دلی دیرم خریدار محبت کزو گرم است بازار محبت

                                                                            لباسی دوختم بر تارک دل ز پود عشقو از تار محبت

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد       وجو نازکت آزرده گزند مباد

در روی زمـیـن هــم نـفـسـی بــاز نیافت

مادرم هم نگفت «فاطی جانـ» قسمم هم نداد برگردم

مثل تازه عروسها وقتی پیکرم را سپید پوشیدند

دوباره حافظ را در غزل تو زنده شدی

که جاودانه بماناد این تسلسل تو

درین سرای بی کسی ،کسی به در نمیزند    به دشت پر ملال ما پرنده پر نمیزند

هم دلم تنگ میشود بی تو هم از این گور سرد می ترسم

چه کسی گفته مرگ آزادیست؟ زیر این خاک که نخوابیدند...

دلداده باش و دیگر از دلبری حـذر کن

ناکرده گنه در این جهان کیست؟ بگو

آنکس که گنه نکرد، چ.ن زیست؟ بگو

من بد دهم و تو بد مکافات دهی

پس فرق میان من وتو چیست؟ بگو