آقای حسین رضا زاده. پهلوان! از چشم من افتادی. وقتی با فریاد یاابالفضل وزنه رو روی سر می بردی. اشک تو چشام جمع می شد که غیور مرد ایرانی چشم همه رو خیره می کنه. برات دعا می کردم. برای حضورت برای قدرتت برای هنرنمائیهات برای سلامتیت. اما حسین آقا پهلوان وقتی توی مراسم تنفیذ ریاست جمهور دیدمت بازم اشک تو چشام جمع شد. نمی دونم شاید رئیس جمهور محبوبت بوده و خواستی تو مراسمش شرکت کنی اما اشک مادران داغدار رو ندیدی. خونهای روی سنگ فرش خیابونها رو ندیدی. صدای اعتراض مردمی که روزگاری برایت دعا می کردند نشنیدی! نه تو دیگه برای من حسین رضا زاده سابق نیستی. و من دیگر در کلوب تو عضو نخواهم بود. بدرود.