پیش قبله رویت

این قدر دعا کردم تا دوباره باز آیی /

هر سحر ثنا گفتم تا سر نیاز آیی /

از زبان دل هر شب ، شعر شور و شیدایی /

دمبدم سرودم تا ، خود به سیم و ساز آیی /

این همه خریدم من ، ناز نرگس چشمت /

تا ز چشمه خورشید با هزار ناز آیی /

دیدمت که خاموشی با کسی نمی جوشی /

این قدر غزل خواندم تا به اهتراز آیی /

پیش قبله رویت ، زیر تاق ابرویت /

بارها اذان گفتم ، تا تو در نماز آیی /

پیش مقدمت هر شب بوسه ها زدم بر خاک /

سر فرود آوردم ، تا تو سر فراز آیی /

اینجا یکی برای خواندن شعر رو نکرد

یا من ندیدم و او دست خود رو نکرد

دخت رز

هر کس که می نخورد و به میخانه رو نکرد

جز خون دل زمانه اش اندر گلو نکرد .

ساقی خم آر پیش و ببر از سرم خمار

زیرا دوای درد من امشب سبو نکرد .

هر کس که تر نمود لب از خون دخت رز

پور زمان به شیشه دگر خون او نکرد

چشمی که دید طلعت ساقی میان جام

دیگر جمال حور بهشت آرزو نکرد .

پای خطا ز مستی بر زدیم و باز

دستم ز لطف ساقی میخانه رو نکرد .

شیخی که گفت می زدگان اهل دوزخند

فهمی مگر ز آیه "لا تقنطو" نکرد .

همچون چنار بر دل خود زد چه نارها

پرهیز هر که (آتش)، از آن فتنه جو نکرد .

حسین شاکر ، تلخص ( آتش )