تقدیم به علیرضای عزیز :

این هم تفالی به دیوان جهت حضرتعالی

مرا تا عشق تعلیم سخن کرد

                                               حدیثم نکته هر محفلی بود

مرا مهر سیه چشمان زسر بیرون نخواهد شد

قضای آسمان اینست و دیگرگون نخواهد شد

سالها دفتر ما در گرو صهبا بود

رونق میكده از درس و دعای ما بود

نیكی پیر مغان بین كه چو ما بد مستان

هرچه كردیم به چشم كرمش زیبا بود

ندیم و مطرب و ساقی همه اوست

خیال آب و گل در ره بهانه

دوش می گفت که فردا بدهم کام دلت

سببی ساز خد ا یا که پشیمان نشو د

مزن ز چون و چرا دم كه بنده ی مقبل

قبول كرد به جان هر سخن كه جانان گفت

دوستان عیب من بیدل حیران مکنید

گوهری دارم و صاحب نظری میجویم

بنده پیر مغان که ز جهلم برهاند

پیر ما هر چه کند عین ولایت باشد

حیف كه نمیشه والا كل حافظ رو براتون تایپ میكردم

هر كه شد محرم دل در حرم یار بماند        و انكه این كار ندانست در انكار بماند

گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود

پیش پایی به چراغ تو ببینم چه شود

دردم از یاراست و درمان نیز هم

                                                    دل فدای او شد و جان نیز هم

«هوالمحبوب»

مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم ........... هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم