می دانم که چقدر با هوای تازه فاصله داری

                                    می دانم که دلت گرفته ...

                       سرت را روی شانه های شمعدانی بگذار

                                بسپار،نیاز من و تو یکی است

                          ،پس دستانت را به من بسپار تا با هم

                                             معنا شویم . . .

             بهار میتواند ما را معنا کند  ...

خوشبحالت پس هنوز نمیدونی غم چیه و درد چیه

بازم امشب مثل هرشب تو دلت برام دعا کن
نم نمک سکوت و بشکن زیر لب خدا خدا کن
بازم امشب مثل هر شب پر کن از صدات هوا رو
قرق سکوت و بشکن تازه کن ترانه ها رو

واسه عاشقا دعا کن که غریب روزگارن
هفتا آسمونه اما یه ستاره هم ندارن
واسه عاشقت دعا کن که تو کار دل نمونه
تو فقط خدا خدا کن کهخدا خودش می دونه

تو فقط خدا خدا کن تو فقط خدا خدا کن
بازم امشب مثل هرشب تو برای من دعا کن
تو فقط خدا خدا کن تو فقط خدا خدا کن
بازم امشب مثل هرشب تو دلت برام دعا کن

بازم امشب مثل هرشب تو دلت برام دعا کن
نم نمک سکوت و بشکن زیر لب خدا خدا کن
بازم امشب مثل هر شب پر کن از صدات هوا رو
قرق سکوت و بشکن تازه کن ترانه ها رو

که خدا خودش می دونه حال و روز عاشقا رو
بین عاشقا میبینه غربت دلای ما رو
اونی که واژه به واژه می شنوه نگفته هاتو
با طلوع هر ترانه بال و پر میده صداتو

تو فقط خدا خدا کن تو فقط خدا خدا کن
بازم امشب مثل هر شب تو برای من دعا کن
تو فقط خدا خدا کن تو فقط خدا خدا کن
بازم امشب مثل هر شب تو برای من دعا کن

دانلود موزیک

زندگی انگار کمرنگ و گمرنگ تر می شود

هر روز پراکنده می شود

از درون گم گشته ام و سرگردان

دیگر هیچ چیز و هیچ کس اهمیتی ندارد

میل به زیستن را از دست داده ام

ندارم چیزی از برای بخشیدن

باقی نمانده است چیزی برای من

باشد که پایان بگشاید بند را از دست و پای من

نیست دیگر چیزی آنسان که بود

انگار چیزی گم گشته دارم از درون

گمگشتگی مرگبار، این نمی تواند واقعی باشد

انگار توان درک این جهنم را ندارم

رسیده ام تا سرحد درد و رنجی توان فرسا

تاریکی رشد یابنده پگاه را نیز فرا گرفته است

روزگاری خود بودم، اینک اما او رفته است

هیچ کس جز خودم نمی تواند ناجی ام باشد ولی دیگر دیر شده

دیگر توان اندیشیدنم نیست، اندیشیدن به اینکه چرا حتی باید سعی می کردم

گذشته انگار هرگز وجود نداشته

مرگ به گرمی به استقبالم می آید، اینک تنها می گویم بدرود

چقدر دوست داشتم یک نفر از من می پرسید:

چرا نگاه هایت آنقدر غمگین است؟

چرا لبخندهایت آنقدر تلخ و بیرنگ است؟

اما افسوس که هیچ کس نبود ...

همیشه من بودم و تنهایی پر از خاطره ...

آری با تو هستم ...!

با تویی که از کنارم گذشتی...

و حتی یک بار هم نپرسیدی،

چرا چشمهایم همیشه بارانی است...!!

شعرهای دفتر من هیچ می دانی چه شد ؟

شعله و خاکستر من هیچ می دانی چه شد ؟

رفتنت بر عهد و پیمان خط بطلانی کشید

اعتقاد و باور من هیچ می دانی چه شد ؟

بعد تو دیگر کسی یادی از این تنها نکرد

چشم مانده بر در من هیچ می دانی چه شد ؟

لحظه تکرار تو در هر عبور از حادثه

زخم های پیکر من هیچ می دانی چه شد ؟

مستی من از تو و از همت چشمان توست

جام درد و ساغر من هیچ می دانی چه شد ؟

کاش می دیدی شکستم لحظه انکار تو

در وداع آخر من هیچ می دانی چه شد ؟

 و بعد این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

 کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت:

«تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو

 در راه عشق و انتخاب او خطا کردم.»

و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است

 و من در اوج پائیزی ترین ویرانه ی یک دل

 میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمیدانم چرا، شاید به رسم عادت و  پروانگی مان

باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

خسته،

بر ماسه زار سینه ات خوابیده ام...

این کودک،

از زمان زاده شدن نخوابیده!