کشته چاه زنخدان توام کز هر طرف       صد هزارش گردن جان زیر طوق غبغب است

ص صبحدم مرغ چمن با گل نوخواسته گفت          ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

نازنینی چو تو پاکیزه دل و پاک نهاد

                                                      بهتر آن است که با مردم بد ننشینی

" ش "   شکر ایزد که میان من او صلح افتاد         صوفیان رقص کننان ساغر شکرانه زدند

ثوابت باشد ای دارای خرمن                              اگر رحمی كنی بر خوشه چینی

  ز زلف دلدار چون ناز همی فرماید          برو ای شیخ که شد بر تن ما خرقه خرام

غلام همت دردی کشان یک رنگم

                                                    نه آن گروه که ازرق لباس و دل سیهند

" ق "قرار برده ز من ان دو نرگس رعنا     فراق برده ز من ان دو جادوی مکحول

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

                                                           آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

" ج "مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی          پر کن قدح که بی می مجلس ندارد ابی