یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم    

دولت صحبت آن مونس جان ما را بس ....  

   كون و مكان جمله اوست باده جان هم از اوست 

    جمله رها كن بگیر  اصل  و خودِ  یار  را

گوش کن پند ای پسر وز بهر دنیا غم مخور

                                                      گفتمت چون در حدیثی گر توانی داشت گوش

نصیحت گوش كن جانا كه از جان دوست تر دارند      

  جوانان سعادتمند پند پیر دانا را                             

   چون همسفر عشق شدی مرد سفر باش

    هم منتظر حادثه هم فکر خطر باش

    گفتم تو چرا دور تر از خواب و سرابی

    گفتی که منم با تو ولیکن تو نقابی

                                                                       ((اردلان سرافراز))

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

                      یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد

    خوشا آنان كه پا از سر ندونند       

    مثال شعله خشك و تر ندونند       

    كنشت و كعبه و بتخانه و دیر        

     سرایی خالی از دلبر ندونند        

ترسم نرسی به کعبه ای اعرابی

                                                  کاین ره که تو میروی به ترکستان است

می روی و مژگانت خون خلق می ریزد

تیز می روی جانا ترسمت فرومانی

 در رفتن جان از بدن گویند هرنوعی سخن

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود