حیف است ثانیه هایی که تباه می کنی

حیف از سپیدی قلبت که سیاه می کنی

من آلوده ام به نفس های سرد شب و تو

پاکی ت را هم آغوش عطر پگاه می کنی

گناه است نام دیگرم , با خیال من

تمام چلچله ها را تو گم راه می کنی

برگرد و  تمام گذشته را ورق بزن بانو

ببین...یک عمر است که اشتباه می کنی

من کوچک ام برای تو , آن قدر که

هی گم می شوم هر بار که نگاه می کنی-

به چشم های منجمدم , به اشک هام

درون تبسم سردی که گه گاه می کنی

شبیه به هیچ کس نیستی حتی خودت

حیف است که خود را قیاس با ماه می کنی

بغض است تمام غزلم , انگار که

با رفتن ات عمر غزل را کوتاه می کنی

با من نمان خاتون  من, برگرد ,

هر چندتمام لحظه هام را چشم به راه می کنی.