غزل شماره 194 نسخه قدسی

 

دلم بی جمالت صفایی ندارد                 چو بیگانه یی کآشنایی ندارد

متاع دل پاک عشاق مسکین                 ببازار حسنش بهایی ندارد

دلا جام و ساقی گلرخ طلب کن             که چون گل زمانه بقایی ندارد

اگرچه دلم رفت لیکن غمش نیست         بجز آن خم زلف جایی ندارد

از این سینه­ ی تنگ ترسم که تیرش         روز جای وآنگه دوایی ندارد

همه چیز دارد دلارام لیکن                   دریغا که با ما وفایی ندارد

چو ماه است روشن که بی مهر رویت     دل و جان حافظ صفایی ندارد

درود دوستان گرامی
پیش از این در همین بحث گفتم که کتابخانه ی مرحوم قدسی کاملترین و بزرگترین کتابخانه ی حافظ شیرازی است که بیشترین کتابهای خطی را از زمان حافظ و بعد او دارد.  و البته دکتر مجاهد و بقیه ی عزیزان که در کتاب حافظ همت ورزیدند نسخه ی قدسی را بعنوان یکی از مرجعها داشتند. سپاس از توضیحات شما اقا رضای عزیز. این خیلی خوبه که غزلهای مشکوک به حافظ نسبت داده شده نیز آورده شود. چون تا بحال بنده در این غزلها که در نسخه های قاسم غنی و قزوینی نیست نظر انداختم با سخنهای الهی حافظ و عرفان ناب مغایرتی ندارد.
حافظ مثل سعدی خودش اشعارش را نمینوشته و کاتبان و دوستان و بخصوص محمد گل اندام (مرید و هم مکتبی کودکی) حافظ اشعار او را مینوشتند. چیزی که در حال حاضر در نسخه ی قدسی در دست ماست فقط جزئی از اشعار حافظ است که 600 غزل را شامل میشود. اما حافظ در واقع هزاران غزل سروده و به علت بی تفاوتی خود حافظ و همچنین عدم نگهداری نسخه ها بسیاری از آنها از بین رفته.
در جایی محمد گل اندام در خاطراتش مینویسد که به حافظ گفتم: چرا غزلها و اشعارت را نمینویسی؟ چرا این گوهرهای گرانبها و حکمتهای عرفانی را از آیندگان و مردم دریغ میکنی؟ این کار ستم بر ماست. لااقل وقتی شعری الهام میشود و میجوشد بگو تا ما بنویسیم.
حافظ میفرماید: محمد؛ اگر من بخواهم اشعارم را بنویسم باید شبانه روز مشغول باشم و اگر تو بخواهی بنویسی باید در کوچه بازار و هر کجا میروم پشت سر من راه بروی و بنویسی.

حافظ گاهی یک غزل را در دو مکان با جابجایی ابیات و کلمه ها بکار میبرده و عمده ی اختلاف واژه ها نیز از این روست.

با درود به شما دوست گرامی آقای اهورا و دیگر دوستان تمام اشعاری كه در حافظ قدسی 

با درود به همه دوستان دیوان های حافظ همه با هم اختلاف دارند دیوان قدسی و یك دیوان 

خوب زودتر بزارید دیگه! من هی سر میزنم به اینجا...

 

 

یك رباعی زیبا از حافظ:

                    

ممنون. میشه لطفاً اون غزل های 1 تا 7 رو هم کاملش رو بزارید؟

درود. لطف داری لیلا. کمتر وقتش رو میکنم شعرا رو تایپ کنم و بزارم. اما سعی میکنم هر از گاهی بروزش کنم
از حمایتت سپاس

بله این غزل در قدسی هست و شامل شش بیت هست

غزل 598

به چشم مهر اگر با من، مَهَم را یک نظر بودی؛ *** از آن سیمین بدن کارم، به خوبی خوبتر بودی.

 

ز شوق افشاندمی هر دم سری در پای جانانم، *** دریغا گر متاع من نه از این مختصر بودی.

 

اگر بُرقــُع برافکندی از آن روی چو مه روزی، *** مدام از نرگس مستش جهان پرشور و شر بودی.

 

همش مهر آمدی بر من، ز مهر آن شاه خوبان را *** گر از درد دل زارم، یکی روزش خبر بودی.

 

بوصلش گر مرا روزی ز هجران فرصتی بودی، *** مبارک ساعتی بودی، چو خوش بودی اگر بودی.

 

نگفتی کس به شیرینی، چو حافظ شعر در عالم *** اگر طوطی طبعش را ز لعل او شکر بودی.

من هنوزم یکی از طرف دارای پر و پا قرص این بحثم اهورا
خیلی دوسش دارم ...
ممنون که مدت هاست به تنهایی زحمت این بحث رو می کشی ...

با تشکر!
این چه طور؟
8.
به چشم مهر اگر با من، مَهم را یک نظر بودی
ازآن سیمین بدن کارم، به خوبی همچو زر بودی

میشه لطفاً غزل کاملش رو بگذارید؟

1) بله هست.

2) بله هست

3) بله این هم هست

4) نه این نیست

5) بله این هست

6) این هست

7) این هم هست

8.
به چشم مهر اگر با من، مَهم را یک نظر بودی
ازآن سیمین بدن کارم، به خوبی همچو زر بودی

ز شوق افشاندمی هردم، سری در پای جانانم
دریغا گر متاع من، نه از این مختصر بودی

اگر برقع برافکندی ازآن روی چو مه روزی
مدام از نرگس مستش، جهان پر شور و شر بودی

خیلی ممنون.
اگه زحمتی نیست میشه ببینید آیا این غزل ها در دیوان شما هست یا نه؟
اگه هست میشه بگذارید؟ اگه اسکن شده هم باشه اشکال نداره من تایپ میکنم.

1.   دلم بی جمالت صفائی ندارد          چو بیگانه ای کاشنائی ندارد
 ازین سینه تنگ ترسم خیالت        گریزد که اب و هوائی ندارد

2.   هر که او یک سر مو پند مرا گوش کند     همچو من حلقه ی گیسوی تو در گوش کند

3.   ای برده نرد حسن ز خوبان روزگار            قدت به راستی چو سهی سرو جویبار

4.   به هیچكس نبرم دیگر از در تو نیاز  ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

5.   ما سر خوشیم باده ما در پیاله کن          بد مست را به غمزه ی ساقی حواله کن


6.    مطرب خوشنوا بگو تازه به تازه نو به نو        باده ی دلگشا بجو تازه به تازه نو به نو
با صنمی چو لعبتی، خوش بنشین به خلوتی     بوسه ستان ز لعل او، تازه به تازه نو به نو

7.   دلم را شد سر زلف تو مسکن         بدینسانش فرو مگذار و مشکن