در جامعه ی ما وقتی قرار می شود در مورد چیزی حرف زده شود آنقدر حرف میزنیم كه اصلا موضوع  اصلی حرفمان  واینكه می خواستیم با این حرف به كجا برسیم فراموش می شود  من منظورم تك تك آدمهای جامعه مون است .

مثلا وقتی در مورد عشق حرف میزنیم هزاران توصیف و هزاران بیت شعر در مدح و ثنای عشق می گوییم ولی وقتی به جامعه مان بر میگردیم كمتر نشانی از آن حرفهای قشنگ میبینیم.

وخیلی چیزهای دیگر كه در جامعه ما به چنین سرنوشتی دچار شده اند

همه ما شده ایم  مداحان عشق  ونه عاشق.

وهمان حمارانی شده ایم كه بارهایی سنگین از انواع تعاریف ومدح ها ومباحث وكتابها در مورد هر چیزی داریم ولی افسوس كه طبق فرموده خداوند این بارها سودی برایمان نخواهذ داشت

 لیلی ومجنون كه من هم به عشقشان احترام میگذارم وهمچنین فرهاد ودیگر عشاق برای ما شده اند نماد عشق  این خیلی هم خوب است ولی خوشا به حال آنها چی به ما میرسد .فردا  لیلی را به مجنون خواهند داد به ما هم تمام خود خواهی هایمان و دروغ ها ومدح وثنا های ریاكارانه مان را.

وقتی من عاشق نیستم و حاضر نیستم  جانم و همه ی زندگی ام را به خاطر كسی كه دوست دارم فدا كنم این همه كتاب و حرف و بحث در مورد عشق چه ارزشی دارد حتی اگر منظومه ی لیلی و مجنون رو حفظ باشم باز چه ارزشی دارد .افسوس كه من عشق حقیقی را در جوامعی می بینم كه ما به آنها لقب كافر ومستكبر داده ایم

چه بهتر كه آدم كافر باشد و لی عاشق حقیقی.