عمری گذشت تا به امید اشارتی                    چشمی بر آن دو گوشه ابرو نهاده ایم

ر

ما درس سحر در ره میخانه نهادیم                        محصول دعا در ره جانانه نهادیم

ه

لذت داغ غمت بر دل ما باد حرام

اگر از جور غم عشق تو دادی طلبیم

ق

   شرابی بی خمارم بخش یارب

   که با وی هیچ درد سر نباشد

ه

کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد    صد نکته از این معنی گفتیم و همین باشد

خ

لب لعل و خط مشكین چو آنش هست و اینش هست     بنازم دلبر خود را كه حسنش آن و این دارد

ف

خرم آن روز كزین منزل ویران بروم                             راحت جان طلبم وز پی جانان بروم

ط