آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

                              آیا بود که گوشه چشمی به ما کنند

تو شمع بزم اغیاری و من در آتش غیرت

ز برق آه، روشن می کنم کاشانه ی خود را

دل دادمش به مژده و خجلت همی برم

                                   زبن نقد قلب خویش که کردم نثار دوست
 

یاد باد آنکه زما وقت سفر یاد نکرد

به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

دلم تنگ است
دلم می‌سوزد از باغی كه می‌سوزد
نه دیداری نه بیداری
نه دستی از سر یاری
مرا آشفته می‌دارد
چنین آشفته بازاری

تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار

که رحم اگر نکند مدّعی خدا بکند