تا به كی زتدانیِ دلواپسی

    مرد  ره باش و نترس از هر خسی

    دل قوی كن، پای در میدان بنه

    تا به منزلگاه و مقصود ت رسی

                                                               از خودم _____________

یک دست جام باده و یک دست زلف یار

رقصی چنین میانه میدانم آرزوست

خنده و گریه عشاق ز جایی دگرست

میسرایم به شب و وقت سحر می مویم

فریاد از آن عمر گرانمایه که بگذشت

ما از سر تقصیر و خطا در نگذشتیم 

    خدایا داد از این دل داد از این دل

    نگشتم یكزمان من شاد از این دل

    چو فردا نامه خوانان نامه خوانند

    برآرم من دو صد فریاد از این دل

آتش آن نیست که از شعله او خندد شمع

آتش آنست که در خرمن پروانه زدند 

همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست

همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت