ابتدا تصور میکنیم انسان مسئول اعمالش انگیزه هایش و درنهایت مسئول سرشتش است..سرانجام می فهمیم این سرشت نمی تواند مسئول باشد زیرا سرشت برآیندی از عناصر و تاثیر امور گذشته و حال است..بدینگونه انسان نمی تواند مسئول هیچ چیز باشد نه طبیعتش و نه انگیزه ها و اعمالش...اینست خطای آزادی اراده و اختیار آدمی..
کسی که عدم مسئولیت در افعال را درک کرده است نمیتواند عدالتی را بپذیرد که مجازات می کند یا پاداش می دهد...
زیرا آنکه مجازات می شود شایسته مجازات نیست..این مجازات صرفا به عنوان ابزاری برای منع دیگران از برخی اعمال مورد استفاده قرار میگیرد و همچنین آنکه پاداش می گیرد نیز شایسته این پاداش نیست..زیرا او جز آنچه انجام داده نمی توانسته انجام دهد..بدین ترتیب پاداش برای او و دیگران نوعی تشویق است..

اعتقاد به فقدان کامل مسئولیت موجب از میان رفتن لذت حیات می شود..