن "ترشیده می گفتیم!"
ولی جنوبی ها به آن می گویند "خونه مونده....و اگر دختر های این سن، واقع بین باشند دیگر فكر شوهر را هم نمی كنند كه هر وقت صدای زنگ خانه بلند می شود قلبشان بریزد پایین!......
 
داشتم قضیه را كم كم فراموش می كردم....علی الخصوص كه اقدس خانوم هم نامه هایش را قطع كرده بود.....

....زندگی ام جریان طبیعی خودش را طی می كرد تا اینكه یك روز نامه ای به دستم رسید كه خطش را تا بحال ندیده بودم.
با عجله پاكت را باز كردم نوشته بود:
"آقای برهان پور:
پس از عرض سلام، می خواستم به اطلاع شما برسانم كه برای سرگرفتن ازدواج ما، كلفت و نوكر هم لازم نیست چون در این مدت در كلاس خانه داری تمام كارهای خانه را از آشپزی و خیاطی گرفته تا آرایش و گلدوزی یاد گرفته ام و دیپلمش را دارم.
منتظر جواب شما هستم، جواب، جواب، جواب، ....زینت"
 
فرداا وقتی پستچی شهر ما صندوق را خالی كرد، نامه دو سطری من هم توی نامه ها بود، همان نامه كه تویش نوشته بودم:
"سركار خانوم زینت خانوم!
نامه ای كه فرستاده بودید زیارت شد، ولی به درستی نفهمیدم نظر شما از "آقای برهان پور" كه بود؟ اگر منظور، احمد برهان پور است كه كلاس اول دبستان درس می خواند و اهل این حرفها نیست، بنده هم كه پدرش هستم ...و در خانه هم عزب اوقلی دیگری نداریم.
سلام بنده را به مامان و بابا برسانید.              "قربانعلی برهان پور"

سال های سال بود كه دو برادر در مزرعه ای که از پدرشان به ارث رسیده بود با هم زندگی میکردند. یک روز به خاطر یک سوء تفاهم کوچک، با هم جرو بحث کردند. پس از چند هفته سکوت، اختلاف آنها زیاد شد و كار به جایی رسید كه از هم جدا شدند.
از دست بر قضا یک روز صبح در خانه برادر بزرگ تر به صدا درآمد. وقتی در را باز کرد، مرد نجـاری را دید. نجـار گفت: من چند روزی است که دنبال کار می گردم، فکرکردم شاید شما کمی خرده کاری در خانه و مزرعه داشته باشید، آیا امکان دارد که کمکتان کنم؟
برادر بزرگ تر جواب داد : بله، اتفاقاً من یک مقدار کار دارم. به آن نهر در وسط مزرعه نگاه کن، آن همسایه در حقیقت برادر کوچک تر من است. او هفته گذشته چند نفر را استخدام کرد تا وسط مزرعه را کندند و این نهر آب بین مزرعه ما افتاد. او حتماً این کار را بخاطر کینه ای که از من به دل دارد، انجام داده است .
سپس به انبار مزرعه اشاره کرد و گفت: در انبار مقداری الوار دارم، از تو می خواهم تا بین مزرعه من و برادرم حصار بکشی تا دیگر او را نبینم.
نجار پذیرفت و شروع کرد به اندازه گیری و اره کردن الوار. برادر بزرگ تر به نجار گفت: من برای خرید به شهر می روم، آیا وسیله ای نیاز داری تا برایت بخرم؟
نجار در حالی که به شدت مشغول کار بود، جواب داد: نه، چیزی لازم ندارم !
هنگام غروب وقتی کشاورز به مزرعه برگشت، چشمانش از تعجب گرد شد. حصاری در کارنبود. نجار به جای حصار یک پل روی نهر ساخته بود.
کشاورز با عصبانیت رو به نجار کرد و گفت: مگر من به تو نگفته بودم برایم حصار بسازی؟
در همین لحظه برادر کوچک تر از راه رسید و با دیدن پل فکر کرد که برادرش دستور ساختن آن را داده، از روی پل عبور کرد و برادر بزرگترش را در آغوش گرفت و از او برای کندن نهر معذرت خواست.
وقتی برادر بزرگ تر برگشت، نجار را دید که جعبه ابزارش را روی دوشش گذاشته و در حال رفتن است.
کشاورز نزد او رفت و بعد از تشکر، از او خواست تا چند روزی مهمان او و برادرش باشد.
نجار گفت: دوست دارم بمانم ولی پل های زیادی هست که باید آنها را بسازم...

یک تخته در آن جای میگیرد و یک دیوار برپا میشود.