یا حسین (ع)! یا کربلا! به سویت می‌شتابم،‌ بسی شتابان، به سویت می‌دوم بسی دوان، حسین(ع)! اگر در روز عاشورا ید و انصاری نداشتم، امروز خون علی‌اکبر، قاسم و علی‌اصغر تو به جوش آمد، و از وجود خون ایشان هزاران علی‌اکبر ، قاسم و علی‌اصغر به وجود آمده و مکتب شما را که اسلام می‌باشد، پی‌گیری نموده و در جهت اجرای آن لحظه‌ای از پای نمی‌نشیند.

حسینا! اماما هر چند ما عاشورائیان قرن پانزدهم ه.ق، کربلا نبودیم،‌ تا به ندای هل من ناصر تو پاسخ بگوییم و حق را یاری کنیم. اما حسینا،‌ ما می‌دانیم که تاریخ بر محور تو و عاشورا و کربلایت می‌گردد همه روزها عاشوراست. زمان بر امتحان من و تو می‌گردد تا ببیند که چون صدای هل من ناصر امام عشق برمی‌خیزد چه می‌کنیم؟

می‌خواهم بگویم که حسین‌جان (ع) اگر در صحرای کربلا نبودیم که در پای درخت اسلامت خونمان ریخته شود ولی عاشوراها ساختیم. کربلاها ساختیم تا خونمان در جویبار خون تو به حرکت درآید. می‌خواهم بگویم، حسین جان اگر اجساد کشته‌شدگان کربلا را در زیر پای ستوران لگدمال کردند جسدهای بی‌جان زخمی‌های ما در زیر شنی تانک له شد. همیشه دلم می‌خواست که زخمی شوم و در زیر زنجیرهای تانک ندای «هل من ناصر ینصرنی» را لبیک گویم. بگویم لبیک یا حسین

دعا در روز های محرم یادتون نره