این خبر 100% دروغ است،من با خانواده دكتر تماس گرفتم و ایشان هیچ مشكلی ندارند (خدا راشكر) ...نمی دانم چرا بی خودی شایعه پراكنی می كنیم و باعث استرس و تشویش می شویم

 

سلام

زیباست !

ولی میشه راهنمایی كنید آثار كدام نویسندگان خارجی ؟!

درود بر دوستان

ای یار ِ من، ای نگار ِ جانی
چون بگذرم از جهان ِ فانــی
زنهار كه نغمه های غمــگین
در روز ِ وداع ِ من مــخوانی
نه گل به كنــــار ِ من گذاری
نه سرو كنــــــار ِ من نشانی
بگذار كه سبزه های مرطوب
از شبنم ِ پاك ِ آســـــــــــمانی
اطــــــراف ٍ مزار ِ من برویند
با آن همــه لطف و مهربانی


یكسان بود از بـــه خاطر آری
یا آنكه ز خاطرم برانـــــــــــی
در خاك ِ سیـــــــه چو آرمیــدم
احســــــاس نمی كنم جهان را
نه سایه ی سرو و اشكِ باران
نه ناله ی مرغ ِ بوســـتان را
درعالم ِ ســایه روشن ِ مرگ
بیـنم رؤیــــــــای جاودان را
آنجــــا كه طلوع یا غروبــی
نبوَد خورشــــــید ِ آسمان را
شاید كه به خاطر آرمت، یا
از یاد برم همـــــه جهان را

حق یارتان
بدرود .

درود بر دوستان
این بار خود متن اصلی رو هم براتون گذاشتم :
O, who can hold a fire in his hand
By thinking on the frosty Caucasus?
Or cloy the hungry edge of appetite
By bare imagination of a feast?
Or wallow naked in December snow
By thinking on fantastic summer's heat?
O, no! the apprehension of the good
Gives but the greater feeling to the worse:
Fell sorrow's tooth doth never rankle more
Than when he bites, but lanceth not the sore.


کیست که بتواند آتش بر کف دست نهد
و با یاد کوه‌های پربرف قفقاز خود را سرگرم کند
یا تیغ تیز گرسنگی را
با یاد سفره‌های رنگارنگ کُند کند ؟
یا برهنه در برف دیماه فروغلتد
و به آفتاب تموز بیندیشد ؟
نه هیچ‌کس ، هیچ‌کس چنین خطری را
به چنان خاطره‌ای تاب نیاورد
از این که خیال خوبی‌ها درمان بدی‌ها نیست
بلکه صدچندان بر زشتی آنها می‌افزاید

یاحق
بدرود .

سلام
چه نظری می شه داد که فقط می توان دل به سخن استاد داد
یه سوال :با استاد ارتباطی دارید؟(از هر طریق)
در ضمن نوشته هات خیلی عالیند
به قول معروف شیخ:"زود باشد که آتش در دل سوختگان عالم زنی"

درود بر دوستان

تقدیم به تو که عشق به دوست داشتن را در من زنده کردی... دوستت دارم.
آنگاه المیترا گفت با ما از عشق سخن بگوی.
پیامبر سر بر آورد و نگاهی به مردم انداخت، و سکوت و آرامش مردم را فرا گرفته بود. سپس با صدائی ژرف و رسا گفت:
هر زمان که عشق اشارتی به شما کرد در پی او بشتابید،
هرچند راه او سخت و نا هموار باشد.
و هر زمان بالهای عشق شما را در بر گرفت خود را به او سپارید،
هر چند که تیغ های پنهان در بال و پرش ممکن است شما را مجروح کند.
و هر زمان که عشق با شما سخن گوید او را باور کنید،
هرچند دعوت او رویاهای شما را چون باد مغرب در هم کوبد و باغ شما خزان کند.
زیرا عشق چنانکه شما را تاج بر سر می نهد به صلیب نیز می کشد.
و چنانکه شما را می رویاند شاخ و برگ شما را هرس میکند.
و چنانکه تا بلندای درخت وجودتان بالا می رود و ظریف ترین ترین شاخه های شما را که در آفتاب می رقصند نوازش می کند،
همچنین تا عمیق ترین ریشه های شما پایین می رود و آنها را که به زمین چسبیده اند تکان می دهد.
عشق شما را چون خوشه های گندم دسته میکند.
آنگاه شما را به خرمن کوب از پرده ی خوشه بیرون می آورد.
و سپس به غربال باد دانه را از کاه می رهاند،
و به گردش آسیاب می سپارد تا آرد سپید از آن بیرون آید.
سپس شما را خمیر می کند تا نرم و انعطاف پذیر شوید،
و بعد از آن شما را بر آتش مقدس می نهد تا برای ضیافت مقدس خداوند نان مقدس شوید.
عشق با شما چنین رفتارها میکند تا به اسرار قلب خود معرفت یابید
وبدین معرفت با قلب زندگی پیوند کنید و جزئی از آن شوید.

اما اگر از ترس بلا و آزمون ، تنها طالب آرامش و لذتهای عشق باشید،
خوشتر آنست که عریانی خود بپوشانید
واز دم تیغ خرمن کوب عشق بگریزید،
به دنیایی که از گردش فصلها در آن نشانی نیست ؛
جائی که شما می خندید اما تمامی خنده ی خود را بر لب نمی آورید
و می گریید اما تمامی اشکهای خود را فرو نمیریزید.

عشق هدیه ای نمی دهد مگر از گوهر ذات خویش.
و هدیه ای نمی پذیرد مگر از گوهر ذات خویش.
عشق نه مالک است و نه مملوک،
زیرا عشق برای عشق کافی است.

وقتی که عاشق میشوید مگویید «خداوند در قلب من است»،
بلکه بگویید «من در قلب خداوند جای دارم».
وگمان نکنید که زمام عشق در دست شماست، بلکه این عشق است که اگر شما را شایسته ببیند حرکت شما را هدایت میکند.
عشق را هیچ آرزو نیست مگر آنکه به ذات خویش دررسد.
اما اگر شما عاشقید و آرزویی می جویید،
آرزو کنید که ذوب شوید و همچون جویباری باشید که با شتاب می رود و برای شب آواز می خواند.
آرزو کنید که رنج بیش از حد مهربان بودن را تجربه کنید.
آرزو کنید که زخم خورده ی فهم خود از عشق باشید و خون شما به رغبت و شادی بر خاک ریزد
آرزو کنید سپیده دم برخیزید و بالهای قلبتان را بگشایید
و سپاس گویید که یک روز دیگر از حیات عشق به شما عطا شده است.
آرزو کنید که هنگام ظهر بیارامید و به وجد و هیجان بیاندیشید،
آرزو کنید که شب هنگام با دلی حق شناس و پرسپاس به خانه باز آیید،
و به خواب روید، با دعایی در دل برای معشوق و آوازی بر لب در ستایش او.


حق یارتان
بدرود .

درود بر دوستان

تو از كدامین گوهری
كه هزاران هزار سایه های شگفت،
خود را در تو می آویزند؟


و این چگونه تواند بود
كه هر سایه ای را صورتی
و هر صورتی را طرزی و طرازی دیگر می بینم،
و تو تنها یك چیز،
و تو تنها یك ذات،
و هر سایه ای را از تو نقشی دیگر؟

اگر جمال ِ آدونیس را وصف كرده اند،
مجملی از جمال ِ تو گفته اند؛
و اگر چهره ی هلن را كه مجموعه ی زیبایی است
به تمام و كمال ستوده اند،

شبحی ناتمام از جمال ِ تو تصویر كرده اند؛

و اگر از بهار و تابستان سخن گویند،
این یك سایه ی حسن ِ تو
و آن یك سفره ی احسان ِ توست.

ما تو را در تمامی صورت های قدسی می شناسیم
و در هرچه بدیع و زیباست، نشانی از تو باز می یابیم.
اما در حسن ِ خلق و وفای عهد
نه تو به كس مانی و نه هیچ كس به تو مانـَد.

حق یارتان
بدرود .