کسی دیگر نمی کوبد در این خانه ی متروک ویران را

کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع میسوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم

درون کلبه ی خاموش خویش اما

کسی حال من غمگین نمی پرسد

ومن دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم

درون سینه ی پر جوش خویش اما

کسی حال من تنها نمی پرسد

و من چون تک درخت زرد پاییزم

که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او

این بار تو رفتی ، رفتی در ابهام در سایه ها ...

فاصله ها چه می کنند با ما 

تو را از من جدا می کنند ، هر  ثانیه دورتر و دورتر ....

اما نه ، هیچ چیز نمی تواند یادت را از من بگیرد ...

 من نمی گذارم ، هیچ وقت ... حتما راهی هست مگر نه ؟

وجود نازنینت از من دور است اما با منی ... همیشه با منی ...

 من نیز با توام تا ابد ... هستم

 کنارت ، تا نفس هست کنارت هستم

نازنینم ، هستم تو هم باش

قاصدک خیال من پر بزنو بهش بگو

بگو که عاشقش نمرد خسته ی خسته ی دورو

رفیق و تکیه گاه من پری قصه های من

تا ابد عاشق تو ام عشق تو قبله گاه من

میمیرم اگه نباشی کنار دل خسته ام

می مونم با خاطراتت قشنگ و تنها

میتونم بشینمو ببینم دارم یه گوشه ای میمیرم

میخوامت  به خدا طاقت دوریت و دلم نداره

بدون تا تو  برگردی چشام  همیشه  به راه

پا نذار روی قلب عاشقم دلم بیماره

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست

بلکه نداشتن کسی است که الفبای دوست داشتن

را برایت تکرار کند و تو از او رسم محبت بیاموزی

گذاشتن سدی در برابر رودیست که از چشمانت

 جاری است پنهان کردن قلبی است

 که به وحشتناک ترین حالت شکسته است

نداشتن شانه های محکمی است که بتوانی

به آن تکیه کنی و از غم زندگی برایش اشک بریزی

ناتمام ماندن قشنگترین داستان زندگی است که

مجبوری آخرش را با جدایی به سرانجام برسانی

نداشتن یک همراه واقعیست که در سخت ترین

 شرایط همدم تو باشدبه دست فراموشی

 سپردن قشنگ ترین احساس زندگی است

عمیق ترین درد زندگی یخ بستن وجود آدمها

و بستن چشمهاست

زمانی جوان بودم و یکی قلبم را شکست و مرا تنها گذاشت

بزرگتر شدم وقلب کسی را شکستم عشق گاهی نفرین است 

و

یاد گرفتم که عشق با تمام عظمتش دو سه ماه بیشتر زنده نیست

یاد گرفتم که عشق یعنی فاصله و فاصله

یعنی دو خط موازی که هیچگاه به هم نمی رسند

یاد گرفتم در عشق هیچکس به اندازه خودت وفادار نیست

و یاد گرفتم هر چه عا شق تری ،تنهاتری

بهم میگن ساده نباش دوستت نداره
میگن دست تو دست غریبه ها میزاره

                                 بهم   میگن   که  تو  من و  بازیچه  کردی
                                 میگن  یه  روزی  میری  و  بر  نمی گردی

نمیدونن عشق منی غرورمو نمیشکنی
آسمونم  زمین بیاد بدون فقط مال منی

                            بگو تو هم دوستم داری بگو مرحم رو زخمام میذاری
                            نزار  از  دوریت  بمیرم  بگو     نگو که  تنهام  میزاری

بگو که سردی باهمه بگو دوستم داری یه عالمه
نزار  بگم  بازیچتم  بذار  بگم   دوستم      داری

                             نزار که عشق من و تو رنگ جدایی بگیره
                             نمیذارم یه بی وفا  عشقمو  از من بگیره

این روزها به لحظه ای رسیده ام که با تمام وجود ملتمسانه از اشکهایم می خواهم

که یادت را از ذهن من بشوید... یادت را بشوید تا دیگر به خاطر تو با خود جدال نکنم ...

من تمام فریاد ها را بر سر خود می کشم چرا می دانستم که در این وادی ،

 عشق و صداقت مدتهاست که پر کشیده اند اما با این همه تمام بدبینی ها و

 نفرتها را به تاریک خانه دل سپردم

و در گذرگاهت سرودی دیگر گونه اغاز کردم و تو... چه بی رحمانه

اولین تپش های عاشقانه قلب مرا در هم کوبیدی ...

تمام غرور و محبت مرا چه ارزان به خود خواهیت فروختی ، 

اولین مهمان تنهایی هایم بودی...

روزی را که قایقی ساختیم و آنرا از از ساحل سرد سکوت به دریای حوادث

رهسپارکردیم دستانم از پارو زدن خسته بود ... دلم گرفته بود...

زخم دستهایم را مرهم شدی و شدی پاروزن قایق تنهایی هایم...

 به تو تکیه کردم هیچ گاه از زخمهای روحم چیزی نگفتم ...

 و چه آرام آنها را در خود مخفی کردم ...

دوست داشتم برق چشمانت را مرهمی کنی بر زخمهای دلم 

 اما لیاقتش را نداشتم.مدتها بود که به راه های رفته...

به گذشته های دور خیره شده بودی ...

من تک و تنها پارو می زدم و دستهایم از فرط رنج و درد به خون اغشته بود...

 هیچ نگفتم چون زندگی به من اموخته بود صبورانه باید جنگید ...

به من اموخته بود که در سرزمینی که تنها اشک ها یخ نبسته اند

 باید زندگی کرد اما امروز دریافتم که حجمی که در قایق من نشسته بود

  جز مشتی هیچ چیز دیگری نبود و

 ای کاش زود تر قایقم را سبکتر کرده بودم...

با این همه... بهترینم دوستت دارم ... هرگز فراموشت نمی کنم...

هیچ کس این چنین سحر امیز نمی توانست مرا ببرد آنجایی که مردمانش

به هیچ دل می بندند با هیچ زندگی می کنند به هیچ اعتقاد  دارند و

با هیچ می میرند!

تو  که  قصد  جدایی کرده  بودی

خیال  بی وفایی  کرده  بودی

چرا  با  این  دل  خوش  باور من

زمانی  آشنایی  کرده  بودی

خدایا  تا  رو  پودم  غم  گرفته

درون  سینه  ام  ماتم  گرفته

خداوندا  دلش  را  مهربان  کن

همیشه  خاطرش  را  شادمان  کن