توی شهری  نه چندان بزرگ ،می روی سراغ کفاشی که دیگر می شود استاد کفاشی اش خواند، آنقدر که کارش را استادانه و ماهرانه انجام می دهد. مثل تو به همان زبان مردم شهر صحبت می کند با ته لهجه ای که یادگار زادگاهش است. رادیواش روشن است .موسیقی ایرانی گوش می دهد. روزنامه ای کنارش است نه روزنامه سرزمین پیشین اش که روزنامه ی همین سرزمین است. دخترش با لباس صورتی دبستان می آید به کارگاه و فروشگاه اش. با بچه های همین شهر ...

امروز که می روی جای او خالیست .جایش را دو نفر ایرانی گرفته اند که چون کفاشی بلد نیستند فقط واکس و بند کفش می فروشند!  افغانی ها از شهر ما اخراج شده اند. همین.