اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست

حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم

نمی دان چه تاثیر است در عشق

كه بیمارش به صحّت نیست مایل

نمی دانم كه را دیدم كه از كف می رود هوشم

جنون آهسته می گوید ، مبارك باد در گوشم

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده ایم

از بد حادثه اینجا به پناه آمده ایم

همه روزه گیرند

و من

گیسویت

همه هلال جویند

و من

ابرویت

از دوازده ماه سال

یك ماه

برایم مبارك است

آنهم

رویت

تو كمان كشیده

و

در كمین

كه

زنی به تیرم

و

من غمین

همه ی غمم بود از همین

كه خدا نكرده

خطا زنی

روی نگار در نظرم جلوه مینمود

از دور بوسه بر رخ مهتاب میزدم.

فرصت شمار صحبت کز این دو راهه منزل

 چو بگذریم دیگر نتوان بهم رسیدن

 

در مقامات طریقت هر کجا کردیم سیر 

عافیت را با نظر بازی فراق افتاده بود

ناز پرورد تنعم نبرد راه به دوست

عاشقی شیوه رندان بلا کش باشد

زدست دیده و دل هردوفریاد

که هر چه دیده بیند دل کند یاد

بسازم خنجری نیشش زپولاد

زنم بر دیده تا دل گردد آزاد

زدم فریادخدایا این چه رسمیست.

رفیقان را جدا کردن هنر نیست.

رفیقان قلب انسانند خدایا.

بدون قلب چگونه می توان زیست.

دهان شهد تو داده رواج آب خضر

لب چو قند تو برد از نبات مصر رواج

الا یا ایهی الساقی                         ادرکاسان ونا ولها

که عشق آسان نمود اول                ولی افتاد مشکلها

بر نیامد از تمنای لبت کامم هنوز...بر امید جام لعلت دردی آشامم هنوز