یکی از عقل می لافد یکی طامات می بافد

بیا کاین داوری ها را به بیش داور اندازیم

باز خودم میگم :

عجب از وفای جانان که تفقدی نفرمود

نه به نامه ای پیامی نه به خامه ای سلامی

بگشای تیر مژگان وبریز خون حافظ

که چنان کشنده ای را نکشدکس انتقامی

دروفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی آید بچشم غم پرست

بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

دی پیر می فروش كه ذكرش به خیر باد

گفتا شراب نوش و غم دل ببر ز یاد

گفتم به باد می دهم باده ی نام و ننگ را

گفتا قبول كن سخن و هرچه باد باد

میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست   تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز

یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد

به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی

                                                     گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش

دلا در عاشقی ثابت قدم باش

که در این ره نباشد کار بی اجر

دوش میگفت که فردا بدهم کام دلت

سببی ساز خدایا که پشیمان نشود

تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود