تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد    وجود نازکت آزرده گزند مباد

دوش از غم تو دمی نخفتم تاروز    یاقوت به نوک مژه سفتم تا روز

امشب ز غمت میان خون خواهم خفت    وز بستر عافیت برون خواهم خفت

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید

یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور
کلبه ی احزان شود روزی گلستان غم مخور

گر بودعمر به میخانه رسم بار دگر            به جزء از خدمت رندان نکنم کار دگر                                                                                           

ما را ز خیال تو چو پروای شراب است/خم گو سر خود گیر كه خمخانه خراب است

آشنایی نه غریبست که دلسوز منست                          چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

آشنایی نه غریبست که دلسوز منست                          چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

سلام

مژه سیاهت ار کرد به خون ما اشارت

ز فریب او بیندیش و غلط مکن نگارا

شب رحلت هم از بستر روم تا قصر هور العین

اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینم.

روز اول رفت دینم بر سر زلفین تو...تا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم هنوز

درخرابات مغان نور خدا میبینم

این عجب بین که چه نوری زکجا میبینم.

دوش از مسجد سوی میخانه امد پیر ما

                                                         چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما