در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع.....شب نشین کوی مشتاقان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمیآید به چشم غم پرست....بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

در نظربازی ما بیخبران حیرانند           من چنینم که نمودم دگر ایشان دانند

عاقلان نقطه ی پرگاروجودند ولی       عشق داند که در این دایره سرگردانند

در نمازم خم ابروی تو با یاد امد

                                          حالتی رفت که محراب به فر یاد امد

فردا که پیشگاه حقیقت شود پدید

شرمنده رهروی که عمل بر مجاز کرد

هرگز حدیث حاضر غایب شنیده ای                  من در میان جمع و دلم جای دیگر است

نه هرکه چهره برافروخت دلبری داند              نه هرکه آیینه سازد سکندری داند

هزار نکته باریک تر ز مو اینجاست                 نه هرکه سر بتراشد قلندری داند

غلام همت آن رند آفیت سوزم                     که در گدا صفتی کیمیا گری داند