پیش از آن کندر جهان باغ می و انگور بود

از شراب لایزالی جان ما مخمور بود

*ت

به او جز از هوس چیزی نگفتند

درو جز جلوه ظاهر ندیدند

به هر جا رفت در گوشش سرودند

که زن را بهر عشرت آفریدند

          ط

شهریست پر ظریفان وز هر طرف نگاری

یاران صلای عشق است گر می کنید کاری

       گ

بی تو در خلوت خود شب همه شب بیدارم

آه ای خفته که من چشم به راهت دارم

                     خ

عیسی چو تویی مارا هم کاسه ی مریم کن

طنبور دل مارا هم ناله ی سورنا کن

*ب

دل میرود ز دستم صاحبدلان خدا را

دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

                 ع

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

وجود نازکت آزده ی گزند مباد

*د

سری كه بر سر گردون به فخر می سودم

                                              بر آستان كه نهادم بر آستان فراق

                            ت

حالت سوخته را سوخته دل داند و بس

شمع دانست که جان دادن پروانه ز چیست

*ز