دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت

عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت

البته همه شعرای حافظ باحاله به قول خودش:

ندیدم خوشتر از شعر تو حافظ

به قرآنی که اندر سینه داری

اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

صلاح ما همه آن است كان تو راست صلاح

هان مشو نامید چون واقف نئی از سر غیب

باشد اندر پرده بازی های پنهان غم مخور

دست از طلب ندارم تا کام من برآید

یا جان رسد به جانان یا جان زتن درآید

ای پادشه خوبان داد ازغم تنهائی            دل بی توبه جان آمد وقت است كه بازآئی

مسلمانان مرا وقتی دلی بود

که با وی گفتمی گر مشکلی بود

الا ای طوطی گویای  اسرار

مبادا خالی ات شکر ز منقار

ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر

آن را که بوی عنبر زلف آرزوست               چون عود گو بر آتشسودا بسوز و ساز