زیبا می سرایید دست مریزاد

تا باد دلت خالی از این باد غمین باد/پیك سحری با دلت همواره قرین باد
در باغ ومیان گل و پروانه و پیچك/پیوسته دلت شاد دعای لبم این باد
باد غمین (آه حسرت)-----پیك سحر(نسیم) 
                               دوست/ امید/فراق

کاسبی بودم درین شهر شما
                                  
                                کار و بارم سکه بود

                                                     ناگهان از چشم شوری

                                                                        آتشی افتاد دکان مرا

                                                                                                         آه ..........

                                                                                                           نفرین بر شما ای تنگ چشمان

                                                                                                                                               ننگتان
 
                                                                                                                                          کور بادا دیده گان تنگتان 


                                          باد.....پروانه.....پیک

در زیر درختی و چنان ناله ی انبوه         /ناگاه صدایی زندت بانگ  درین كوه
جز ناله ی خود نیست درین كوه صدایی/تصویر صداهای تو بود آینه ی كوه
                                              نفرین/سكه/ آتش

 

   در غربت بی كسی اسیرم  

     از مردم روزگار سیرم

   ببریده ام از خیال وصلی

   تك سنگ صبور در كویرم

   مغرور نی ام ، مرامم اینست

   منت ز كسی نمی پذیرم

 

            درخت....كوه.....آینه

 

 

 

چون عارض سرخت به سحر جام شفق داد/ خورشید شد از محبس گیسوی تو آزاد
تا باد سحر شانه به گیسوی تو میزد           /  در بند سر زلف تو افتاد دل باد
مجنون زغم ودرد تو افتاد به صحرا              /ای باعث سوز و سخن و تیشه ی فرهاد
                                          غربت/ خیال /وصل

شب از تنهایی رنجور من؛ شرمش نمی آید

سپاه ابرمیتازد درفش از  مهر میگیرد/شكوه روز  میمیرد زمان هنگام مغرب شد
                                                     گیسو/شب /روز

با سلام ............

اگرچه خانم بهاران موضوعی انتخاب نكردند اما خواهش من اینخ كه حتما دوستان موضوعی رو انتخاب كنند تا بشه مفهومی تر شعر رو گفت ...

شاید نگاه سرد تو دل را به اوج غم كشید

                                           یا بی خبر از حقه ات از جام قهرت سم چشید  

او دل به جامت داده بود بر بوی می افتاده بود

                                           اما می نابی نبود قلبت به دلخواهش رسید

صحرای غم توفان رنج كو از بهاران یك خبر ؟

                                           شرم از تو ای آب روان خونم به رخسارت كشید

..................................................................

موضوع : غروب

ابر - شكوه - زمان

دانی كه گهرهای دو چشمت به چه ماند؟/چون آب روان از می نابی است به صحرا


                                                             دل/درخت/مهر

ممنونم از لطفتون

می ناب - آب روان - صحرا

عالیه بهاران

خب از این به بعد قرار بر اینه كه برای نفر بعد موضوع انتخاب كنیم و یا اینكه سه تا كلمه بگو كه نفر بعد شعری بگه كه اون سه تا كلمه داخلش باشه.

ممنونم

با سلام و درود فراوان خدمت همه عزیزانم

تو می دانی دلم تنها و تنگ است

تمام قصه هایم رنگ رنگ است

تو می دانی چه آشوب است این دل

دل آشفته ی وامانده در گل

چه ها با این دل زارم نمودی

چه آسان غرقه در نارم نمودی

الا یا ایهاالساقی کجایی

دلم با باده ی نابی گشایی

همان دل را که دلبر ریش کرده

سراسر غرقه ی تشویش کرده

عزیزان فقط همین چند بیت رو تونستم بگم.خوشحال میشم اگه ایراداتش رو بهم بگید.

 

دوست عزیز باعث افتخار ماست که دوستان اجازه میدند در کنارشون باشیم و یاد بگیریم

=D>=D>

باعث افتخاره كه در كنار بزرگان زیادی در این كلوب هستم.... آقا نیما عالیست ....

...........................................

از اشك دلم صورت من گشته چو تالاب

                          شب كو و سحر كو كه دلم ره زده بر خواب

در حالت بیمار رخم زخم جفا بین

                             تا كیست كه نقشی زده از مهرتو بر آب

در تاب و تب یك نگهش سوختم افسوس

                                كان سوختن از دیده او هاله مهتاب

خاطر نتوان داشت دل آسوده خدا را

                                 دستی به دعا باز نمایید كه دریاب

فریاد زبیداد زمان  داد ز بیداد

                               كاین چشمه سرازیر شده بستر گنداب

از جور زمان هر كه هنر داشت فروخفت

                              وان بی هنران عرصه تزویر به آداب

شرحی ندهم دولت بیمار دلم به

                              تا وا نشود چشم هر آنكس كه بود خواب

...............................................................

بی نهایت است امشب ای خدا غریبیم                  گوئیا درآسمان تیره عجیبیم

دم به دم خراب تر خرابتر زهرچه نیست  ....................؟؟؟