این اشکها برای تو باران نمی شود

گیرم که شد،چه فایده تا نان نمی شود؟!

ای ساحر مجنون که به صهبای تو جامم ........  سرمست سخنهای خراب تو مدامم

هر شام سیه   مردک  دیده گشایم  ............ در پرتو   مهر نگهت      ماه  تمامم

افسون دو چشمان تو آهوی مرا برد  ........... افتاده به چنگال تو گیسوی زمامم

تا زخمه به گیسوی دوتارت بزنی

دستی به سر و روی خیالت بزنی

من ساز تو را به باد خواهم داد

...........................

عكس تو خواست كه نقاش كشد ماه كشید

وان دم ابروت رسید از دل خود اه كشید

تار پود دل من را به دو ابروی تو بست

طول بر زلف تو داد مهر تو كوتاه كشید

وقتی که لبت به بوسه می سوخت مرا

می دوخت مرا به عشق ، می دوخت مرا

هم رفتنم خطاست و هم بازگشتنم / چون اره در گلوی سپیدار مانده ام ...

چشمت نوید بخش غزلهای  گاه گاه

آه از غزلسرایی چشمانت...آه... آه

رویت سپید باد ولی آفتاب من

با چادر  سیاه عجب ماه می شوی...

baghie ghazal alan yadam nis.

خواب غربت هم سرابی گنگ بود

صاحب ما خانه اش شش دنگ بود

ماهی دل چاره ای پیدا نکرد

آب دریا خود اسیر تنگ بود...

نگاه غمزده ام را به هجر...رنجه مكن

تورا قسم به رفاقت مرا شكنجه مكن

خواهی اگر بسوزیم این دل به داغ تیر

آتش زدن چه سود به ویرانه ای حقیر....!

*o*nbsp;