ابن عربی در محكومیت امام حسین علیه السلام

حاج میرزا ابوالفضل طهرانی در كتاب « شفاء الصدور فی شرح زیارة العاشور» گوید: « هیچیك از علمای اسلام جز عبدالمُغیث بغدادی كه در رساله در منع لعن یزید نوشته، و محی الدین عربی، و عبدالقادر جیلانی، و عامّه نواصب كه هیچ یك از اینها مسلمان نیستند، نباید ملتزم به این امر شوند.» [1]و ایضاً گوید: « و از محی الدین عربی كلامی در «صواعق» نقل شده كه تصریح به جمیع آنچه گفته ایم  بر سبیل اجمال كرده، وَ عِبارَتُهُ هكَذا: لَمْ یَقْتُلْ یَزیدُ الْحُسَیْنَ إلّا بِسَیفِ جَدِّهِ ؛أیْ بِحَسَبِ اعْتِقادِهِ الْباطِلِ أنَّهُ الْخَلیفَةُ، وَ الْحُسَیْنَ باغٍ عَلَیهِ . وَ البَیْعَةُ سَبَقَتْ لِیَزیدَ وَ یَكْفی فیها بَعْضُ أهلِ الْحَلِّ وَ العَقْدِ. وَ بَیْعَتُهُ كَذلِكَ، لِأنَّ كَثیرینَ أقْدَموا عَلَیْها مُختارینَ لَها هذا مَعَ عَدَم ِالنَّظَرِ إلَی اسْتِخلافِ أبیهِ لَهُ، أمّا مَعَ النَّظَر لِذَلِكَ فَلا تُشْتَرَطُ مُوافَقَةُ أحَدٍ مِن أهلِ الْحَلِّ وَ العَقْدِ عَلَی ذلِك.»[2]

« یزید حسین را نكشت مگر با شمشیری كه جدّ حسین در كف یزید نهاده بود. یعنی موجب قتل حسین اعتقاد باطل یزید بود كه خود را خلیفه و حسین را طغیان كننده بر خود می پنداشت . چرا كه مردم قبلاً با یزید بیعت نموده بودند، و در تحقق بیعت ، بیعت بعضی از اهل حلّ و عقد كفایت می كند . و بیعت با یزید اینچنین بود، به علت آنكه بسیاری از مردم از روی اختیار اقدام بر بیعت با یزید كردند. این در صورتی است كه از جانشین قرار دادن معاویه وی را در جای خود صرف نظر نمائیم؛ و اما با در نظر گرفتن استخلاف معاویه،‌دیگر موافقت أحدی از اهل حلّ و عقد، شرط نیست»

ابن عربی در كتاب « الغوامض و العواصم» می نویسد:

«إنّ یزیدَ إمامُ زمانِهِ، و خلیفةُ اللهِ فِی أرضِهِ، و خروجُ الحُسَین [الإمام علیه السلام] کانَ غَیرَ مَشروعٍ، و اِنَّ الحُسینَ قُتِلَ بِشَرِیعَةِ جَدِّهِ؛ یزید پیشوای زمان خودش و خلیفه خدا در زمینش بود و خروج (جنگیدن) حسین مشروع نبود, بنابراین حسین براساس شریعت جدّش کشته شد» [3]یعنی همان طور که در شریعت رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم است که هر کس بر ضد امام زمان خودش قیام کند، باید کشته شود، به همان جهت حسین بن علی علیه السلام کشته شد.

آیت الله سید عزالدین زنجانی در مقدمه كتاب «اشعة اللمعات» در ذیل عبارت ابن عربی می نویسد: « فَضَّ اللهُ فاکَ، و عَلیکَ و عَلَی کُلِّ مُنحَرفٍ، مُعانِدٍ حَفنَةً مِنَ التُّرابِ! بِأَیِّ حُجَّةٍ کانَ یزیدُ القُرود و الفُهُود إمامَ المُسلِمینَ، و خَلِیفَةَ اللهِ فی الأرضِ أَبِقَتلهِ سَیِّدَ شَبابِ أَهلِ الجَنَّةِ؟! أَم بِإباحَةِ مدِینَةِ الرَّسولِ، حتَّی حَمَلَت أَلفُ باکِرٍ مِنَ السَّفاحِ؟! أَم بِحَرقةِ الکعبة، کانَ إماماً للمسلمین؟!. یعنی خدا دهانت را بشکند و بر دهان تو و هر منحرف معاند دیگر خاک باد! به کدام دلیل یزید بوزینه باز، پیشوای مسلمان ها و جانشین خدا در روی زمین شد، آیا با کشتن سید شباب اهل جنّت (ابا عبدالله الحسین)؟! یا مباح کردن ناموس مهاجر و انصار که در مدینة الرسول صلی الله علیه و آله و سلم هزار دختر به طور غیر مشروع حامله شدند؟! و یا با آتش کشیدن کعبه؟!»

1  و 2- « شفاءالصدور» طبع سنگی، ص302و ص 310 و 311)

ابن عربی در حقانیت خلافت ابوبكر

بسم الله الرحمن الرحیم

در مبحث تقریر مذهب جناب ابن عربی،مطالبی ارائه شد برعدم تشییّع ایشان وبعیدبودن تحریف وتقیه درآثارایشان؛ خیلی از بزرگان در اثبات تشیع جناب ابن عربی كوشیده اند اما سعیشان برای اثبات این مطلب بی فائده بوده است، همچنین عبدالوهاب شعرانی مصری حنفی خواسته است ایشان را یك سنّی پای بند به جمیع اصول و فروع مذهب تسنن معرفی كند كه تلاشش بی فائده واقع شده است.

از افكارجناب ابن عربی استفاده می شود كه ایشان نه شیعه به معنای متداول لفظ است ونه سنی به معنای متعارف آن ،بلكه ایشان یك صوفی سنّی وحدت وجودی است كه البته پایبند به خیلی از افكار اهل تسنن نمی باشد.

برای اثبات ادعای فوق دلائل زیادی در آثار ایشان وجود دارد ،از جمله مطالبی كه قبلا متذكر شدیم، این است كه ایشان عمر بن الخطاب را معصوم دانسته ومقاماتی بس عجیب برای ابوبكر وعمر وعثمان وحتی متوكل ذكر میكنند ،تا جایی كه آنان را از اقطابی شمرده است كه صاحب خلافت ظاهری وهم حائز خلافت باطنی می باشند.

حال در این مقاله یكی دیگر از مواردی كه در آثار ایشان وجود دارد ومخالف تواریخ شیعه وسنّی است را ذكر می كنیم.

از مدارك محكم شیعه و سنّی استفاده میشود كه امیر المومنین علیه السلام با خلافت ابوبكر مخالفت داشتند و حاضر به بیعت با او نبودند لذا گروهی رجّاله به درب خانه ایشان یورش برده و درب خانه حضرت را  آتش زده و همسرش را تا  حد مرگ كتك زدند  و فرزندش را به شهادت رسانیدند و امیر المومنین علیه السلام  را به بدترین وضع به طرف مسجد برای بیعت آوردند تا جایی كه علمای اهل تسنن تصریح به این مطلب داشته اند

و اما مدارك از كتب اهل سنت در باب به زور بیعت گرفتن از علی علیه السلام عبارتست از :

1) ابن قتیبه{الامامه و السیاسه ج 1 ص13}

عمر و اصحابش ،علی(علیه السلام) را با زور از خانه خارج نموده،واو را به طرف ابوبكر كشاندند،پس به او گفتند بیعت كن.

علی (علیه السلام)گفت:اگر بیعت نكنم چه می كنید؟

گفتند:اگر بیعت نكنی به خدایی كه جز او نیست گردنت را خواهیم زد.

2)بلاذری{انساب الاشراف ج1  ص587}

ابوبكر ،عمر را به سوی علی(علیه السلام)فرستاد وبه وی دستور داد:علی(علیه السلام)را با بدترین صورت نزد من حاضر كن.

3)مسعودی{اثبات الوصیه ص143}

آنها می خواستند از علی(علیه السلام) بیعت بگیرند لكن علی(علیه السلام) ممانعت كرده وگفت:هرگز چنین كاری نخواهم كرد.

پس به وی گفتند:تو را می كشیم.

علی(علیه السلام)كفت:اگر مرا بكشید پس همانا بنده ی خدا وبرادر رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلّم)را كشته اید.

در این هنگام دست علی(علیه السلام)رادر حالی كه مشت كرده بود وبازكردنش بر آنها سخت بودبه طرف ابوبكر كشیده تا اینكه بالاخره دست ابوبكر را به دست علی(علیه السلام)كشیدند،در حالی كه دست علی(علیه السلام)مشت وبسته بود.

4)ابن ابی الحدید{شرح نهج البلاغه ج2ص21}

همانا علی(علیه السلام)از بیعت با ابوبكر خودداری كرد تا آنكه آن حضرت را به زور از خانه خارج كردند.

5)جوهری{شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید ج48}

سپس عمر داخل خانه شد وبه علی(علیه السلام)گفت:برخیز وبیعت كن.

علی(علیه السلام)از بلند شدن خودداری كرد،سپسبه زور علی(علیه السلام)را بلند كرد وبه خارج خانه كشانید واووكسانی راكه از بیعت سر باز زده بودند ،با صورتی بسیار بد می كشاند،...ودر حالی كه ریسمان به گردنشان بود آنهارا به صورت بد می كشانیدندتا با ابوبكر بیعت كنند.

اما جای تعجب اینجاست كه با كثرت مداركی كه از عامه وخاصه وجود دارد،جناب ابن عربی مظهر عرفان مصطلح اسلامی در كتاب"محاضره الابرارومسامره الاخیار

ج 2ص189_175 " می نویسد:

"ابوبكر ابوعبیده ی جرّاح راپیش علی(علیه السلام)  فرستادوبه وسیله ی وی از خودداری آن حضرت از بیعت وكناره گیریش از جماعت ونیز از دعوی خلافت وی،اظهار نگرانی كرد،علی در پاسخ قصد خلافت وامتناع از امر بیعت را نفی وانكار كرد واز كناره گیری وخانه نشینی اش پوزش طلبید ،كه فراق رسول الله( صلی الله علیه وآله وسلّم ) وی را بیش از بیش اندوهگین ساخته ودیدن مكانهائی كه پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلّم) را در آن مكانها می دیده به اندوه وحسرتش می افزاید وشوق پیوستن به آن حضرت،از علاقه به غیرش باز می دارد.

(اضافه می كند كهعلی(علیه السلام)  به دنبال این اظهارات پیش ابوبكر می رود وبا وی بیعت می كند ومیان او وعمر بحث تندی در می گیرد ومباحثه و محاجّه می آغازد كه پایان آن به پوزش وعذر خواهی علی(علیه السلام)از عمر می انجامد.

حال ای عاقل روشنفكر بنگر كه چه فاصله ای بین حقیقت با مطالب فوق وجود دارد،جایی كه علمای متعصّب اهل سنت تصریح دارند كه با بدترین وضعیت ونارضایتی