چون لهجه ندارم تا خودم نگم هیچكی نمی فهمه كجائی ام. ولی همیشه خودم با افتخار می گم كه گیلانی و رشتی هستم. راستش با اینكه سر یه سریال با شبكه باران همكاری داشتم و اونجا انگار یه فرهنگ لغات گیلكی در اختیارم بود فقط معانی كلماتی رو كه تا حالا نشنیده بودم یاد گرفتم و گرنه هنوزم نمی تونم درست و حسابی گیلكی حرف بزنم... یه خاطره هم دارم!

: یه بار كه سه ماه از رشت دور بودم وقتی وارد رشت شدم انقدر كه دلم واسه لهجه گیلكی تنگ شده بود تصمیم گرفتم هركی رو می بینم گیلكی حرف بزنم. اولین نفر راننده تاكسی بود كه از ایستگاه جانبازان بسمت یخسازی می رفت. تا دهن باز كردم كه مثلاً به گیلكی بپرسم كرایه چقدر میشه یارو از تو آینه یه نگاهی به من كرد كه ساكت شدم! بیچاره فكر می كرد من یه غیر بومی هستم كه دارم ادای لهجه گیلكی رو در می آرم تا مسخره اش كنم! دیگه چیزی نگفتم! از اونجا همون فارسی رو كه بهتر بلدم ادامه دادم!!

معمولا همه متوجه میشن من گَیلانی هستم . اگه هم متوجه نشن خودم میگم و چند تا تیکه گیلانی هم میندازم ....

همیشه به گیلانی بودنم افتخار میکنم و خواهم کرد. هیچ وقت از گفتن پسوندم یا نوشتنش  فرار نکردم. با اینکه خوب نمیتونم گیلکی صحبت کنم اگه پاش بیفته گیلکی هم حرف میزنم.